09/02/2010

Ձմեռային արձակուրդի մի օր... ամեն ինչ հանգիստ է եւ ինչ-որ կերպ նույնիսկ ձանձրալի:

Սովորության համաձայն ստուգում եմ փոստարկղս, այնտեղ IEC-ից նամակ կա։ Կարդում եմ բովանդակությունը..

Վերջ հանգստին ու ձանձրույթին։ Օ՜ ոչ, մեկ շաբաթից հյուպատոսությունում հարցազրույց ունեմ։ Իսկ ես նույնիսկ բարոյապես պատրաստ չեմ... առավել եւս, որ ես Եկատերինբուրգից 3 հազար կմ հեռավորության վրա եմ գտնվում!!! Իսկ դեռ պետք է Օմսկ մտնել, քննաշրջանը փակել։ Մինչեւ Օմսկ 2 օր է, հետո Օմսկից Եկատերինբուրգ՝ 12 ժամ... ուղեղի պայթյուն, լիակատար...

Տոմսերի տենդագին որոնում, ընկերների հետ պայմանավորվածություններ, եւ միայն երեկոյան ես մի փոքր հանգստացա... բայց դողալս այնուամենայնիվ չէր դադարում...

09/02/2010-ից մինչեւ 13/02/2010 ես մարսեցի հսկայական տեղեկատվություն ամենատարբեր ֆորումներից եւ կայքերից։ Անգլերենի իմացության, մոտավոր հարցերի, թե ինչ եւ ինչպես անելու մասին...

Ինչու էի այդքան անհանգստանում, մինչ օրս չեմ կարողանում հասկանալ, չէ՞ որ ես նախկինում էլ էի դեսպանատանը հարցազրույց անցել... բայց այն ժամանակ այդքան չէի հուզվում...

13/02/2010

Ես նստեցի գնացք... եւ մեկնեցի... ես ողջ կյանքումս այնքան տեքստ անգլերեն չեմ թարգմանել, որքան թարգմանեցի այդ երկու օրվա ընթացքում...

14/02/2010

Ես Աստանայում եմ... պետք է սպասել հաջորդ գնացքին... եւ սա Վալենտինի օրը չէ, երբ օտար քաղաքում ամբողջ օրը կայարանում ես նստած...

15/02/2010

Վերջապես Օմսկում եմ.. շատ սարսափելի տեսքով (գնացքում 2 օր անցկացնելուց հետո), ստիպված էի գնալ համալսարան, քննաշրջանը փակելու... լավ է, որ ամեն ինչ արագ անցավ։

Պետք է նաեւ հանդիպել ընկերոջս հետ, ով ինձ համար տոմսեր էր գնել դեպի Եկատերինբուրգ։ Նա նույնպես աչքի ընկավ յուրօրինակությամբ՝ որոշեց տոմսերը ինձ հանձնել գարեջրի համտեսի ժամանակ։ Հնարավոր է՝ դա այնքան էլ վատ չէր, գարեջուրը ինձ մի փոքր թուլացրեց եւ մեղմեց վախերս ու անհանգստությունները։

Այսպիսով, Օմսկի ժամանակով 22:30-ին.. մտնելով կայարան՝ այստեղ-այնտեղ լսում եմ. դու արդեն offer ունե՞ս/ այո, այո, ես էլ եմ lifeguard գնում/ my name is.../ հյուպատոս/հյուպատոսություն եւ այլն։

Այո, մենք այդպիսին շատ ենք )))... ավելի ճիշտ՝ այդ օրը Օմսկից 28 մարդ էր մեկնում, ճիշտ է, մեր մի մասը ցերեկն էր մեկնել, իսկ երկրորդ մասը գիշերն էր մեկնում...

Ծանոթանալով այն տղաների հետ, ովքեր մենակ էին գնում (ես ընկերոջս հետ էի գնում), մենք բոլորս գնացինք նստելու։

Երեկոն լարված էր։ Մեր իրավունքների մասին գրքույկի հերթական ընթերցումը, հարցերի կրկնությունը, անգլերեն խոսքը.. ավելի ճիշտ՝ անգլերեն խոսքի կոտրված պարոդիան ամբողջ վագոնով մեկ.. եւ հարեւանը՝ զորացրված զինվորը... որն իր ողջ էությամբ ժխտում էր մեր ուղեւորության հնարավորությունը... այո, Ռուսաստանում հայրենասերները դեռ չեն սպառվել =)))

Մենք բոլորս միահամուռ նկատեցինք, որ անգլերենով շփվելն ավելի հարմար է, երբ չես ուզում, որ շրջապատողները հասկանան քեզ.. ))) Այս մտքով էլ քնեցի...

16/02/2010

Դատաստանի օր

Արթնանալով՝ ուրախացա, որ կողքիս այլեւս այդ հարեւանը չկար։ Պատուհանից դուրս բուք էր։ Տրամադրությունը՝ ոչ այնքան լավ...

