Անհավատալի է: Ես վիզա ստացա: Ընկա մի չար, կարմրահեր հյուպատոսի ձեռքը, որն այնքան շատ մերժումներ էր տվել, որ ես, առհասարակ, հույս չունեի: Լեզուս, ինչպես եւ սպասվում էր, կապ ընկավ, վախից հազիվ էի շշնջում հարցերի պատասխանները: Ահա երկխոսությունը. Ես՝ Hello! Նա՝ Hi! Where will u go this summer? Ես՝ Montana. St. Mary lakes: Նա՝ What do u study? (Ինչպե՞ս հասկանալ, what do u study: պետք է սկսեմ առարկաները թվարկե՞լ, թե՞ դա ֆակուլտետի մասին հարց է): Ես՝ Moscow State Pedagogical University, philological faculty, my major is journalism: Նա՝ How did u find this job? Ես՝ I found it in Internet: Նա՝ Չեմ հիշում հստակ ինչպես հարցրեց, բայց մի բան՝ «Դու միայնա՞կ էիր փնտրում»: Ես՝ No, with my friend: Նա՝ Does she go with u? Ես՝ Yes: Հետո նա ինչ-որ բան բզբզաց, DS-2019-ը փաթաթեց անձնագրի մեջ ու մեկնեց պատուհանից: Մտածեցի՝ վերջ, մերժեցին: Աչքերս չորս արած նայում եմ նրան: Իսկ նա՝ «Oh, sorry, sorry» ու հետ վերցրեց անձնագիրը: Ֆու՜՜՜: Երջանկությունս անսահման է: #վիզա #J1Visa