26 սեպտեմբերի, 2008 թ. ՇՐՋԱՅՑ TOWNSHIP-ներով: Կյանքումս ավելի անսովոր շրջայց չէի կատարել: Հիմա, հետադարձ հայացքով մտածելով տեսածիս մասին, ամեն ինչ այլ կերպ եմ նայում: Լսեք, աֆրիկացիների զարմանալի ազնվությունը պարզապես ապշեցրեց ինձ այսօր:

Օքեյ, ամեն ինչ հերթով...

Ի դեպ, մի անհանգստացեք եւ մի հուզվեք, եթե գրառումների այս ակտիվ շաբաթից հետո ես հանկարծ անհետանամ: Դա ակնհայտ է. այստեղ ամեն տեսակի շրջայցեր էին, ճանապարհ, շատ իրադարձություններ: Վաղ թե ուշ կսկսվեն առօրյա հոգսերը: Արդյո՞ք հույս ունեմ դրա համար... Պարզապես, դա կարող է պատահել: Ես զբաղված կլինեմ բնակարան եւ աշխատանք փնտրելով:

Անցնենք գործին. առավոտյան մեզ վերցրին «Ashanti»-ից՝ մեր հոսթելից, եւ տարան էքսկուրսիայի: Սկզբում մենք կանգ առանք քաղաքի պատմության եւ ապարտհեյդի տարիների թանգարանի մոտ, իսկ հետո... Ու-ու-ու: Մենք անցանք որոշ... այսպես ասած... քաղաքային ետնախորշերով: Եվ մենք տեսանք քաղաքակրթության հակառակ կողմը: Հետաքրքիր է հիշել, բայց այնքան էլ հետաքրքիր չէր տեսնել, հոտոտել, հասկանալ եւ... էլի ինչ-որ բան եւ... Իհարկե, ես վաղուց սովոր եմ բաղնիքի հետեւում գտնվող մեր խրճիթներին եւ ընդհանրապես չեմ նկատում դրանց խղճուկությունը: Երբեմն նույնիսկ մոռանում եմ, որ դրանք գոյություն ունեն (թեեւ իմ սեփական բնակավայրը նույնպես չի փայլում...) Մի խոսքով՝ ամեն ինչ էլ կա: Մարդիկ տարբեր կերպ են ապրում: Եվ այստեղ բավականաչափ խղճուկություն, աղքատություն եւ մարդկանց հանդեպ սիրո պակաս կա: Դե, ինքներդ դատեք. ապարտհեյդի ավարտից տասնհինգ տարի է անցել: Մենք դեռ չենք կարող ներել եւ լիովին ընդունել գերմանացիներին Մեծ Հայրենական պատերազմից հետո եւ դեռ նրանց կողքից ենք նայում: Իսկ այստեղ... Բայց միեւնույն է, տղաներ: Ես կյանքումս երբեք չեմ տեսել այսքան քաղցր (ոչ, իսկապես) սեւամորթների: Ամերիկայում նրանց մեծ մասը կարծես նոր են իջել արմավենուց: Իսկ այստեղ կան բազմաթիվ դաստիարակված եւ բացարձակապես ադեկվատ մարդիկ: Չես կարող դա չնկատել: Ինչպես, մյուս կողմից, չես կարող չնկատել մուրացկանների, անօթեւանների եւ, համապատասխանաբար, խուլիգանների զանգվածը: Օլգան՝ ընկերուհիս, ուղեւորությունից քիչ առաջ ինձ ասաց. «Մանկուց ինչ-որ կերպ սովորել եմ երգի խոսքերին՝ «Երեխանե՛ր, Աֆրիկա մի՛ գնացեք զբոսնելու»»: Այսօր township-ներում ես հիշեցի դա: Բայց հետո մենք կանգ առանք տեղի մանկապարտեզում: Եվ զվարճացանք երեխաների հետ: Եվ դա նման էր անխոս մի բանի. «Այստեղ էլ կա կյանք: Եվ ուրախություն: Եվ երեխաներ»: Ճիշտ է, ես չէի ուզում ոչ խաղալ նրանց հետ, ոչ էլ գրկել: Ես չեմ կարող դա անել միանգամից, հատկապես երբ նրանք ճչացող ամբոխ են: Ես պետք է մի փոքր ճանաչեմ եւ սովորեմ երեխային, կամ նրանք պետք է ինձ անմիջապես եւ շատ դուր գան: Բայց երբ նրանք ամբոխ են, բոլորը ցատկում են քեզ վրա, ճչում՝ դժվար է ընտրել: Այլ բան է ընկերների եւ հարազատների երեխաների հետ: Ես սովոր եմ նրանց, եւ ես սիրում եմ նրանց: Նույնը մեծահասակների դեպքում է. մենք չենք նետվի առաջին պատահածի գիրկը միայն այն պատճառով, որ մեզ այդպես է պետք:

ՈՒՐԱ՜: ԳՏԱ ՌՈՒՍՆԵՐԻ:

Նորությունը պարզապես մեգա է, չէ՞: Մի բան է, երբ նրանց գտնում ես Անգլիայում կամ Ամերիկայում (որտեղ նրանք հորդում են), եւ բոլորովին այլ բան, երբ Քեյփթաունում ես, որտեղ քեզնից բացի կա ընդամենը չորս հոգի: Կատյան եւ Լիզան Մագնիտոգորսկից, Իրինան Վոլժսկիից (քաղաք Վոլգոգրադի դիմաց՝ գետի մյուս կողմում) եւ Լենան Ղազախստանից:

