NY-ի մասին՝ Ամերիկայում իմ վերջին շաբաթվա ընթացքում:

Իհարկե, հիմա ամեն ինչ այդքան հստակ ու պարզ չեմ հիշում... Բայց նայում էի լուսանկարները եւ հանկարծ ցանկացա նկարագրել հենց այդ շաբաթը (կամ նույնիսկ մի փոքր ավելի երկար ժամանակահատվածը):

Ընդհանուր առմամբ, եթե ինչ-որ մեկը կարդացել է իմ բլոգը, ապա այնտեղ ես գրել եմ ղազախների մասին, որոնց հետ ապրել եմ հենց սկզբից: Աղջիկները մնացին Վիրջինիայում, իսկ տղաները գնացին NY-ը նվաճելու (բայց արդյունքում ապրում էին Մեծ խնձորից 100 կմ հեռավորության վրա գտնվող փոքրիկ քաղաքում): Այսպիսով: Նրանցից մեկի (Միշա) հետ մենք շատ մտերմացանք դեռ Վիրջինիայում, եւ նույնիսկ ռոմանտիկա առաջացավ... հենց նրա մոտ էի ես գնացել NY հուլիսի սկզբին: Բայց իմ ժամանումից մի քանի ժամ առաջ նա զանգում է եւ ասում, որ ծրագրերը փոխվում են, նա մեկնում է Մոնտիսելո (քաղաքից 100 կմ հեռավորության վրա) եւ ընդհանրապես ինձ այստեղ ոչ ոք չի սպասում, իսկ ես կարող եմ գիշերել նրանց բնակարանում՝ Քուինսում, քանի որ այնտեղ դեռ մնացել են 2 սենյակակից: Ես շոկի մեջ էի: Այդպես վերցրեց ու երկրորդ անգամ լքեց ինձ! (առաջինը ծննդյան օրն էր, երբ նա հեռացավ): Վիրավորված եւ հիասթափված՝ ես միեւնույն է գնացի Նյու Յորք: Ես ուժեղ եմ! Եվ ինձ ոչ ոք պետք չէ! Արդյունքում ես ծանոթացա եւ ընկերացա Միշայի բնակարանում ապրող տղայի հետ: Հենց նրա (Սերյոգա!!) հետ մենք գնացինք քաղաքում զբոսնելու եւ բացահայտելու այս «մայրաքաղաքների մայրաքաղաքը»: Բայց չպետք է մոռանալ, որ ես այնուամենայնիվ աղջիկ եմ... Եվ ինձ համար պարզապես անիրական վիրավորական էր, երբ Միշան այդպես վերցրեց ու գցեց ինձ: Վիրավորական, ցավալի եւ տհաճ: Այնպես որ, քաղաքում զբոսանքները ինձ մի փոքր շեղեցին իմ մտքերից, բայց ամեն ինչ այնպես չէր: Ոչ այնպես, ինչպես ես էի ուզում եւ պատկերացնում: Այդ պատճառով հաջորդ օրը հավաքվեցի եւ վերադարձա Վիրջինիա Բիչ: Այն արդեն հարազատի պես է... Միշայի հետ այդ դեպքից հետո ընդհանրապես չենք շփվել: Ես վիրավորված էի եւ այդ պատճառով չէի զանգում, նա տղամարդկային հպարտություն էր դրսեւորում եւ նույնպես չէր զանգում... կամ ընդհանրապես պարզապես մոռացել էր: Ով գիտի: Իսկ Սերյոգայի հետ շատ լավ ընկերացանք եւ նամակագրվում էինք, զանգահարում էինք իրար:

Եվ ահա օգոստոսի վերջին հնչում է հեռախոսի զանգը: Ո՞վ է սա: Միշան! Իր ձգվող-մլավող ձայնով հարցնում է՝ ինչպե՞ս եմ, որտե՞ղ եմ, գործերս ինչպե՞ս են եւ այլն... եւ ես հալվում եմ! Հրավիրում է կրկին գալ NY, քանի որ ինքն էլ է այնտեղ գալու եւ արդեն գիտի, թե որտեղ ապրել... Ես մի փոքր կասկածում եմ. չէ՞ որ եթե արդեն 2 անգամ գցել է, ինչո՞ւ 3-րդ անգամ նույնը չի լինի: Բայց որովայնիս թիթեռները խլացնում են ուղեղի ողջամիտ փաստարկները, եւ ես համաձայնում եմ գալ: Կապվում եմ Սերյոգայի հետ եւ ամեն դեպքում իմանում, թե հնարավո՞ր կլինի գիշերել նրա մոտ... եթե հանկարծ: Ով գիտի:

