Ես աշխատել եմ մի ամրոցում, որտեղ բոլոր սենյակները նույն ոճի մեջ էին, ինչ սա)))

Այնտեղի մահճակալները փետրե ներքնակներով էին, որոնք պետք էր փափկեցնել, ինչպես հին ժամանակներում, եւ ընդհանրապես՝ անկողին փռելու ամբողջ համակարգը հնադարյան էր։

Ինձ երեւի մեկուկես շաբաթ պահանջվեց հիշելու համար, թե որ սավանը որ ներքնակի համար է)))

Եվ այդ սարսափելի սավանները՝ բոլորը տարբեր չափսերի, կախված մահճակալից. սկզբում անընդհատ խառնում էի դրանք, շատ դժվար էր օրը չորս անգամ անկողին փոխելը))

Իսկ երբ սովորեցի, սկսեցի ամեն ինչ արագ եւ որակով անել, բայց հենց այդ պահին հասկացա, որ ինձ ժամավճարով են վճարում)))) եւ ես աշխատավայրում ինչ ասես անում էի, միայն թե ավելի շատ ժամեր հավաքեի!!!!

Բոլոր ուսանողներն էլ այդպիսին են՝ ժամանելուն պես աշխատում են ինչպես ձիեր, ամեն ինչ անում են ճիշտ այնպես, ինչպես ասվել է, իսկ հետո հասկանում են, որ այդքան շատ ջանալու կարիք չկա։

Ես միեւնույն է՝ ավելի լավ էի աշխատում, քան նույն հյուրանոցի ամերիկացիները) Երբ եկավ հեռանալու ժամանակը (ես ուզում էի ճանապարհորդել), գործատուս խնդրեց ինձ մնալ. ես լսեցի նրան, մնացի եւս 4 օր, բայց հետո բավական էր՝ տուն գնալուց առաջ ճանապարհորդելը սուրբ բան է!!!

Նրանք ինձ հրավիրեցին հաջորդ տարի վերադառնալ, բայց ես այլեւս չէի ցանկանա այդպես աշխատել՝ չափազանց դժվար է, եւ վճարում էին ընդամենը 9 դոլար ժամում (դա առանց հարկերը հանելու)։

Ի դեպ, ամռան կեսին իմ աշխատանքի համար աշխատավարձս բարձրացրին!!!! գուշակեք՝ որքանով)) 25 ցենտով))) Թեկուզ մանրուք է, բայց հաճելի է!!!