Վայ, ես այսօր նման զարգացումներ չէի սպասում։ Աշխատանքից տուն վերադարձա, եւ Ռիչը գրեց ինձ։ Նա վաղը մեկնում է Եվրոպա անորոշ ժամանակով, գուցե նույնիսկ ընդմիշտ։ Նա արդեն մեկ շաբաթ է՝ փորձում է հրաժեշտ տալ ինձ, իսկ ես ալարում եմ։ Ահա այսպիսի անշնորհակալ եմ։ Բայց այսօր, այնուամենայնիվ, որոշեցի հետաձգել բոլոր գործերը եւ ժամանակս նվիրել նրան։

Ռիչը եկավ ինձ մոտ նոութբուքով, որպեսզի միասին ֆիլմ դիտենք, եւ սկսեց համոզել ինձ գնալ իր հետ բար՝ զվարճանալու։ Անկեղծ ասած, աշխատանքային օրվանից եւ մեկուկես ժամ հեծանիվ վարելուց հետո այնքան էլ չէի ուզում ուրիշ տեղ գնալ, եւ ամեն կերպ դիմադրում էի։ Բայց վերջում որոշեցի գնալ մեկ ժամով, իսկ հետո վերադառնալ։ Առավել եւս, որ այնտեղ free food էր լինելու, իսկ նոր ծանոթությունները երբեք չեն խանգարում։ Եվ ես այս Ամերիկա չեմ եկել միայն աշխատելու եւ տանը քնելու համար։

Հասանք բար, կերա free food։ Այնտեղ կորեական ուտելիք կար (օ՜, այս ամերիկացիները սիրում են սնվել աշխարհի տարբեր խոհանոցներով), շատ-շատ համեղ էր։ Այնտեղ ծանոթացա նրա մի քանի ընկերների հետ։ Բոլորն այնքան զարմացած էին, որ ես այստեղ մենակ եմ, եւ երբ իմանում էին, որ սա իմ կյանքի առաջին ճամփորդությունն է, ասում էին՝ «Wooow!!! Welcome!»։ Շատ քաղցր ժողովուրդ են այս ամերիկացիները։ Նստած ենք մենք այս բարում, եւ հանկարծ մի աղջիկ մոտենում է Ռիչին եւ հարցնում ակնհայտ ռուսական շեշտադրմամբ. «Is this bartender your brother?»։ Լուրջ եմ ասում, հենց այսպես, ես հիմա առանց չափազանցնելու եմ գրում։ Ռիչը սկսեց նրա հետ զրուցել, եւ պարզվեց, որ նա էլ է Ռուսաստանից։ Սկզբում մտածեցի, որ նա էլ է Work and Travel USA ծրագրով եկել։ Բայց զրուցելով նրա հետ՝ իմացա, որ նա 31 տարեկան է, այստեղ է ապրում արդեն մոտ 8 տարի, տեղափոխվել է այստեղ՝ ժամանակին ամուսնանալով ամերիկացու հետ։ Բայց ամուսնությունը չստացվեց, եւ հիմա նա ապրում է իր ընկերոջ հետ։ Եվ ինչպես պարզվեց՝ ապրում է ինձնից շատ մոտ, հարեւան փողոցում։ Ի դեպ, այնքան անսովոր էր նրա հետ ռուսերեն խոսելը, ես արդեն 4-րդ շաբաթն է՝ խոսում եմ բացառապես անգլերեն։ Նույնիսկ որոշ բառեր երբեմն ինքնաբերաբար անգլերեն էին դուրս գալիս։

Արտաքինից Վերոնիկան (այդպես է իմ նոր ծանոթի անունը) կարծես լավ մարդ է։ Բայց Ամերիկայում ռուսների մասին սարսափելի պատմությունները հանգիստ չեն տալիս ինձ։ Մեզ միշտ ասում էին՝ Ամերիկայում մի շփվեք ռուսների հետ։ Բայց Վերոնիկային ինչ-որ պատճառով վստահում եմ։

Բարից հետո գնացինք իմ նոր ծանոթների տուն։ Նույնիսկ տարօրինակ է, Ռուսաստանում փորձիր գնալ նոր ծանոթների տուն, վախենալու է չէ՞։ Բայց այստեղ ամեն ինչ այլ կերպ է։ Ինքնապահպանման բնազդը այստեղ նվազում է, քանի որ շուրջբոլորը ամեն ինչ հանգիստ է, չկա այն վախը, որ քեզ կտանեն ինչ-որ տեղ կամ կանեն ինչ-որ վատ բան։ Օրինակ՝ Մոսկվայում ես միշտ բռնում եմ հեռախոսս, 10 անգամ ստուգում եմ գրպանս, աչքիցս բաց չեմ թողնում, քանի որ հաճախ կարող են գողանալ։ Այստեղ ես մոռանում եմ, թե որտեղ եմ այն դրել։ Պարզապես զգում եմ, որ անհանգստանալու ոչինչ չկա։ Այդ պատճառով ես, երեւի, առանց որեւէ վախի գնացի այն մարդկանց տուն, որոնց հազիվ եմ ճանաչում։

Հասանք, եւ ես նորից հայտնվեցի կարծես ֆիլմում։ Կրկին այդ ամերիկյան տները, ես երեւի այստեղ երբեք չեմ հոգնի հյուր գնալուց։ Վերոնիկան ինձ նաեւ կերակրեց, իսկ հետո տուն տարավ։ Ապշել կարելի է, ինչպիսի ծանոթություն։ Ես մինչեւ հիմա գտնվում եմ ինչ-որ տարօրինակ էյֆորիկ վիճակում։