Այս տողերը գրում եմ՝ նստած առաջին եւ երկրորդ հարկերի միջեւ գտնվող աստիճաններին, մի օդորակիչի դիմաց, որը հազիվ է փչում։ Մի քայլ ձախ, մի քայլ աջ, եւ ես կհայտնվեմ դժոխային վառարանում։ Շոգը 40 աստիճանից բարձր է։ Կարեւորը դա չէ։ Մեկ շաբաթ առաջ տոնական տրամադրությունը բավականին բարձր էր, ի վերջո, Անկախության օրը մոտենում էր։ Հուլիսի 4-ը, առավոտը ոչնչով աչքի չընկնող, ամեն ինչ ինչպես միշտ։ Ճաշի մոտակայքում ես հասա Բրայթոն, որովհետեւ խորամանկ պլան ունեի գնալ լողափ, վայելել այնտեղ, հետո գնալ կենտրոն։ Լողափում հիանալի էր, թեեւ բավականին շատ մարդ կար... դրանից ավելի զվարճալի էր։ Արեւը կիզում է, ջուրը զով է, կարճ ասած՝ հիանալի։ Ջրային պրոցեդուրաներից հետո ես եւ կապիտան Ռավշանը ուղեւորվեցինք Մանհեթեն։ Տպավորությունները սկսվեցին հենց մետրոյի մուտքից։ Այսքան մարդ հարթակում ես երբեք չէի տեսել։ Բանն այն է, որ գնացքները աշխատում էին հանգստյան օրերի ժամանակացույցով... սուպեր հանգստյան օրերի ժամանակացույցով, 30 րոպեն մեկ։ Ընդ որում՝ ոչ իրենց ուղիներով, բաց թողնելով կայարանների կեսը (դա մեզ համար ավելի լավ էր)։ Բայց ամենածիծաղելին այն է, որ երբ այդ ամբողջ միսը սկսում է խցկվել արդեն իսկ լեփ-լեցուն վագոնների մեջ, գնացքի վարորդը բարձրախոսով հայտարարում է՝ «ուր եք խցկվում, իմ հետեւից կիսադատարկ գնացք է գալիս»։ Ամենազվարճալին այն է, որ մարդիկ լսում են եւ չեն նստում։

Մանհեթենում խառնաշփոթ է։ Ժողովրդական խառնաշփոթը բացատրվում էր նրանով, որ ժամը 21:00-ին 11-րդ պողոտայում, 36-ից 60-ական փողոցներում, պետք է հրավառություն լիներ։ Mecy’s ընկերությունը այս միջոցառման նախաձեռնողն է, եւ ամեն տարի այս գործի վրա ծախսում է մեկ միլիոն դոլար։ Այդ պատճառով էլ խթան կար տեսնելու այս հանդիսավոր տոնակատարությունը։ Հասնելով 11-րդ պողոտա՝ ես ինձ զգացի «Օլիմպիական» մարզադաշտում՝ Slipknot-ի համերգին։ Մարդկանց քանակը պարզապես անիրական էր։ Բայց բանն այն է, որ 11-րդ պողոտայից այն կողմ անցնել չէր լինում, ամբողջ լայնությամբ ոստիկանական պատնեշներ էին։ Թքած դրանց վրա։ Բայց ամեն փողոցում կան այնպիսի բարձրահարկեր, որոնց պատճառով նույնիսկ եթե շատ ուզենաս, հրավառությունը չես տեսնի։ Այդ կերպ մենք շարունակեցինք քայլել փողոցներով՝ փնտրելով դիտման լավագույն կետը։ Մեզ հետ միասին 100500 հազար մարդ նույնպես փորձում էր գտնել հարմար տեղ։ Բաց թողնելով ավելորդ մանրամասները՝ ասեմ, որ մենք ոչինչ չտեսանք, միայն լսեցինք։ Միլիոն դոլարի հոտ, անկեղծ ասած, այնտեղ հատուկ չէր գալիս, թեեւ հրավառությունից հետո այնտեղ երկար ժամանակ հոտ էր գալիս։ Եվ հազարավոր, հազարավոր մարդիկ... անցնել չի լինում։ Կարճ ասած՝ Ամերիկայի անկախության օրը ամենամեծ տրոլինգն է, որը կապիտանը երբեւէ դիտել է։ Փոխարենը՝ հետո Մակդոնալդսում մենք վրեժխնդիր եղանք այդ ամերիկացիներից, մանրամասների մեջ չեմ մտնի xDDD։

Տուն ես նորից չհասա, քանի որ հենց իմ ավտոբուսը (հինգից ոչ մեկը) գիշերը չի աշխատում, ոչ Բրուքլինից, ոչ Մանհեթենից։ Փոխարենը հաջորդ օրը մենք նորից լողափում էինք, մի շատ լավ ընկեր ինձ ցույց տվեց հիանալի մի վայր, որտեղ մենք դիտում էինք մայրամուտը՝ խմելով ռոմ։

Ժամանակը շատ արագ է թռչում։