Նվիրվում է նրանց, ովքեր ցանկանում են դառնալ հաուսքիփեր (տնային տնտեսուհի հյուրանոցում)։
Տեղի «քլունգի եւ փոշեկուլի» վետերանների ղեկավարությամբ մի քանի օրվա պրակտիկայից հետո մենք անցանք ինքնուրույն աշխատանքի։
Յուրաքանչյուր նոր սենյակ բացվում է որպես շոկոլադե ձու՝ անակնկալով։ Երգելով՝ «housekeeeeeping!» - դռան մեխանիզմում մագնիսական քարտի սեղմումը, - համարի դիմացի ցուցակում նշումը։ Ի՞նչ կա այնտեղ։ Սնո՞ւնդ։ Tips?
Առատ թեյավճարներ՝ կիսատ մնացած շամպայնի բաժակների հատակին ելակով եւ գլխամասի հայելիների վրա ափերի հետքերով սենյակներում, - եւ ոչ մի թեյավճար՝ բոլոր մակերեսներին դատարկ գարեջրի տուփերի գումարտակներով, ջակուզիում նաչոսի սոուսով թրջված սրբիչներով եւ լոգարանի հատակին փսխած ընթրիքի հետքերով սենյակներում՝ «Ես վճարել եմ այս ամենի համար!..»
Հաուսքիփերի աշխատանքը՝ ժամը $7.25 դրույքաչափով եւ շաբաթական $160 աշխատավարձով, նույնպես լուրջ «դեբաֆ» է տալիս զզվանքի զգացումին.
-Ի՞նչ։ Կծած կեքս, այրված պիցցա, մոռացված մրգեր։ Ահա եւ մեր ճաշը։
Ես պարբերաբար թեյավճարներ եւ սնունդ եմ գտնում մինի-սառնարաններում, Դանան եւ Լերան՝ ալկոհոլ։ Յուրաքանչյուրին՝ ըստ իր պահանջմունքների, ինչը շփոթեցնող է։
Այսպիսով, հաուսքիփինգը ծանր աշխատանք է՝ խիստ նորմավորված ժամերով։
Այստեղ գործը հետեւյալն է. հյուրանոցային ծառայությունը աշխատում է այնպես, որ սենյակների սպասարկումը տեղի է ունենում խստորեն առավոտյան 9:00-ից մինչեւ 15:00-ն։ Մինչեւ կեսօր սպասարկվում են հիմնականում Stay-Over սերվիսի համարները, որոնք մնում են հյուրանոցում եւս մեկ գիշեր։ Մինչեւ 12-ը պետք է դուրս գան մնացած բոլորը՝ Due-Out։ Արդյունքում՝ վեց ժամ ամեն օր, շաբաթը հինգ օր։ Կարելի է խնդրել աշխատել լվացքատանը (laundry), բայց պետք չէ մտածել, որ ձեզ ավելի շատ ժամեր կտան՝ ի հաշիվ հիմնական աշխատողների։
Այս աշխատանքի առավելությունները.
+Համեմատաբար խիստ գրաֆիկ, շատ ազատ ժամանակ է թողնում։ Եթե գտնեք երկրորդ աշխատանք (մենք չգտանք)՝ հեշտ կլինի համատեղել գրաֆիկները։
+Փոքր ուրախություններ՝ սենյակներում «զատկական ձվիկների» տեսքով՝ այն ամենը, ինչ թողնում են դուրս եկող հյուրերը (բացառությամբ թանկարժեք տեխնիկայի կամ զարդերի)։ Այդպես մենք պարբերաբար նախաճաշում էինք ուրիշների նախաճաշերով, իսկ Լերան ստացավ հսկայական, բայց շատ զով OBEY շապիկ։
- Անկողինները արագ փռելու, հայելիները մաքրելու եւ ընդհանրապես փայլեցնելու օգտակար հմտություններ, ինչպես նաեւ հաջորդ բոլոր հյուրանոցներում պարծենալու եւ հմուտ աչքով տեղի սպասարկող անձնակազմի թերությունները փնտրելու հնարավորություն։
- Իմ անձնական պլյուսը՝ մեզ տրանսպորտ չեն տրամադրել, ուստի ես աշխատանքի էի գնում հեծանիվով։ Իսկ աղջիկները՝ անվաչմուշկներով։ Դա զով է։
- Հյուրանոցում մենք գտանք մեր լավագույն ընկերոջը՝ Մայքին։
- Անվճար սուրճ։
Թերությունները.
- Ցածր վարձատրություն։ Սկսենք նրանից, որ մենք նույնիսկ չստացանք օֆերում պայմանավորված ժամը $8-ը եւ շաբաթական 35 ժամը։ Սա նույնիսկ մենեջերի մեղքը չէ, պարզապես զբոսաշրջային մեռյալ սեզոն էր։
- Փոքր թեյավճարներ։ Օրական $6՝ լավագույն դեպքում, լո՞ւրջ։ Սա ծիծաղելի է։ Այնպես որ, մի հույս դրեք թեյավճարների հաշվին եկամտի զգալի բոնուսի վրա։
- Ֆիզիկական ծանրաբեռնվածություն, հատկապես մեջքի համար՝ փորձեք վեց ժամ շարժել թագավորական չափսերի ներքնակներ, քարշ տալ փոշեկուլներ եւ շարժվել վարգով։ Բավականին զվարճալի է։ Առաջին մի քանի օրը՝ հատկապես։
- Քիմիկատների հետ աշխատանք։ Կահույքի, հայելիների եւ սալիկների փայլեցնող միջոցները ընդհանրապես օգտակար բաներ չեն։ Բոլորը ստանում են ձեռնոցներ, բայց դրանք չեն փրկում, հատկապես եթե դադարեք դրանք հագնել՝ ծուլությունից։ Այդպես էլ կլինի։
- Ոչ մի դրական մոտիվացիա։ Իմ սեւամորթ պետը մի քանի անգամ ինձ ուղարկել է դուրս՝ անձրեւի եւ ցրտի մեջ, դռան շրջանակներից ժանգը մաքրելու։ Եղանակային պայմանների համար բոնո՞ւս եւ նրա հասցեին անեծքների բացակայությո՞ւն։ Ոչինչ էլ չկա։ Միայն հարբուխ, միայն հարդքոր։
Իհարկե, ամեն անգամ չէ, որ հաջողվում է, բայց մեր դեպքում համբերությունը հերիքեց մեկ ամսվա համար։ Իսկ հետո մենք լի առագաստներով լքեցինք այնքան սիրելի (իրականում՝ ոչ) Վիլյամսվիլը։ Դրա պատճառը ոչ միայն աշխատանքի հետ կապված անհաջողությունն էր, այլեւ Ջեսի, Թայլերի, Մայքի եւ որոշ այլ օդիոզ անձնավորությունների մասնակցությամբ հուզիչ հորմոնալ-քրեական դրաման։ Բայց... ամեն ինչի մասին՝ հերթով ;)
