«Ազատության որոնումներում կամ իմ Մեծ Ամերիկյան Արկածը»

ՆԱԽԱԲԱՆ.

New York, New York...

Ես նախկինում շատ էի լսել այս քաղաքի մասին, բայց մինչեւ անցյալ ամառ երբեք չէի եղել այնտեղ: Եվ «Քաղաք, որը երբեք չի քնում» տեսնելու իմ երազանքն իրականացավ 2008 թվականի հունիսի 17-ին՝ Work and Travel USA ծրագրի շնորհիվ:

Պետք է ասեմ, որ իմ ճանապարհը դեպի Ամերիկյան Երազանք փշոտ էր, բայց գլխավորն այն է, որ

ԵՍ ԴԱ ԱՐԵՑԻ)))))

Այդ պատճառով, երբ նստեցի Airbus A320-ի բազկաթոռին, ես զգացի... դա հնարավոր չէ բառերով նկարագրել))))))

Թռիչք... Ինքնաթիռը պոկվում է գետնից... Մնաս բարով, Ռուսաստան: Ամերիկա՛, ես թռչում եմ քեզ մոտ))

Նայում եմ պատուհանից. ներքեւում արեւի տակ փայլփլում են Ատլանտյան օվկիանոսի ալիքները... Օդաչուն հայտարարում է. «Բարձրությունը 10 հազար մետր է, դրսում՝ մինուս 57 աստիճան ըստ Ցելսիուսի»: Իսկ ես դեռ չեմ հավատում իմ երջանկությանը...

Բայց ահա հեռվում երեւում է Արեւելյան ափը, ինքնաթիռը իջնում է, եւ ես արդեն կարողանում եմ տարբերել մայրուղիների հարթ գծերը, խաղալիքի պես փոքրիկ տները, մայր մտնող արեւի ճառագայթների մեջ փայլող մեքենաները... Դա նման էր Sims 2-ի)

Վայրէջք... JFK օդանավակայան, NYC... Ես այստեղ եմ... Անցնում եմ անձնագրային հսկողությունը եւ ահա ես կանգնած եմ օդանավակայանի ելքի մոտ, այստեղից էլ ինձ համար սկսվեց իմ Մեծ Ամերիկյան Արկածը:

Եվ նրանք, ովքեր եղել են այնտեղ, կհասկանան ինձ, իսկ նրանք, ովքեր չեն եղել՝ ես շատ եմ խորհուրդ տալիս այցելել...)

Ինչո՞ւ գնացի Ամերիկա: Նրա գեղեցկության, փողի, լեզվական պրակտիկայի, նոր ծանոթությունների, անմոռանալի տպավորությունների համար...: Այո՛:

Բայց ամենակարեւորը ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ԱՅՆ ԶԳԱՑՈՒՄՆ Է, որը պատում է քեզ, երբ կանգնած ես Մայամի Բիչի ափին, երբ նայում ես Կապիտոլիումի վեհաշուք շենքին, երբ զբոսնում ես Բրոդվեյով... Երբ գիտակցում ես, որ ՔՈ ԿՅԱՆՔԸ ՔՈ ՁԵՌՔԵՐՈՒՄ Է:

Եվ դրա համար արժե թռչել Ամերիկա:

Այն արժե դրան...