Արեւոտ Hollywood!
Ես միշտ զարմանում էի, թե ինչպես ենք մենք հերթական անգամ ինչ-որ տեղ մեկնում: Եվ հիմա ամեն ինչ սովորականի պես է.
մեկնման ժամից 5 րոպե առաջ հասանք Վեգասի անհրաժեշտ հյուրանոց: Անկյունից անկյուն թափառելով՝ նյարդայնորեն աչքերով փնտրում ենք ավտոբուսների ելքին նման մի բան: Հյուրանոցի այցելուներին գրանցող կնոջ ապշած հայացքը.
«Ավտոբուս դեպի Los Angeles???? Միգուցե ձեզ օդանավակայա՞ն է պետք: Հավանաբար սխալվել եք...»
Ամեն ինչ պարզ է, նստած են մի տեղ եւ ոչինչ չգիտեն, արագ վազեցինք կայանատեղի, նստարանին մի խումբ չինացիներ... «փու՜! Հասցրեցինք! Նրանք հաստատ մեզ հետ են»
Եվ հենց այդ պահին մոտենում է արդեն ծանոթ China bus-ը, մենք ուրախությամբ ցատկում ենք մեր տեղերը)
Ճանապարհին «I am from Barcelona» խմբի զվարճալի երգերը... եւ երեկոյան մենք արդեն հայտնի California-ում ենք!!! Ճիշտ է, ինչ-որ անհասկանալի տեղում...
փոքրիկ մոխրագույն Chinatown-ում: Անիծվի... ինչպե՞ս հասնենք այստեղից ՆՈՐՄԱԼ քաղաք:
Առանց մեքենայի այստեղ անելիք չկա, ժամանակին բոլորը մեզ ասում էին:
Եվ կարծես ինչ-որ մեկը լսեց մեզ, զանգ Իրայի բջջայինին.
- Բարեւ:
- Բարեւ)
- Սա ֆորումից Փաշան է, դուք հիմա LA-ո՞ւմ եք:
- Փաշա՞: Ահա, մոտենում ենք ինչ-որ տեղ)
Տեսեք, թե որքան օգտակար է հայտարարություններ տեղադրել www.iec.ru կայքի ֆորումում:
Մեզ առաջարկեցին միավորվել Los Angeles-ով մեքենայով ճանապարհորդելու համար եւ դուրս գալ այս չինական որջից)
Իհարկե, նման առաջարկներից չեն հրաժարվում)
Ամեն ինչ հիանալի էր ընթանում, բացառությամբ սովից ոռնացող ստամոքսների: Այն, ինչի համար ես սիրում եմ չինացիներին, դա նրանց էժան ճաշարաններն են:
Մտանք մի փոքրիկ սրճարան, դժվարությամբ բացատրվելով մի չինուհու հետ, պատահական մատներով ցույց տվեցինք ուտելիքի նման մի բան))
Մի փոքր կերանք՝ սպասելով մեր նոր ծանոթներին) Հյուրանոցում սենյակ ամրագրեցինք փողոցի մյուս կողմում, այն շատ էժան եւ հարմարավետ դուրս եկավ)
Տղաները առաջին հայացքից վստահություն էին ներշնչում: Այնպիսի պարզ, նորմալ ռուս ուսանողներ, ընդհանրապես նման չէին մոլագարների:
Քաղաքի կենտրոն (Downtown) երկար էինք հասնում GPS նավիգատորի մի զզվելի «մորաքրոջ» պատճառով, որը անընդհատ վերահաշվարկում էր երթուղին:
Երբ ըստ էության բավական էր պարզապես քշել դեպի ամենամեծ երկնաքերերը եւ վերջ, բայց տղաները ամեն ինչում լսում էին միայն «մորաքրոջը»:
Գիշերային Los Angeles-ը մեզ հիասթափեցրեց: Փողոցներում միայն երբեմն հանդիպում էին միայնակ մարդիկ եւ մեքենաներ՝ լիովին մեռած:
Ինչպե՞ս կարող է այդպես լինել, ընդամենը ուշ երեկո է, իսկ որտե՞ղ են երեկույթները ամեն քայլափոխի, սա չէ՞ որ California է!!!