Տղաների հետ թեյ խմելուց հետո.. մենք նորից ինչ-որ բաներ խոսեցինք։ Եվ սկսեցինք հավաքվել։ Ինձ համար այս ուղեւորությունը տարօրինակ էր նրանով, որ ես ինձ հետ ոչ մի իր չէի վերցրել, բացի փաստաթղթերից։ Ես երբեք այսքան թեթեւ չէի ճամփորդել։ Պարզվեց՝ դա շատ հիանալի է։

Կայարանից դուրս գալով՝ մի փոքր շփոթվեցինք, թե ինչպես հասնել մետրո։ Բայց հետո հասկանալով՝ արագ հասանք հյուպատոսություն։ Բայց հարցազրույցին դեռ շատ ժամանակ կար, եւ մենք գնացինք մոտակա սրճարան՝ տաքանալու։

Մենք այնտեղ նորից անցանք «համատեղ դողի» սեանսը եւ 13:30-ին շարժվեցինք դեպի հյուպատոսություն։ (հարցազրույցը նշանակված էր 14:00-ին)

Հյուպատոսության մոտ մենք հանդիպեցինք օմսկցիների երկրորդ մասին եւ իմացանք մեր մուտքի հերթականությունը։

Շատ ցուրտ էր սպասելը։ Ես այնքան էի սառել, որ չէի հասկանում՝ ինչից եմ դողում՝ ցրտի՞ց, թե՞ հուզմունքից։ Բոլոր տղաները պայուսակները թողնում էին փողոցում, իսկ մենք (ովքեր դեռ չէին մտել) հետեւում էինք դրանց։ Ես փողոցում կանգնեցի 13:30-ից մինչեւ 14:50՝ 10 աստիճան ցրտին։ Դա շատ երկար է եւ ցուրտ։ Եվ վերջապես եկավ իմ հերթը։

Քանի որ ձեռքերս շատ էին սառել՝ մատնահետքերս չէին վերցվում։ Իսկ 2-րդ պատուհանի երիտասարդը ասաց, որ տաքացնեմ ձեռքերս, եւ հետո հյուպատոսն ինքը կվերցնի մատնահետքերս։

Երբ եկավ իմ հերթը, մեծ դադար եղավ։ Հյուպատոսը երկար ժամանակ ինչ-որ բան էր կարդում (երեւի իմ նախորդ ուղեւորության մասին տեղեկություն)։ Ես արդեն որոշել էի, որ վիզա չեմ ստանա։

Հետո նա ինձ կանչեց 2-րդ պատուհանի մոտ՝ մատնահետքերը վերցնելու համար։ Դրանք նորից չէին վերցվում.. ընդհանուր առմամբ, հազիվ 6-րդ կամ 7-րդ անգամից դրանք վերջապես վերցվեցին։ Հյուպատոսը նույնիսկ կատակեց. «Այսօր քեզ մոտ խնդրահարույց օր է» (սա, իհարկե, լավատեսություն չավելացրեց)։

Հետո սկսվեց հենց հարցազրույցը։

Հարցնում էր, թե ուր եմ գնում։ Որտեղ եմ աշխատելու։ Ինչպե՞ս եմ գտել աշխատանքը։ Որտեղ եմ ապրելու, որտեղ եմ ապրել անցյալ անգամ։ Ո՞ր տարում եմ ավարտում համալսարանը եւ ի՞նչ մասնագիտությամբ եմ սովորում։

Սկզբունքորեն ամեն ինչ հասկանալի էր։ Նա շատ հստակ է խոսում։

Հյուպատոսը շատ հաճելի մարդ է, առավել եւս՝ նա հրաշալի տրամադրություն ուներ։

Այս բոլոր հարցերից հետո նա ինձ մաղթեց «have a nice trip!»։

«Thank you so much!» - ասացի ես հեռանալիս։

Հուզմունքը, իհարկե, իր ազդեցությունը թողեց. երբ հարցազրույցից հետո դուրս եկա, մոռացել էի, որ ստորագրել եմ DS-2019-ի վրա.. հետո վերադարձա, եւ ինձ ասացին, որ ամեն տեղ ստորագրել եմ եւ ամեն ինչ կարգին է։

Ընդհանուր առմամբ, մի՛ անհանգստացեք։ Դա իզուր է։

Տաք հագնվեք։

Պայուսակները՝ նվազագույնը։ (մենք դրանք բոլորը փողոցում էինք թողնում)

Մենք հետո քաղաքում մի քիչ էլ պտտվեցինք եւ հոգնած նստեցինք գնացք.. ես ուժասպառ էի, բայց շատ ուրախ, որ այս մեծ փուլն անցել է...

Հիմա մնում էր միայն սպասել անձնագրի վերադարձին...