Սեպտեմբերի 11-ը Կոդիից մեր մեկնելու օրն էր... Ասել, որ ես վշտացած էի ու ընկճված, նշանակում է ոչինչ չասել... ես կոտրված էի: Իհարկե, ես հասկանում էի, որ ամեն ինչ էլ մի օր ավարտվում է, բայց ինչքան դժվար է բաժանվել այն ամենից, ինչին սովորել ես եւ սիրել...

Վերջին աշխատավարձը ստացանք մեկ օր առաջ եւ պարզապես շոկի մեջ էինք, որ մեր գործատուները վերադարձրեցին մեզ այն ամբողջ գումարը, որը մենք վճարել էինք հյուրանոցում ապրելու համար՝ բացատրելով դա նրանով, որ չեն ուզում, որ մենք տուն վերադառնանք դատարկաձեռն, չէ՞ որ երկրորդ աշխատանքը մեզ այդպես էլ չհաջողվեց գտնել։

Նյու Յորքի տոմսերը նախապես գնել էինք ինտերնետով (դրա համար անհրաժեշտ է Visa կամ Master Card... գնելու համար լավագույն կայքերը՝ expedia եւ orbitz): Թռիչքը ժամը 12:50-ին էր, ուստի առավոտյան դեռ ժամանակ ունեինք բոլորի հետ հրաժեշտ տալու։ Նաեւ հրաժեշտ տվեցինք մեր հարմարավետ փոքրիկ սենյակին, որտեղ այնքան բան է տեղի ունեցել... նույնիսկ ներողություն խնդրեցի նրանից իմ կազմակերպած հրդեհի համար): Ժամը 9:30-ի սահմաններում Viki-ն եկավ մեզ հետեւից եւ տարավ օդանավակայան։ Մինչ գնում էինք, չէի կարողանում հագենալ իմ սիրելի քաղաքին նայելուց... եւ ինձ այնքան վատ էր դառնում այն գիտակցումից, որ, հնարավոր է, այլեւս երբեք չկարողանամ քայլել այս ծանոթ փողոցներով։ Հենց մոտեցանք օդանավակայանին, տեսանք մեր ամերիկյան պապիկին, որը նույնպես եկել էր մեզ ճանապարհելու։ Քանի որ ժամանակ դեռ ունեինք, գնացինք սրճարան՝ սուրճ խմելու եւ վերջին անգամ զրուցելու։ Երբ եկավ Կոդին լքելու ժամանակը, Ասելյայի հետ չէինք կարողանում զսպել զգացմունքներս... Մենք Viki-ին եւ Grandpapa-ին հայտնեցինք մեր մեծ երախտագիտությունը այն բանի համար, որ նրանք այնքան բարի էին եւ վերաբերվում էին մեզ որպես իրենց ընտանիքի անդամների։ Չէ՞ որ, ըստ էության, եթե նրանք չլինեին, հայտնի չէ, թե ինչ կլիներ մեզ հետ։ Մեծ անակնկալ էր մեզ համար այն, որ Viki-ն եւ Grandpapa-ն նույնպես չկարողացան զսպել զգացմունքները եւ լաց եղան... դուք պարզապես չեք պատկերացնում, թե որքան հաճելի էր մեզ, որ մեզ այնտեղ այդքան էին գնահատում։ Ինքնաթիռ նստելով՝ երկար ժամանակ չէի կարողանում հանգստանալ եւ վախենում էի, որ ստյուարդուհին կմտածի, թե ես այնքան էլ նորմալ չեմ):

Չվերթը ուղիղ չէր, այլ Salt Lake city-ում փոխանցումով... ուստի ստիպված եղանք այդ քաղաքի օդանավակայանում անցկացնել գրեթե ամբողջ օրը։ Ես պարզապես սարսափելի ուզում էի տեսնել այդ քաղաքը, բայց Ասելյան ասաց, որ ինձ հետ տեղից չի շարժվի։ Բայց ես օդանավակայանում էլ կարողացա մեզ համար արկածներ գտնել) Հասկանալով, որ նրան համոզելը անհնար է, որոշեցի խնդրել նրան գոնե դուրս գալ ինձ հետ փողոց՝ մաքուր օդ շնչելու... բայց մենք ոչ մի կերպ չէինք կարողանում գտնել այդ անիծյալ ելքը: Վերջապես, երբ տեսանք երկար սպասված «Exit» գրությունը, գոհ ուղեւորվեցինք ուղիղ այդ դռնով։ Ներսում աստիճաններ էին դեպի ներքեւ եւ եւս մեկ դուռ... եւ երբ մենք հրեցինք հենց այդ դուռը, հնչեց ազդանշանը՝ ավելի վատ, քան այն, որ մենք տանը ունեինք։ Ես ինձ նույնիսկ ահաբեկչի պես զգացի) Վախից կորցնելով ինքներս մեզ՝ փամփուշտի պես դուրս թռանք այնտեղից եւ տեսանք այդ դռան վրա գրվածքը, որ այդ ելքը միայն օդանավակայանի աշխատակիցների համար է:) Մենք անմիջապես ձուլվեցինք մարդկանց ամբոխին եւ փորձում էինք բնական պահել մեզ։ Դրանից հետո Ասելյան ասաց, որ կյանքում այլեւս երբեք չի լսի ինձ (եւ ճիշտ է անում)։ Բարոյախոսություն՝ խնդրում եմ, մի խցկվեք ոչ մի անհայտ դռների մեջ!)