Այո, մենք արդեն Portland-ից գնում էինք դեպի հարավ, ավելի կոնկրետ՝ Virginia Beach (թե ինչու այնտեղ... չգիտեմ, դե այդպես ստացվեց)։ Ուրեմն, հասանք այնտեղ, իջանք ավտոբուսից։ - Դե, ի՞նչ ենք անելու։ Կրկին համարձակություն հավաքեցինք (չէ՞ որ պետք էր իրերը թողնել մինչեւ երեկո), թակեցինք դուռը, մի տարեց կին բացեց, մենք հարցրեցինք նրան կացարանի մասին (նա չկարողացավ օգնել), եւ խնդրեցինք մինչեւ երեկո թողնել մեր ուսապարկերը։ Նա, իհարկե, համաձայնեց։ Ամբողջ օրը՝ առավոտից մինչեւ մութ երեկո, ման էինք գալիս կացարան։ Ոչինչ էլ չգտանք։ Եկանք իրերի հետեւից։ Եվ ահա կանգնած ենք 7eleven-ի մոտ, արդեն մութ է։ - Ի՞նչ անենք։ Մի մեքենա է մոտենում, դուրս է գալիս այդ տատիկի ամուսինը, սկսում է փորձել օգնել մեզ, զանգեց իր դստերը, նա եկավ, նույնպես սկսեց փորձել օգնել, մոտեցավ եւս ինչ-որ տղամարդ, նույնպես փորձեց օգնել, հետո եկավ մի ռուս տղա մոտոցիկլով, իսկ հետո նաեւ մեկ այլ ռուս՝ մեքենայով, եւ տարավ մեզ։ Այդպես էլ մնացինք նրա մոտ։

Երկրորդ օրը Virginia-ում։ Դե, որոշեցինք, որ պետք է անել Social Security, եւ որքան շուտ, այնքան լավ։ Հասանք լողափ, մենք ապրում էինք (դե, այն ժամանակ դեռ կանգ էինք առել) դրանից մոտ 6 կմ հեռավորության վրա։ Գտանք քարտեզը, գտանք այդ վայրը, բայց չէինք կարողանում հասկանալ՝ ինչպես հասնել այնտեղ։ Մտածեցինք-մտածեցինք եւ որոշեցինք «նստել» «բարյացակամ ամերիկացու» պոչին, գտնելը դժվար չէր։ Նա առանց խնդրի համաձայնեց մեզ տանել, եւ նա նույնիսկ առաջարկեց սպասել մեզ, բայց մենք չչարաշահեցինք։ Ուրեմն, արեցինք ամեն անհրաժեշտ բանը, մտանք սուպերմարկետ, գնեցինք նարնջի հյութ եւ որոշեցինք, որ քանի որ չգիտեինք՝ ինչով վերադառնալ, որոշեցինք նորից «նստել» (ավելի ճիշտ՝ բռնել) պոչին։ Նստեցինք ճանապարհի եզրի մարգագետնին եւ սպասում էինք, դե, րոպե 15 հաստատ սպասեցինք։ Կանգնում է երկդռնանի Toyota, դուրս է գալիս մի ռուս տղա եւ ասում. «արագ նստեք»։ Ինչպես պարզվեց, մենք նստած էինք highway-ի մոտ, եւ ոչ ոք մեզ չէր վերցնի, այսինքն՝ մեր բախտը նորից բերեց։