Ութերորդ օր

Այսօր հուլիսի 4-ն է՝ ԱՄՆ Անկախության օրը։ Այն օրը, երբ երկիրը ազատագրվեց Բրիտանիայից եւ նրա ազդեցությունից։ Սպասվում են հրավառություններ, «զանգվածային տոնակատարություններ», մեծ քանակությամբ ալկոհոլի օգտագործում։ Ես աշխատում եմ 4-ից 11-ը, ուստի այս տոնը կանցնի ինձ կողքով։ Քանի որ ամեն օր պառկում եմ գիշերվա 3-ի սահմաններում, իսկ արթնանում 10-ին, չեմ քնում, ինչը հանգեցնում է նրան, որ բաց եմ թողնում մետրոյի իմ կանգառը, հետեւաբար՝ ուշանում աշխատանքից։ Երբ վերադառնում էի, վագոնում նստած էին 2 հարավցի կանայք, որոնցից մեկը մոտեցավ ինձ եւ հարցրեց՝ «չե՞ք կարող 10 դոլարը մանրել»։ Սա «մենք ձեզ հետ որեւէ տեղ չե՞նք հանդիպել» շարքից հարց է, ուստի ես պատասխանեցի, որ ոչ, եւ քաղցր ժպտացի։

Մեզ մոտ հաճախ են գալիս ռուսախոսներ, այնքան հաճելի է լսել հարազատ խոսքը, հարազատ հայհոյանքը)))։ Այսօր աշխատանքային օրվա վերջում ներս մտավ մի երիտասարդ զույգ՝ երեխայի հետ (նա՝ մերոնցից, նա՝ հարավցի, տղան նույնպես սեւամորթ), որը ռուսերեն այնքան բարձր էր գոռում «տուր, տուր», երբ ես միս էի բերում, որ ես մի փոքր շփոթվեցի եւ գրեթե միսը գցեցի նրա վրա։ Ի դեպ, մերոնք միշտ արժանի թեյավճար են թողնում, դրա մասին ավելի ուշ կնշեմ։

Մեզ մոտ նոր աղջիկ է հայտնվել՝ Լետիսիան։ Հաճելի շիկահեր, բայց շատ քիչ եւ վատ անգլերեն խոսող։ Պարզվեց, որ նա մենեջերի դուստրն է։ Հելբերը հենց տեսավ, որ ես նրա հետ խոսում եմ, անմիջապես վազեց ինձ մոտ եւ ասաց նրան. «Դու նրան դուր ես գալիս», «Նա հետաքրքիր աղջիկ է»։ Այնուհետեւ Հելբերը սկսեց արդարացնել իր կողմնորոշումը։ Թեեւ ես չէի հասկանում, թե ինչի մասին է նա խոսում նրա հետ պորտուգալերենով, բայց կռահեցի, որովհետեւ նա անընդհատ նայում էր իմ աճուկի հատվածին եւ շատ էմոցիոնալ պատմում էր նրան։

Ստիպված եղա ամբողջ ռեստորանին ցույց տալ իմ աղջկա լուսանկարը։ Բոլորը պարզապես անասելի հիացած էին. նա մոդե՞լ է (Կինշասա), she is awesome! (Հելբեր), մմ, ինչ հրաշալի եւ քաղցր զույգ, դուք այնքան սազում եք իրար (Նատալյա)։ Բայց բոլորին գերազանցեց մեր լեսբուհի Լիզան՝ իսկ դու ինտերնետից չե՞ս ներբեռնել։ Բայց ես սպասում էի այդ հարցին եւ հետո ցույց տվեցի, թե որտեղ եմ ես նրա կողքին։ Նա պարզապես ապշեց եւ հարցրեց՝ «չե՞ս վախենում, որ նա այնտեղ է, իսկ դու՝ այստեղ»։

Այսօր պետք եկավ ռուսական ազգային պարերի իմ իմացությունը։ Լիզայի առջեւ պարեցի «պրիսյադկա» եւ «Յաբլոչկո» նավաստիական պարի տարրեր։ Ինչպես ասում են, «կրակեցի»։ Հիմա նա խնդրում է ինձ սովորեցնել այդ շարժումները, շատ է հավանել)))։ Երեկոն ինձ եւս մեկ անսպասելի հարց նետեց։ Սաշայի հետ նույն բնակարանում ապրող աղջիկը հարցրեց. «Ի՞նչ պլաններ ունես հոկտեմբերի համար»։ «Ի՞նչ իմաստով պլաններ»։ «Չե՞ս պատրաստվում այստեղ մնալ»։ «Դու ի՞նչ ես խոսում։ Ես այնտեղ ուսում ունեմ, հարազատներ, ինձ թանկ մարդիկ, ի՞նչ անեմ այստեղ անօրինականի պես»։ «Իմ մոտ էլ էր այդպես, բայց ես ապրում եմ»։ Ոչ, շնորհակալություն։ Մնալ, մի քիչ գումար աշխատել, ԱՄՆ-ն տեսնել կարելի է, բայց ոչ ապրել։ Մանավանդ՝ անօրինականի պես։ Ես դեռ կարծես թե գլուխ ունեմ ուսերիս, որպեսզի ամեն ինչ չնետեմ հանուն անհայտ ինչ-որ բանի։