Այսօր երկուշաբթի է, եւ ես կրկին հանգստանում եմ։ Ի դեպ, մեր ռեստորանի շատ ռուս աշխատակիցներ նույնպես այսօր հանգստանում են։ Գնացինք խանութ եւ բանջարեղենի շուկա։ Նրանց շուկան իրենից ներկայացնում է մեծ թվով վաճառասեղաններ մեկ տանիքի տակ, որտեղ դու սայլակով հավաքում ես այն, ինչ քեզ պետք է, իսկ դրամարկղում վճարում ես ամեն ինչի համար։ Մի խոսքով, շուկան այնպիսին չէ, ինչպիսին մենք ենք պատկերացնում, առանց «վայ, գեղեցկուհի, դեղձ չե՞ս ուզում, զեղչով գլխարկ պետք չէ՞», թեեւ այն պահում են չինացիներն ու կորեացիները։ Վերցրեցի տեղական դեղձ (99 ցենտ մեկ կիլոգրամը), խաղող (99 ցենտ կես կիլոգրամը), սխտոր (1.35 մեկ կիլոգրամը)։ Հետո գնացինք խանութ եւ գնեցինք անհրաժեշտ ամեն ինչ։ Մտածում էի գնալ աշխատանքի հարցով, բայց ճաշից հետո «մի քիչ» պառկեցի։ «Մի քիչ»-ը վերածվեց 5 ժամվա, այնպես որ հիմա ժամը 00:53-ին նստած գրում եմ օրվա մասին։ Ինչպես նկատեցիք, այն հարուստ չէր իրադարձություններով։ Միակ բանը, որ կցանկանայի քննարկել, հետեւյալ թեման է։

Շատ հաճախ բոլոր անախորժությունները կամ «ժամանակավոր դժվարությունները», ինչպես ես եմ դրանք անվանում, թափվում են մեր գլխին միանգամից, բոլորը միասին՝ մեծանալով ձնագնդի պես։ Սակայն լինում է նաեւ այնպես, որ թվում է, թե դրանք անցել են, գրեթե ավարտվել, եւ հանկարծ դրանք ծագում են այնտեղից, որտեղից չէիր սպասում, եւ այն, ինչ քեզ հիանալի էր թվում, այլեւս այդքան վարդագույն չի երեւում։ Ընդհանրապես, ապրելով Մոսկվայում՝ լայն հնարավորություններով դինամիկ քաղաքում, փորձում ես այդ «ճակատագրի գնդակները» չընկալել որպես «վերքեր», մտածում ես, որ դրանք «քերծվածքներ» են։ Այդպես ավելի հեշտ է վերանալ, մոռանալ այդ «վրիպումների» մասին եւ շարունակել առաջ գնալ՝ ուշադրություն չդարձնելով դրանց։ Բայց ոչ բոլոր վերքերն են քերծվածքներ։ Այս ամիսների ընթացքում արդեն 30-րդ կամ 40-րդ անգամ ասում եմ, որ մենք բոլորս տարբեր ենք, անկրկնելի։ Երբեմն շատ դժվար է համբերել, մինչեւ վերջ լսել ինչ-որ մեկին, տանել այն հիմարությունները կամ անհեթեթությունները, որ նա դուրս է տալիս։ Ես ինքս էլ եմ այդպես վարվում եւ անզգուշորեն նեղացնում մարդուն՝ երբեմն ցավ պատճառելով։ Լավ է, երբ ինչ-որ բան անելուց առաջ ինքդ քեզ հարց ես տալիս՝ ինչո՞ւ է նա իրեն այդպես պահում։ Ի՞նչ է պատահել, ի՞նչ է կատարվել նրա հետ, ինչո՞ւ է նա վարվում այս կամ այն կերպ։ Ինքս ինձ այս հարցը տալով եւ երբեմն ինձ համար ոչ այնքան հաճելի պատասխաններ գտնելով՝ սկսեցի մտածել. որքա՞ն հաճախ ենք մենք զայրույթի, բարկության, գրգռվածության, թյուրիմացության, երբեմն էլ խելահեղ ուրախության պահին ասում այն, ինչ կուտակվել է մեր մեջ (բոլորովին ոչ այդ մարդու պատճառով) եւ թափում այն մարդու վրա, ով հիմա մեր դիմաց է։ Ինչո՞ւ ենք մենք դա անում։ Բարդ հարց է, որին յուրաքանչյուրը յուրովի կպատասխանի։ Բայց մենք միշտ պետք է հասկանանք։ Հասկանանք եւ գնահատենք միմյանց։ Մենք այնքան էլ շատ մարդիկ չունենք, ում համար դու անտարբեր չես։ Այնքան էլ շատ չեն նրանք, ում համար մեր ճակատագիրը կարեւոր է։ Եկեք չվարվենք այնպես, ինչպես ճաղատացող մարդիկ. որքան քչանում են մազերը, այնքան ավելի նշանակալի դեր են խաղում մնացածները։ Երբ դրանք գրեթե չեն մնում, մարդը որոշում է ազատվել վերջիններից, պարզապես այն պատճառով, որ դրանք վատ, տարօրինակ են նայվում ճաղատ գլխին։ Երբ մազերը կան, նա հատուկ չի մտածում դրանց մասին՝ մեկով ավել, մեկով պակաս, սակայն, եթե մեկը ընկնի, մյուսն էլ կընկնի։ Այնպես որ, եկեք գնահատենք միմյանց եւ միասին մնանք, այլ կերպ հնարավոր չէ։