Ես ժամանեցի նույն չայնո-բասով այս արդեն ոչ այնքան օտար եւ անծանոթ քաղաք: Մինչ սպասում էի Միշային (որը կարծես թե այս անգամ չէր պատրաստվում գցել ինձ եւ պարզապես մի փոքր ուշանում էր), օգնեցի նույն ավտոբուսի ուսանողներին կողմնորոշվել քաղաքում, տվեցի ինձ ծանոթ մարդկանց համարները, որոնք կարող են օգնել բնակարանի հարցում, տվեցի իմ հեռախոսը՝ ինտերնետով, ծնողներին Skype-ով զանգելու համար... Ընդհանուր առմամբ, գոհ մնացի իմ սոցիալական գործունեությունից: Եկավ Միշկան... համբույրներ, գրկախառնություններ, դատարկ զրույցներ, անիրականանալի երազանքներ... Գնացինք ինչ-որ հոսթել, որտեղ նա հիմա ապրում է: Օյ-յոյ! Ոչ միայն գտնվում է Բրուքլինում՝ մետրոյի ինչ-որ կայարանից 30 րոպե ավտոբուսով... Բայց դա պարզապես ծիծաղ եւ արցունքներ է մեկ շշի մեջ: 1. Սա տնակ է... միհարկանի: Ինչպես այդ շրջանի շատ տնակներ: 2. Այնտեղ ապրում են 98% ղազախներ! ))) Երեւի այս ամառը ինձ համար ամուր կապված է հենց Ղազախստանի հետ... 3. Վճարել 40$ մեկ գիշերվա համար: 4. 1-ին հարկում խոհանոց է, բազմոց, համակարգիչ... իսկ մի փոքր հեռու կանգնած են 5-6 երկհարկանի մահճակալներ! Իջնում ես ներքեւ... իսկ այնտեղ հատակին մի քանի սանտիմետր ջուր է եւ նույնպես կանգնած են մոտ 8 երկհարկանի մահճակալներ!! Զորանոց, կարճ ասած! Ես մի փոքր շոկի մեջ էի: Հետո նորից կռվեցի Միշայի հետ, ծանոթացա նույն հոսթելում ապրող տղայի հետ եւ միասին գնացինք քաղաքով թափառելու: Գնեցի ամեն տեսակի հուշանվերներ... Ի դեպ! Հուշանվերներ գնեք չայնա-թաունում))) Իսկ Մանհեթենի կենտրոնական շրջանների գներից ես մի փոքր շոկի մեջ էի՝ բաժակը 15$ եւ մագնիսը 23$՝ դա մի փոքր ավելին է, քան ես ուզում եմ ծախսել դրա վրա: Վերին հարկեր չբարձրացա եւ քաղաքի տանիքներին չնայեցի... Քանի որ ինձ մի փոքր վախեցրեց հերթում իմ առջեւ կանգնած 300 հոգանոց չինացի զբոսաշրջիկների խումբը: Փոխարենը Բրուքլինի կամրջով 3 անգամ գնացի-եկա... Շատ եմ սիրում այնտեղի տեսարանը.. Զբոսանքից հետո պետք էր ինչ-որ տեղ վերադառնալ: Բայց ո՞ւր: Միշկայի հետ կռվել էի եւ չէի ուզում տեսնել նրան, այդ պատճառով զանգեցի Սերյոգային եւ խնդրեցի «գիշերելու» տեղ տալ: Եկավ, վերցրեց, տարավ, տեղավորեց... Ընդհանուր առմամբ հրաշք տղա է! Նա նույնպես ապրում էր Բրուքլինում, բայց մետրոյի այլ ճյուղի վրա: Բազմաբնակարան շենքում՝ մի քանի... ղազախների հետ!)))) Օյ, որքան էինք այնտեղ ծիծաղում, մինչեւ արցունքներ... թվում էր, թե բոլորը իրար ճանաչում են հավերժ: Չգիտեմ ինչու, բայց հենց ԱՄՆ-ում է այդքան հեշտ մարդկանց հետ ընդհանուր լեզու գտնելը: Երեւի նրա համար, որ մենք բոլորս նույն վիճակում ենք, նույն տարիքի եւ գիտենք, որ հազիվ թե նորից տեսնվենք:

Իմ ճամպրուկը թողել էի Վիրջինիայի տանը: Այդ պատճառով ստիպված էի գնալ դրա հետեւից... եւ միաժամանակ լողանալ եւ զվարճանալ հրաժեշտի ժամանակ բոլոր ընկերների-ծանոթների հետ:

Կրկին եկա NY... Միշայի հետ այդպես էլ չէի խոսում: Դիմավորեց Սերյոգան եւ... պարզվեց, որ նա դուրս է եկել բնակարանից եւ պայմանավորվել է ապրել Նյու Յորքից 50 կմ հեռավորության վրա գտնվող ինչ-որ քաղաքում:

Իսկ ի՞նչ կասես իմ մասին, Փոքրիկ: Դու ինձ ընդհանրապես մոռացե՞լ ես: (c) Կառլսոն

Ոչ! Ոչ միայն չի մոռացել, այլեւ անակնկալ է մատուցել: Տեղավորեց ինձ Holiday Inn-ում՝ հենց Մանհեթենի կենտրոնում!!! Շքեղ համար՝ ներառյալ նախաճաշը, կատարյալ մաքուր ցնցուղով, հսկայական մահճակալով, պլազմային հեռուստացույցով եւ ինտերնետով! Իմ երախտագիտությունը սահման չուներ! Ապրել քաղաքի կենտրոնում եւ չմտածել այդ բնակության ծախսերի մասին... ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել Ամերիկայում իմ վերջին օրը:

