Ամպերը կանաչավուն ստվերներ են գցում կարմիր մշուշոտ անապատի վրա, գետերի արծաթափայլ թելերը ճյուղավորվում են աչքի սպիտակուցների մազանոթների ցանցի պես։
Հորիզոնի հատման կետում երկինքը ամենաանթերի երկնագույն երանգն ունի, իսկ հենց գլխավերեւում այն անցնում է մթնշաղային-կապույտ, զարմանալիորեն մաքուր գույնի։ Նույնիսկ հայացքն է մտնում դրա մեջ եւ դրա միջով, ինչպես ասեղը՝ կարագի մեջ։ Տիեզերք։
Խավարը երեւում է երկնքի նուրբ մարմնի միջով։ Մենք թռչում ենք՝ պողպատե մեջքով գրեթե ծիծաղեցնելով լույսի սահմանը եւ վերջին եզրագիծը։ Սթոուներ-ռոքի ծանր, խիտ ձայնը հնչում է ականջակալներում առավելագույն ձայնով՝ թթվի պես այրելով գլխի ներքին պատերից բոլոր մտավոր աղբը։
Ամպերը սողում են առջեւի հորիզոնից՝ որպես սպիտակ արկտիկական հարթավայր, հեռվում մշուշոտ ու հարթ, իսկ եզրերին՝ ջրածնային պայթյունների բազմաթիվ նուրբ սնկերի կամ պաղպաղակի գնդիկների պես բացվող։
Ծալովի պլաստիկ սեղանների վրա՝ սառույցով ստվարաթղթե բաժակների, սառչող սուրճի, կոլայի տուփի, iPod-ի, ճմրթված անձեռոցիկների հավաքածու։ ...ինչպիսի՞ վիրահատական միջամտության են ենթարկվում մեր հոգիները, օրինակ, երբ ինքնաթիռի ընդամենը երկու հաստ պատուհաններն ու փխրուն մետաղյա կաշին են մեզ բաժանում անտարբեր, սառած վակուումից։