Մինչ այժմ ես հանդիպել եւ խոսել եմ միայն Կատյայի հետ: Կատյան ինձ դուր եկավ: Ալեքսեյն էլ էր այստեղ, բայց նա արդեն մեկնել է (գուցե նորից գա) — նա Մագնիտոգորսկից է, նա առաջին ռուսն էր նրանցից, ում հետ հաջողվեց կապ հաստատել, ով ապրում էր այստեղ եւ աշխատում էր նույն ծրագրով, ինչ ես:

ԱՄԵՆ ՕՐ ԱՊՐՈՒՄ ԵՍ ԵՎ ԶԱՐՄԱՆՈՒՄ

Հետաքրքիր է լինել առաջամարտիկ (թե՞ առաջամարտիկ ???): Ո՞ւմ կզարմացնես այսօր, որ ինչ-որ ուսանող պարզապես պատրաստվել եւ գնացել է Ամերիկա: Կամ Անգլիա: Կամ նույնիսկ Ֆրանսիա, Իտալիա, Գերմանիա, Չեխիա: Ինչ-որ մեկը կզարմանա, ինչ-որ մեկը՝ ոչ: Իսկ Աֆրիկա՞: Բոլորը զարմացած էին, ում էլ ասում էի գնալու ցանկությանս մասին: Թեեւ, իրականում, ոչ բոլորը: Նրանք, ովքեր չէին զարմանում, ապշած էին:

ԱՇԽԱՏԱՆՔ ԷԻ ՓՆՏՐՈՒՄ

Քայլում եմ ամբողջ օրը (մինչեւ վերջերս կարծում էի, որ բարմենի աշխատանք կգտնեմ) եւ փնտրում եմ: Ճիշտն ասած, դժվարությամբ եմ պատկերացնում ինձ բարմենի դերում: Փորձում եմ ինտերնետ սրճարանում որպես համակարգային ադմինիստրատոր, եւ մտքեր ունեմ լուսանկարիչ լինելու մասին: Ամենուր թողնում եմ իմ ռեզյումեները:

Առավոտյան լսում էի «արեւոտ» բարդերին իմ նոութբուքով: Երգում էի նրանց հետ: Ես ինքս երգելու ցանկություն ունեի: Լավ կլիներ դուրս գալ «Victoria Wharf» — սա տեղական, ամենամեծ առեւտրի եւ զվարճանքի համալիրն է Waterfront-ում (ջուր եւ ճակատ բառերից) (մեր չելյաբինսկյանների ոգով) եւ երգել: Միգուցե ես նույնիսկ շատ չամաչեի: Այնտեղ պարբերաբար ինչ-որ մեկը ելույթ է ունենում: Ափսոս, որ ընկերս՝ Ռոման, մոտակայքում չէ: Մենք անպայման նրա հետ ինչ-որ բան կկատարեինք:

Երեկոյան մենք գնացինք կարաոկե բար Իրինայի (ով Վոլժսկիից է) եւ Բրեդի (նրա ծանոթի) հետ: Ես երբեք նախկինում նման վայրերում չեմ եղել: Որոշ ընկերներ բավականին արժանապատիվ էին երգում: Բայց ամենայն հավանականությամբ, նրանց հրավիրել եւ վճարել էին հանդիսատեսին տաքացնելու համար:

Ոչ, մենք իրականում լավ ժամանակ ենք անցկացնում: Լիզան վերադարձել է Ռուսաստանից: Նա արդեն մեկ տարի է՝ ապրում է այստեղ, մեկ ամսով գնացել էր տուն՝ Մագնիտոգորսկ: Նա հենց այն Ալեքսեյի լավագույն ընկերն է, որի մասին նշեցի վերեւում: Մեր «Work in South Africa» ծրագրով Մագնիտոգորսկից արդեն չորս ուսանող է եղել այստեղ: Սանկտ Պետերբուրգից մի աղջիկ կար՝ Դաշան: Լենան, ով Ղազախստանից է, հիմա տանն է, ծրագրում է վերադառնալ: Իսկ Ալեքսեյից առաջ այստեղ եղել են երկու այլ ռուսներ: Մի խոսքով, ես այս ծրագրում մոտավորապես ութերորդ ռուսն եմ: Կուլ է, չէ՞: Նույնիսկ երկուհարյուրերորդը լինելը վատ չէր լինի...

Ես դեռ չեմ հանդիպել Լիզային: Պետք է անպայման ուղղել դա:

Իմ նոութբուքը (notebook) փչացավ (կոտրվեց) նախօրեին: Ընդհանրապես չէր միանում: Ես երկու օր վերանորոգում էի այն, մի խումբ ավելորդ մասեր հայտնաբերվեցին: Ամեն ինչ դժոխք նետեցի, այն երկու կիլոգրամով թեթեւացավ: Առանց կատակի, ժողովուրդ, իսկապես ասում եմ: Պատկերացնո՞ւմ եք: Բայց հիմա այն աշխատում է մարդավարի: Ես դեն նետեցի մեռած ստեղնաշարը (ես Ռուսաստանից ինձ հետ վերցրել էի նորմալ, արտաքին ստեղնաշար), ֆլոպին, դրայվը, մարտկոցը: Կուլ է, չէ՞: Գլխավորն այն է, որ հիմա այս «թեթեւացված տարբերակը» աշխատում է:

SASTS-ում ինտերնետը իսկապես սարսափելի է: Եվ նրանց գրասենյակը աշխատում է միայն մինչեւ երեկոյան հինգը, շաբաթը հինգ օր: Իսկ ես, ինչպես պատահում է, ամբողջ օրը մինչեւ երեկոյան յոթ-ութը «busy» եմ (ինչպես ասում են այստեղ) — զբաղված: Եվ միայն դրանից հետո — ես ավելի ազատ եմ (չարության օրենք, երբ ցանցն արդեն չկա!)

03 հոկտեմբերի, 2008 թ.