Ես տեղավորվեցի եւ, Սերյոգային աշխատանքի ճանապարհելով, սկսեցի մտածել, թե ինչով զբաղվել: Կարծես թե քնել էլ եմ ուզում, եւ հեռուստացույց նայել... բայց մայրիկ ջան! Ես Նյու Յորքում եմ! Իհարկե զբոսնել! Հագա իմ անիրական կոշիկները, պայուսակը, վառ կապույտ շարֆը եւ դուրս եկա քաղաքը նվաճելու... մենակ: Եվ հենց այդ պահին ես զգում էի, որ ես ԱՅՆ Նյու Յորքում եմ, որի մասին երազում էի, որը տեսել էի ֆիլմում, որը դուր էր եկել ինձ: Ձեռքով անելով (ինչպես անում էր ՍԲԳ սերիալի հերոսուհին)՝ ես բռնեցի դեղին տաքսի եւ խնդրեցի տանել ինձ «փոքրիկ Իտալիա»: Ինչ-որ պատճառով Մանհեթենի այս շրջանը ինձ հետաքրքիր թվաց... գոնե իր անունով: Այնտեղ հենց այդ պահին ինչ-որ կառնավալ-փառատոն-տոնավաճառ էր ընթանում: Փողոցներում երգեր էին երգում, կային սննդի եւ խմիչքների վրաններ, բոլորը զվարճանում էին... Ես այնքան ներթափանցվեցի այդ ոգով, որ հետո եւս մի քանի ժամ քայլում եւ մրմնջում էի ինքս ինձ իտալական մեղեդիներ: Հետո գնացի 42 st. եւ պարզապես թափառում էի երկնաքերերի միջեւ՝ որսալով անցորդների հայացքները: Ոչ մի տեղ չշտապելով (դե իհարկե... այդպիսի կրունկներով կշտապես, անիծյալ)՝ ես պարզապես զբոսնում էի: Հանդիպեցի Սեքսի թանգարանին! =)) Դե իհարկե! էլ ինչի՞ պետք է հանդիպեի... ոչ թե դրամատիկական թատրոնի))) Պարզվեց, որ գրեթե ԲՈԼՈՐ այցելուները ռուսներ են))) Եվ ոչ միայն ուսանողներ, այլեւ ռուսերեն խոսող մեծահասակներ: Երեւի մեր մարդուն ձգում է դեպի նման բաներ)

Եվս մեկ անգամ գնացի նայելու Թայմս Սքվերը: Հիացա այդ էկրաններով, գովազդային վահանակներով, մարդկանցով... Եվ ուղեւորվեցի տուն: Այնքան տարօրինակ էր մենակ գիշերել մեծ սենյակում՝ հեռուստացույցով, եւ չսպասել, որ հիմա կգան տղաները եւ կսկսեն կատակել առիթով եւ առանց առիթի... Կամ Մագան կգա քնելու աշխատանքից հետո... Կամ զուգարանը նորից կպայթի եւ ամբողջ հատակը ջուր կլինի... Կամ ինչ-որ մեկը կգա եւ կասի, թե ինչու ենք մենք դեռ այստեղ, երբ Շակասում եվրո-փարթի է եւ բոլորն արդեն այնտեղ են... Դա տարօրինակ էր: Հուշերը հեղեղեցին, եւ առավոտյան ես արթնացա կարմիր աչքերով: Երեւի Վիրջինիա Բիչում մնաց իմ մի մասնիկը: Կողքից ընդհանրապես աննկատ, բայց ինձ համար այդքան կարեւոր:

Տաքսի, օդանավակայան, Նյու Յորք - Մոսկվա - Մինսկ... տուն, ծնողներ, զրուցել... Մինսկ - Սանկտ Պետերբուրգ... եւ ամռան, մարդկանց, օվկիանոսի եւ Նահանգների լուսանկարները:

Ես սկսեցի եւ ավարտեցի իմ ճամփորդությունը մենակ... Բայց որքա՜ն հետաքրքիր մարդկանց հանդիպեցի այս ամառ: Ամեն ինչ ՄԻԱՅՆ նոր է: Եթե ես լինեի ինչ-որ մեկի հետ, ապա զգացողությունները այն չէին լինի... Միգուցե դրանք ավելի վատը չէին լինի, բայց ոչ ԱՅՆ: Այդ պատճառով ես չեմ զղջում ոչ մի քայլի համար, որ արել եմ մինչեւ եւ այս ուղեւորության ընթացքում: Մի վախեցեք ինքնուրույնությունից:

Ճանապարհը կհաղթահարի քայլողը:

Ես մաղթում եմ Ձեզ անմոռանալի ամառ եւ դրական հույզերի օվկիանոս:

Շնորհակալություն նրանց, ովքեր կարդացին այս բլոգը... Թեկուզ դուք շատ չեք, բայց ինձ հաճելի է)