Մի փոքր ուրախացրեց ուտելիքի հետ պատահական հանդիպումը!!! Ինչ-որ հաղորդման նկարահանումներից հետո մնացել էին փոքրիկ ֆուրշետային սեղաններ) Բարի տղամարդիկ, որոնք ամեն ինչ բեռնում էին մեքենաների մեջ, առաջարկեցին մեզ ուտել: Վերցրեցինք ափսեներ եւ դրանց մեջ լցրեցինք այն ամենը, ինչ տեսնում էինք, վերցնելով նաեւ մի քանի յոգուրտ եւ մրգեր:
Մենք ունեինք ընդամենը մեկ օր՝ տեսնելու բոլոր ամենահետաքրքիր վայրերը, որոնցով հայտնի է Los Angeles-ը՝ Hollywood թաղամասը եւ լողափերը:
Կինոստուդիաներով էքսկուրսիայի համար մենք բավարար ժամանակ չունեինք, եւ գումար էլ՝ նույնպես:
Առաջին հերթին մենք գնացինք հայտնի Աստղերի ծառուղի: Ես չէի պատկերացնում, որ այնտեղ 2500 աստղ կա:
Գոնե մեկ հայտնի աստղի երկար որոնումներում մենք քայլեցինք մոտ մեկ ժամ, ճանապարհին մտնելով հուշանվերների խանութներ՝ սիրելի մագնիսներ եւ մի քանի շապիկ ձեռք բերելու համար)
Ամենահայտնի աստղիկներով տեղը անհնար է չնկատել: Զբոսաշրջիկների ամբոխներ, որոնց անընդհատ կպչում են ֆիլմերի ամենահայտնի կերպարները՝ Սարդ-մարդը, Բեթմենը, Ջեք Ճնճղուկը, Սղոցը, Երկաթե մարդը...
Ես, միամտորեն կարծելով, որ դա անվճար է, լուսանկարվեցի Մերիլին Մոնրոյի հետ, որը հետո հետ չէր մնում, մինչեւ չստացավ իր նվիրական դոլարը:
Աստղերի հետ շատ լուսանկարներ արեցինք, բայց ցավոք, ես այդպես էլ չգտա Բրեդ Փիթին...(
Համոզեցինք տղաներին մեզ մի փոքր մոտեցնել Hollywood տառերին, որպեսզի գոնե հեռվից լուսանկարենք դրանք:
Կարելի է ասել, որ բոլոր զբոսաշրջիկները գալիս են նրանց մոտ լուսանկարվելու համար, եւ ճիշտն ասած, դրանց մեջ ոչ մի առանձնահատուկ բան չկա, բլրի վրայի սովորական տառեր են:
Այնուհետեւ մեր ճանապարհը անցնում էր Hollywood-ի ամենահայտնի փողոցներով եւ թաղամասերով՝ Beverly Hills, Santa Monica, Sunset blvd...
եւ շատ այլ անուններ, որոնք լսելի են յուրաքանչյուրի համար՝ ֆիլմերի եւ սերիալների շնորհիվ:
Մենք հասցնում էինք միայն մեքենայի պատուհաններից գլուխներս շրջել եւ ծուռ լուսանկարներ անել)
Los Angeles-ի հիանալի լողափերի միակ թերությունը Խաղաղ օվկիանոսի սառը ջուրն է:
Հավանաբար միայն ռուս ուսանողները կարող են համարձակվել այստեղ լողալ: Մեզ հատուկ ջուր չէր ձգում, մենք պարզապես արեւայրուք էինք ընդունում Malibu լողափում, դիտելով սերֆերների ճարպիկ հնարքները եւ խմելով Corona-ի հերթական շիշը)
Օրվա ավարտին մենք հասցրեցինք մեծ լեռան բարձունքից նայել անծայրածիր օվկիանոսին:
Los Angeles-ի ամբողջ հմայքը նրա արեւոտության եւ թեթեւության մեջ է, բարձր շքեղ արմավենիների, ձյունաճերմակ տների եւ կապույտ երկնքի ֆոնին վառ վարդագույն թփերի հրաշալի համադրության շնորհիվ:
Ահա այսպիսին է այն... Հրեշտակների քաղաքը:
