Գլուխ ութերորդ՝ դատական գործեր, դժբախտ պատահարներ եւ այլ անհեթեթություններ։
Այսպիսով, մենք կրկին հայտնվեցինք ճակատագրի ողորմածությանը։ Մեր ընկերներ Սաշան, Մաքսիմը եւ Լիդան կայուն աշխատում էին որպես գանձապահներ Kroger-ում եւ հաճախ էին մեզ այցելում, կամ մենք էինք գնում նրանց մոտ։ Մոռացել էի գրել, թե ինչպես մենք բոլորս հանդիպեցինք։ Ինչպես հիշում եք, մենք մեկուկես շաբաթ շուտ էինք ժամանել եւ նույնիսկ չէինք կռահում, թե որտեղ են նրանք հաստատվելու, երբ ժամանեն։ Եվ ահա, երբ այդ եռյակը ժամանեց, նրանք էլեկտրոնային փոստով հայտնեցին հասցեն։ Մենք, դեռ հեծանիվներ չունենալով, գնացինք նրանց փնտրելու։ Երկար մոլորվեցինք, քանի որ ինչ-ինչ պատճառներով միանգամից սխալ ուղղությամբ գնացինք։ Վերջապես, ինչ-որ կերպ հասնելով անհրաժեշտ հասցեին օվկիանոսի մոտակայքում (ոչնչով աչքի չընկնող երկհարկանի մոխրագույն տների մի խումբ) եւ գտնելով նրանց բնակարանը՝ մենք չգտանք անհրաժեշտ անձանց։ Մի փոքր սպասելուց հետո հասկացանք, որ պետք է գնալ լողափ։ Բնականաբար, մեր կռահումը համապատասխանում էր սպասելիքներին՝ տղաները ուրախ ճիչերով ցողվում էին ջրի մեջ, իսկ Լիդան ափից հետեւում էր նրանց։ Այդպես տեղի ունեցավ միավորումը, եւ վեցով ուղեւորվեցինք նրանց տունը զննելու։
Պատկերացրեք երեք հոգու համար նախատեսված սենյակ՝ խրուշչովյան բնակարանի ռուսական խոհանոցի չափով եւ մի փոքր ավելի փոքր խոհանոց՝ ցնցուղով եւ զուգարանով, եւ դուք կհասկանաք մեր արձագանքը։ Մեր պալատի հետ դա ոչ մի կերպ չէր համեմատվում... եւ այսպես, հառաչելով ու ախ քաշելով՝ մենք բոլորս գնում ենք մեր տուն։
Պարզվեց, որ մենք ապրում ենք նույն փողոցում, պարզապես նրանց տունը ավենյուի վրա է, եւ մեր միջեւ տարբերությունը 12 այդպիսի ավենյու է։ Հեծանիվով, ընդհանուր առմամբ, 7 րոպե։ Այդպես մենք կապ հաստատեցինք։
Subway-ից հետո մենք չկորցրինք հույսը, որ շուտով անպայման ավելի լավ աշխատանք կգտնենք։ Մենք նախկինի պես թափառում էինք տարբեր հաստատություններով եւ հյուրանոցներով, բայց ամենուր աշխատողներն արդեն բավարար էին։ Բայց մենք հատկապես չէինք տխրում, որովհետեւ երջանկությունը բոլորովին էլ փողի մեջ չէ, այլ նրանում, որ մենք գտնվում ենք դրախտային վայրում, չունենք ոչ մի հոգս ու անհանգստություն, կյանքի համար բավարարում էին վաստակած կոպեկները, ամեն օր ցանկացած պահի (կամ նույնիսկ մի քանի պահի:) կարելի է դուրս գալ տնից եւ գնալ արեւայրուք ընդունելու եւ օվկիանոսում փաղաքշվելու։ Ամեն օր մենք փորձում էինք ինչ-որ տեղ գնալ, տեսնել նոր վայրեր, մտնել ամեն տեսակ գրավատներ՝ ամերիկյան հնությունները զննելու (հատկապես ինձ հիշվեցին 50-60-ականների բենզալցակայանների սարքերը, խաղային ավտոմատները)։ Երբ մենք այնտեղ էինք, շատ էր թվում, որ մենք իսկապես այլ ժամանակում ենք, այդ հին Ամերիկայի ոգին մեզ բոլորովին էլ օտար չէր թվում, մենք շատ բան էինք իմանում եւ ուրախանում, երբ գտնում էինք ինչ-որ ծանոթ բան՝ «Օ՜!!! Իսկ սա հիշո՞ւմ ես...»։
Մենք սիրում էինք Walmart-ը։ Դա պարզապես շատ մեծ խանութ չէ։ Դա երկրորդ տուն է։ Մենք պաշտում էինք այնտեղ թափառել, ամեն անգամ ինչ-որ նոր բան փնտրել, իհարկե, ամեն ինչ չէ, որ կարող էինք մեզ թույլ տալ գնել, բայց դա խնդիր չէ, ամենակարեւորի համար մեզ բավարարում էր, իսկ մնացածը կգնենք հետո, երբ վաստակենք։ Սկզբում հաճախ էինք լինում գրադարանում, ես գրում էի մայրիկիս, Սաշկան նստում էր ՎԿոնտակտե-ում։ Հետո, երբ PDA-ի վրա տեղադրեցինք Skype, դուրս էինք գալիս հյուրանոցների մոտի լողափ եւ ժամերով անվճար զրուցում հարազատների հետ։
Անկախության օրը ես կհիշեմ հավերժ։ Հուլիսի 4-ին երեկոյան ժամը 10-ի սահմաններում մենք գնացինք նավահանգստում հրավառությունը դիտելու (իսկ այնտեղ հասնելու համար հեծանիվով մոտ մեկ ժամ է պահանջվում), ճանապարհին մտանք եռյակի մոտ եւ հայտնաբերեցինք մի մեխանիկի, որը ինչ-որ կերպ հասցրել էր հիվանդանալ եւ կտրականապես հայտարարել էր, որ մնալու է տանը։ Լիդան եւ Սաշան արդեն վաղուց ոտքով գնացել էին նավահանգիստ։ Որքան մոտենում էինք նավահանգստին, լողափում եւ հյուրանոցների մոտ կուտակված մարդկանց թիվը գնալով ավելանում էր։ Շատերը նախապես իրենց հետ վերցրել էին լողափի աթոռներ եւ հրավառության սպասումով էին։ Մենք հնարավորինս մոտեցանք գործողությանը եւ լիարժեք վայելեցինք տեսարանը։ Չի կարելի ասել, որ հրավառությունները հարուստ էին, ինչպես նոր ռուսական տարվա կամ ռուսական որեւէ արդյունաբերական քաղաքի օրվա ժամանակ։ Ամեն ինչ բավականին համեստ եւ զուսպ էր, եւ երբ ամեն ինչ ավարտվեց, հազարավոր ամերիկացիներ ամբողջ ափի երկայնքով ուրախ ծափահարեցին, եւ մենք հասկացանք, որ տոնը կայացել է եւ հիմա պետք է վերադառնալ տուն։ Սովորության համաձայն՝ մեզ պատեց հուզմունքը, կարծես դա ռուսական տոն լիներ եւ հիմա պետք է սկսվեր հրմշտոց, ամենուրեք հարբած կռիվներ, շշերի ջարդուփշուր, ոստիկանություն, շտապօգնություն... Բայց... ոչինչ։ Հազարավոր մարդիկ դանդաղ, հանգիստ եւ ոչ քաոսային կերպով ցրվում էին տներով։ Եթե հնարավոր լիներ վերեւից նայել, ապա կլիներ ահա այսպիսի պատկեր՝ մարդկանց հսկայական հոսքերի շարժումը կառավարվում էր անտեսանելի կարգավորողի կողմից։ Ես սկզբում մտածում էի, որ իսկապես ինչ-որ տեղ կանգնած են ոստիկանական մեքենաներ, բայց ոչ։ Մարդկանց հոսքերը կարգավորում էին իրենք իրենց։ Խումբը անցնում էր՝ հետեւի խումբը կանգ էր առնում եւ բաց թողնում մյուս ուղղությամբ գնացող մարդկանց խմբին, եւ այսպես շարունակ։ Դա կարծես չորս վարորդ լինեին չկարգավորվող խաչմերուկում, որոնք արագ անցնում էին անհրաժեշտ ուղղություններով եւ ոչ մեկին խոչընդոտ չստեղծելով, առանց իրենց միջեւ որեւէ պայմանավորվածության։ Մի խոսքով՝ հետ վերադարձանք գրեթե նույն ժամանակում, հասցրինք նույնիսկ Kroger մտնել հացի համար։
(շարունակելի....)
