Օգոստոսի 20
Առավոտյան արթնացա այնքան ոգեւորված ու ուրախ։))) Չէ՞ որ Ջենը գալու է ինձ հետեւից, եւ մենք միասին գնալու ենք... Վաշինգտոն, Կոլումբիայի շրջան։ Իսկ դուք մտածեցիք, որ վե՞րջ։)) Ոչ՛։
Ես ուզում էի իմ վերջին հանգստյան օրերն անցկացնել սենյակակցիս հետ, բայց հենց այդ օրերին աշխատանքի հերթափոխեր ունեի։ Այդ պատճառով որոշեցինք հանգստյան օրերը միասին անցկացնել Վաշինգտոնում։
Մեկ օր առաջ զանգահարեցի Վաշինգտոնի տղային՝ ստուգելու, թե արդյոք չի՞ մոռացել, որ Ջենն ու ես մնալու ենք իր մոտ։ Ես արդեն իմ փորձից սովորել եմ, որ միշտ պետք է վերստուգել։
Եվ ճիշտ էլ արեցի. նա ինչ-որ գործեր ուներ, ուստի մեկնել էր Նյու Յորք։ Քանի որ դեռ ուշ չէր, ես նստեցի համացանց եւ գտա մեկ այլ տղայի, ում մոտ կարող էինք մնալ։ Նա սիրով ընդունեց իմ խնդրանքը։ Իսկ ես ուզում էի Ջենի եւ ինձ համար գտնել Վաշինգտոնի լավագույն վայրը, որպեսզի ամեն ինչ յուղի պես ընթանա։
Եվ ահա ժամանեց Ջենը։ Ուռա-ուռա-ուռա։
Դե, իհարկե, Ջենը սկսեց զրուցել Էրիկի հետ։ Նա հաջորդ տարի պատրաստվում է Եվրոպա, ուստի Բուլղարիայի եւ Վրաստանի մասին խորհրդակցելը սուրբ գործ է։
Վերջապես մենք ճանապարհ ընկանք, եւ ես գոհ ու երջանիկ սկսեցի նրան պատմել այն ամենը, ինչ տեղի էր ունեցել վերջին օրերին։))))) Մի պահ, եւ մենք արդեն Ամերիկայի մայրաքաղաքի մատույցներում ենք։
ԱՄՆ-ում ճանապարհները հսկայական են, իսկ այդ հանգույցներն ընդհանրապես վախեցնում են ինձ։ Ջենի տպած քարտեզի շնորհիվ մենք հասանք Վաշինգտոն, բայց հետո ավելի վատ... Նախ՝ Վաշինգտոնը նման չէ ԱՄՆ-ի ոչ մի քաղաքի՝ իր ոչ պարզ թաղամասերով, խաչաձեւ պողոտաներով, օղակներով եւ այլն։ Արդյունքում մենք մոլորվեցինք։))) Ջենը, երբ չգիտի՝ ուր գնալ, դառնում է ղեկին նստած կանանց մասին անեկդոտների հերոսուհին։ Իսկապես։
Հատկապես երբ նա ճչալով՝ «It is extremely illegal!», շրջվում է ոչ այնտեղ, որտեղ պետք է, եւ դեռ մի բան էլ խախտում է ինչ-որ կանոն։
Եվ հենց այդ ժամանակ հիշեցի, որ ունեմ կախարդական գիրք՝ IEC.Exchange-ի Ամերիկայի ուղեցույցը, իսկ գրքի վերջում կան քարտեզներ։ Եվ, իհարկե, այնտեղ գտնվեց Վաշինգտոնի քարտեզը։)))))) Ուռա։ Փրկություն։
Ժամանակը մոտենում է երեկոյան 4-ին, զանգահարում եմ Ջեյմսին (նրա մասին ավելի ուշ) եւ ասում, որ արդեն ժամանել ենք։ Նա ասում է. «Մոտեցեք իմ աշխատավայրին, ես ձեզ բանալիները կտամ, ես դեռ աշխատանքի եմ աշխատանքի հասցեն»։ Գտանք աշխատավայրը, նա դուրս է վազում, տալիս է ինձ բանալիները եւ A4 ֆորմատի թերթիկը ու վազում հետ՝ աշխատանքի, երեւի զբաղված է։ Կողքից դա այնպես էր երեւում, կարծես նա ինձ թմրանյութ է փոխանցում։ Հեհեհեհ։
Այսպիսով, Ջեյմսի մասին։ Նա ծագումով չինացի է, մաքրարյուն։ Բայց։ Նա չինացիներին ոչ բնորոշ բարձրահասակ է եւ խոշոր։ Ծնվել է ԱՄՆ-ում, ուստի կատարյալ անգլերեն է խոսում, ոչ մի շեշտադրում չկա։ Աշխատում է ֆինանսների ոլորտում, 30 տարեկան է, ապրում է Dupont circle թաղամասում (միանգամից ասեմ՝ թաղամասը իդեալական է, ամեն ինչ մոտ է)։
Վերադառնանք իմ պատմությանը։ Բացում եմ թերթիկը, իսկ այնտեղ նշանակում է՝ ահա թե ինչ.
«Tatsiana-ին
Ի՞նչ վերցնել ձեզ հետ. ոչինչ
Ի՞նչ ուտել. այն ամենը, ինչ կգտնեք սառնարանում եւ դարակներում, ձերն է
Ինչպե՞ս օգտվել հեռուստացույցից. բլա-բլա-բլա
Ինչպե՞ս օգտվել աուդիոհամակարգից. մանրամասն հրահանգներ
Ինչպե՞ս օգտվել տնային կինոթատրոնից. բլա-բլա-բլա
Բանալիներ.
- փոքր ոսկեգույնը՝ դռան համար
- մեծ արծաթագույնը՝ տանիքի լողավազանի եւ պենտհաուսի սաունայի համար
- դոմոֆոն՝ հավաքեք #***, դա իմ հեռախոսին զանգ է, ես ձեզ համար կբացեմ դոմոֆոնի դուռը»
Դրան գումարած՝ այնտեղ կար քարտեզ, թե ինչպես հասնել աշխատանքից տուն։
Ի՞նչ։ Տանիքի լողավազա՞ն։ Սաունա՞։ ՕՕՕՕՕՕ։ Շոկ։ Պարզապես շոկ։ Լուրջ։ Նման բան չի լինում։
Ահա այսպիսին էինք մենք՝ Ջենի հետ, չհավատալով մեր աչքերին, ականջներին եւ գիտակցությանը, գնացինք նրա տուն...
