Այո, մենք գնացինք Կոնեկտիկուտ: Սկիզբը մի քիչ ճնշող էր: Իմ պետը, ինչպե՞ս ասեմ ավելի քաղաքավարի... մաքսիմալիստ է xD: Նրան պետք է, որ ամեն ինչ կատարյալ լինի: Վաղ առավոտից մենք զբաղված էինք մեքենայի նախապատրաստմամբ, դա, իհարկե, չափազանց մեծամիտ է հնչում... Մենք պարզապես մեջը նետեցինք մի մեծ տախտակ, պոլիէթիլեն, սկոչ, վերմակներ եւ փրփրապլաստ... չափազանց համեստ է հնչում: Մի խոսքով, ամբողջ գործընթացը տեւեց մոտ 3 ժամ՝ 20 րոպեի փոխարեն... չափազանց խելահեղ է հնչում:

Շատ ծանր հավաքվելուց հետո մենք վերջապես ճանապարհ ընկանք: Նպատակակետը՝ Բրիջպորտ: Մեր երթուղին հիմնականում անցնում էր մայրուղիներով, բայց մենք հասցրինք նաեւ անցնել Բրոնքսի արդյունաբերական գոտով: Այնտեղ արդյունաբերությունը շատ ծանր է :))))։ Ի դեպ, այնտեղ է գտնվում New York Times-ի տպարանը: Կոնեկտիկուտ մտնելիս մենք անցանք ինչ-որ քաղաքով, անունը չեմ հիշում, բայց այն շատ նման է մեր 3-րդ Զարեչնի միկրոշրջանին՝ լիքը բազմահարկ շենքեր եւ շատ ռուսներ xDDD: Շատ փողոցներ անվանված են հնդկացիական ցեղերի պատվին:

Բրիջպորտ: Ամբողջ բնակչությունը անվերջության ամենասեւ սեւից էլ սեւ է: Մենք բավականին արագ հասանք այն պահեստը, որտեղ պետք է մեզ հանձնեին մեր մեքենան: Ներսում հսկայական տարածք էր՝ լիքը պատճենահանող մեքենաներով: Երբեք չէի տեսել այդքան շատ պատճենահանող մեքենա մեկ տեղում: Երբեք չէի տեսել այդքան մեծ տարածք՝ պատճենահանող մեքենաներով: Մեզ խնդրեցին հաստատել պատվերը երկրորդ հարկի գրասենյակում: Աստիճաններով բարձրանալիս, պատուհանից նայելով, կապիտանը դիտում էր արդյունաբերական տեսարանները եւ հիանում: Սկզբում մենք, ինչպես հարկն է, մտանք ոչ այն դռնով: Այնտեղ էլ էր հսկայական տարածք, առաջին հարկից փոքր, բայց այնուամենայնիվ: Շատ տարբեր հաստոցներ, գործիքներ, եւ հենց պատի մոտ կանգնած էին նոր պատրաստված էլեկտրակիթառների դարակներ, նույնիսկ դեռ չներկված: Քասթոմշոփ: Դե, ընդհանուր առմամբ, մենք հաստատեցինք պատվերը, վերցրինք պատճենահանողը, բեռնեցինք մեքենան, հեռացանք եւ նորմալ բեռնեցինք xDDD, բոլոր այն պարագաներով, որոնք մենք հավաքել էինք 3 ժամ, եւ հետ վերադարձանք:

Մենք գնում էինք Google-ի տված երթուղով: Մուտքագրվում է մեկնման հասցեն, վերջնական հասցեն, եւ այն տալիս է ամենակարճ երթուղին, որտեղ ամեն ինչ գրված է՝ որտեղ մայրուղու վրա պետք է թեքվել, ճանապարհի յուրաքանչյուր հատվածի երկարությունը եւ ընդհանուր ժամանակը: Ճանապարհին ես աստիճանաբար գիտակցում էի Google-ի ողջ հզորությունը: Չէ՞ որ եթե գրված է «Ճանապարհի ընդհանուր ժամանակը 1:42, առանց խցանումների», մենք հենց 1:42 էլ կգնանք: Ամեն ինչ այնքան հղկված եւ հստակ է, որ նույնիսկ սարսափելի է դառնում, թե որքան հզոր բազա ունեն նրանք: Հիացնում են նաեւ հենց մայրուղիները: Որքա՞ն են նրանք այս ամենը կառուցել: Երբ մենք անցնում էինք Բրոնքսով, այնտեղ այդ մայրուղիները միահյուսված էին մոտ 5 հատ, եւ այս ամենը հսկայական վերգետնյա կամուրջների տեսքով: Սա եւս մեկ անգամ հաստատում է կապիտանի այն միտքը, որ այստեղ արդեն ամեն ինչ բացարձապես մտածված է:

Երբ մենք վերջապես հասանք, շատ դաժան փորձություն էր այդ 100 կիլոգրամանոց մեքենան նկուղ քաշելը, բայց ռուսական ինժեներական մտքի հրաշքով մենք հաղթահարեցինք: Տախտակը օգտակար եղավ, դրա վրայով մենք մեքենան իջեցրինք աստիճաններով: Այդ 10 րոպեի ընթացքում ինձանից կարելի էր քամել առնվազն մեկ լիտր քրտինք: Մեքենան լավն է, մեքենան աշխատում է, եւ ըստ ամենայնի, սա կլինի իմ նոր աշխատանքային հաստոցը, քանի որ ղեկավարությունը դեռ չի ուզում ինձ դնել ռիզոգրաֆի մոտ:

Այսքանով վերջին նորությունները ավարտվում են: Վաղը կգնամ փոստ՝ վրդովվելու եւ պարզելու, թե ինչու իմ միքշերը չի ուզում տեղավորվել փոստարկղի մեջ: