24/06/10 JFK-ում Գլեբի հետ հանդիպելուց հետո որոշեցինք առաջին հերթին ինքնաթիռի տոմսեր գնել դեպի Չիկագո, բայց ոչ այն է՝ ինչ սպասում էինք!!! Տոմսերը 120 դոլարից թանկացան մինչեւ 200 դոլար :0 Սա այն էր, ինչ մենք ամենաքիչն էինք սպասում։ Օգտվելով տեղի Internet-ից՝ որոշեցինք գնալ ավտոբուսով՝ 105 դոլարով։

Հասնելով Նյու Յորքի Port Authority (ավտոկայան)՝ գնեցինք տոմսերը, եւ քանի որ ավտոբուսը մեկնում էր 22:25-ին, մենք դեռ մոտ 3 ժամ ժամանակ ունեինք Նյու Յորքը տեսնելու համար :)

*Նշում. ԱՄՆ-ում միջքաղաքային ավտոբուսների տոմսերը կարող են վաճառել որքան ուզեն, ուստի խորհուրդ եմ տալիս հնարավորինս շուտ հերթ կանգնել, հակառակ դեպքում պարզապես տեղ չի բավականացնի եւ ստիպված կլինեք սպասել հաջորդ ավտոբուսին։ Ինչը եւ պատահեց մեզ հետ։ Առհասարակ, ես զարմացած էի, լսելով, թե որքան լավ է ամեն ինչ կազմակերպված ԱՄՆ-ում, սա ինձ հիասթափեցրեց (

Ավտոբուսով մեզ սպասվում էր մոտ 17 ժամ ճանապարհ։ Լավ է, որ գիշերն էինք գնում եւ հաջողվեց քնել)

Առավոտյան հասանք Քլիվլենդ։ Այն ամենը, ինչ գիտեի այս քաղաքի մասին, այն էր, որ այն Օհայո նահանգի ամենամեծ քաղաքն է։ Ավտոբուսի պատուհանից Քլիվլենդը արդյունաբերական կենտրոնի տպավորություն թողեց։ Բնակչությունը հաստատ մեկ միլիոնից ավել չէ։ Քաղաքը անշուք է եւ, իմ կարծիքով, հանցավորության եւ բարձր հարկերի առումով առաջին տեղերից մեկն է զբաղեցնում։ Այնպես որ, Քլիվլենդ ոտք չեմ դնի))))

Իսկ ահա եւ Չիկագոն։ Քաղաքին մոտենալիս զգացվում էր մեգապոլիսի շարժը) Պատուհանից բացվում էր հսկայական երկնաքերերի հիանալի տեսարան (ԱՄՆ-ի ամենաբարձր 10 շենքերից 5-ը գտնվում են Չիկագոյում)

• Հարուստ Օբաման Չիկագոյից է, հուսով եմ՝ կհաջողվի նայել նրա տանը)))
  Չիկագոյի մասին ավելի մանրամասն ակնարկը կլինի առանձին էջում։

CouchSurfing-ի մեր ընկեր Ջոզեֆին մի քանի զանգ կատարելուց հետո մեզ այդպես էլ չհաջողվեց կապվել նրա հետ( Բայց մենք ունեինք նրա հասցեն։ Գնացինք նրա տուն...

Ջոզեֆի տունը գտնելը այդքան էլ հեշտ չէր։ Սարսափելի հոգնածության մեջ մենք թափառում էինք փողոցներով՝ փնտրելով մեզ անհրաժեշտ հասցեն։ Փողոցում մութ էր, եւ այգում քնելու հեռանկարը մեզ չէր ուրախացնում( Վերջապես, գտնելով անհրաժեշտ տունը՝ մենք ուրախացել էինք, բայց այն բանից հետո, երբ մեզ դուռը բացեց մի տարեց կին եւ ասաց, որ ոչ մի Ջոզեֆի չի ճանաչում, մեր դեմքի ժպիտը ակնթարթորեն անհետացավ։

Եվ ահա մենք կանգնած ենք լիակատար մթության մեջ՝ հազիվ լուսավորվող լապտերի տակ, A1 ձեւաչափի քարտեզով եւ չհասկանալով, թե ինչ անել հետո, հանկարծ լսում ենք ոչ մեր մայրենի լեզվով.

• հեյ տղաներ, գուցե օգնե՞մ ձեզ - դա Ռենդին էր

*նշում. ԱՄՆ-ում օգնություն կարելի է ստանալ՝ չսպասելով դրան։ Մարդիկ այստեղ ավելի վստահող են եւ պատրաստ են օգնել ցանկացած պահի՝ մի կողմ դնելով իրենց բոլոր գործերը։

Ռենդին բացատրեց մեզ, որ մենք պարզապես սխալ փողոց էինք մտել։ Ամենազավեշտալին այն է, որ հակառակ փողոցի տների համարները նույնն են։ Նա մեզ ուղեկցեց մինչեւ Ջոզեֆի տուն եւ խոստացավ օգնել բնակարանով Չիկագոյում մեր 3 ամիս մնալու ընթացքում)

Ջոզեֆը հիանալի տղա դուրս եկավ։ Անմիջապես ցույց տվեց, թե որտեղ կարող ենք քնել եւ լոգանք ընդունել)

PS ահա այսպես բոլորովին անծանոթ մարդը կարող է օգնել ձեզ) եւ սա Ամերիկայի համար լիովին նորմալ երեւույթ է;)