Նյու Յորքում անցկացրած երեք օրվա հիանալի հանգիստն ավարտվեց, եւ ընկերուհուս հետ գնացինք JFK՝ ինքնաթիռ նստելու եւ Դենվեր՝ Կոլորադո նահանգ թռչելու համար!!!
Այնտեղ՝ Ամերիկայի կենտրոնում, մեզ սպասում է մեր գործատուն. հուսով եմ՝ օդանավակայանում կդիմավորի, թե չէ մենք վատ վիճակում կհայտնվենք....
Երբ նստեցինք ինքնաթիռ, նյարդերս տեղի տվեցին, բոլոր մարդիկ տարօրինակ էին՝ կարծես սարսափ ֆիլմից լինեին. «Մի՞թե Դենվերում բոլորն այսպիսին են»։ Ինչ-որ ծանրաբեռնված ու ծեր...
Ցինցինատիում փոխանցում կար, պատուհանից երեւացող մեծ քաղաքները սկսեցին փոխարինվել դաշտերով ու անտառներով. «Մի՞թե այս անապատում կարող է քաղաք լինել»։
Ժամանում ենք Դենվեր, մենք շոկի մեջ ենք՝ օդանավակայանում սպասում ենք իրերին...
Պարզապես Դենվերը Նյու Յորքի համեմատ այնքան այլ է, որ առաջին պահին սարսափ է պատում. ի՞նչ գյուղ ենք մենք եկել...
Սպասում ենք ուղեբեռին, մեզ է մոտենում ինչ-որ կին եւ գրկում. Օ՜ Աստված, ինչ բարեհամբույր մարդիկ են)) հա հա
Ավելի ուշ պարզվեց, որ դա մեր գործատուն է)) Նա մեզ դիմավորելու էր եկել մեքենայով, քանի որ օդանավակայանը քաղաքից 30 րոպե հեռավորության վրա է))
Եվ իր հետ բերել էր իր երկու որդիներին (ընդհանուր առմամբ նա երեք երեխա ունի՝ նաեւ դուստր):
Այսպիսով, նա մեզ ծանոթացնում է երեխաների հետ. «Սրանք իմ որդիներն են՝ Լուին եւ Չարլին»:
Ես գրեթե աթոռից ընկա, թեեւ մոտակայքում աթոռ չկար.. - Բանն այն է, որ ես տանը երկու կատու եւ մեկ կատվուհի ունեմ, այնպես որ կատուների անունները Լուի եւ Չարլի են)))
Իսկ գործատուն շարունակում է. «Տանը կծանոթացնեմ նաեւ Լիզիի՝ իմ դստեր հետ»։ Վերջ, ես շոկի մեջ եմ՝ իմ երրորդ կատվի անունը)) հա հա հա
Դե լինում են էլի նման զուգադիպություններ. փոխարենը բոլոր անունները արագ հիշեցի)))
