Նույնիսկ չեմ ուզում գրել այս մասին..
21-ին՝ կիրակի օրը, եկեղեցում բոլորը հրաժեշտ էին տալիս մեզ՝ ինչպես հարազատների, տատիկները չէին թաքցնում արցունքները, տղամարդիկ ամուր սեղմում էին մեր ձեռքերը, կանայք ջերմ գրկում էին, իսկ առավոտյան պատարագի ժամանակ հովիվ Jay-ը աղոթք կարդաց, որում խնդրում էր մեզ համար բարի ճանապարհ եւ շատ լավ բաներ։
Հետո, տանը, մենք լուռ ու հուսահատ կատարում էինք վերջին նախապատրաստությունները։ Ավելի ճիշտ՝ ես վարպետորեն փաթեթավորում, դասավորում էի Կիրիլի ինտերնետից պատվիրած իրերի ծովը, որոնք բոլորն էլ առանց բացառության շատ կարեւոր էին եւ պահանջում էին առավելագույն զգուշություն տեղափոխման ժամանակ։ Այնտեղ կային նրա ուժեղացուցիչի համար գերհզոր լամպեր, լարեր, լուսին, սկավառակներ... կարճ ասած՝ յուրաքանչյուր մանրուք ես մանրակրկիտ փաթաթում էի ներքնազգեստների, շապիկների մեջ, լցնում նրա կեդերի մեջ, ընդհանուր առմամբ, հրաշքով հաջողվեց ամեն ինչ տեղավորել նրա երկու փոքրիկ պայուսակներում։ Մնացել էր ավելի բարդ խնդիր։ Ոչ, ոչ, ես մեկ շաբաթ առաջ էի հավաքվել ու փաթեթավորվել (գրեթե իմ բոլոր նոր շապիկները գնացին կիթառը փաթաթելու համար), պարզապես Կիրիլի ընկեր Լյոշան իր համար կիթառ էր պատվիրել, եւ այնպես ստացվեց, որ փոստով չկարողացանք ուղարկել։ Այսպիսով, մեկնելու օրը մնացինք երեք կիթառով եւ մնացած ուղեբեռով։ Ի՞նչ անել, որոշեցինք նրա յուրաքանչյուր կիթառը առավելագույնս փաթաթել հագուստով եւ մտցնել իր կտորե պատյանի մեջ, որից հետո երկու պատյանները միացնել մեկի մեջ՝ վառ գույնի սկոտչի օգնությամբ։ Ստացվեց մեգա-պատյան... եւ քաշն էլ, հասկանալի է, համապատասխան էր։ 22-ին մենք արագ վերջին անգամ մաքրեցինք մեր հարազատ տնակը (որպեսզի տատիկին հոգսը քիչ լինի, նրա մեջքը ցավում է), հրաժեշտ տվեցինք մեր հավատարիմ, շատ բան տեսած հեծանիվներին, վերջին անգամ գնացինք լողափ։ Տատիկը իրեն վատ էր զգում, բայց այնուամենայնիվ մեզ տարավ իր հզոր ձյունաճերմակ Chrysler-ով։ Մտանք հրաժեշտ տալու Root Beer։ Greyhound-ում ոստիկանությունը խուզարկում էր ինչ-որ տղայի, դատարկել էին նրա բոլոր պայուսակները եւ ինչ-որ պատճառով ոչ այնքան հարգալից էին վերաբերվում նրան։ Նրա արտաքինի մեջ մի քիչ արաբական բան կար։ Ինձ անհարմար զգացի։ Ես նման բան չեմ հասկանում։ Բայց դա արդեն այս օրագրի համար չէ։
Ավտոբուսից մենք վերջին անգամ նայում էինք լացող տատիկին, եւ մենք ինքներս... ասենք, լավագույն տրամադրության մեջ չէինք։ Մենք լքում էինք մեր հեքիաթը։
