Մեր ժամանումից մեկ ամիս է անցել։ Շատ տպավորություններ, փորձ, անհաջողություններ, կատակներ եւ դեռ շատ բան է սպասվում։ Բայց ոչ բոլորի համար... Կապիտանի հավատարիմ զինակիցը որոշեց վերադառնալ իր ռուսական հող։ Ասում է՝ «ես այս Ամերիկան... վաղուց չէի տեսնի»։ Իրավիճակը իսկապես ընկճող է։ Նորմալ աշխատանք որպես այդպիսին չկա, ընդ որում «նորմալ» բառի տակ կապիտանը նկատի ունի ոչ միայն այն աշխատանքը, որի համար վերցնում են մեքսիկացիներին եւ J-1 ունեցողներին, այլեւ տեղացիներին։ Մեր աշխատանքը բացառապես սեւ գործ է՝ այդ տեղացիների սպասարկման ցանկացած ոլորտում։ Չէ՞ որ տեղացիները չեն կարող սպասարկել տեղացիներին xDDDD։

Այս ամենը սրվում է քրոնիկ հիվանդությամբ։ Մանրամասների մեջ չեմ մտնի, բայց էությունը նրանում է, որ ջեդայ Պաբլոն չի կարող ծանր բաներ բարձրացնել եւ պետք է շատ ուտի եւ ըստ ժամանակացույցի։ Այստեղ ցանկացած աշխատանք մեզ համար նշանակում է ֆիզիկական աշխատանք, եւ փաստ չէ, որ դուք կհասցնեք օրական մեկ անգամից ավելի ուտել։ Թեեւ, թվում էր, թե ռեստորանում աշխատելիս պետք է կերակրեն եւ այլն։ Այո, անշուշտ, ձեզ կերակրելու են (եւ ոչ թե հոթ-դոգ, այլ ինչ-որ շքեղ բան), բայց զբաղված օրերին ուտելու ժամանակ չկա, դուք նույնիսկ չեք նստի մինչեւ երեկո, իսկ հետո արդեն միայն թե հասնեք տուն, գարեջուր խմեք եւ մեռնեք քնելով ոտքերի սարսափելի ցավից։

Ընդ որում, սա ոչ բոլորի համար է մշտական աշխատանք, որոշ մատուցողների իրենց բասբոյը պետք է միայն հանգստյան օրերին, իսկ մնացած օրերին մեկ բասբոյը կարող է օգնել մի քանի մատուցողի։

Փողը արագ է վերջանում, ուտելիքի եւ կացարանի համար ոչինչ չի մնում, ամենուր հրեաներ են, ոչ մեկից օգնություն սպասել պետք չէ։ Ահա այստեղ էլ մտածում ես՝ «ես այս Ամերիկան... տանը ընտանիք է, ընկերներ, մեքենա, տնային կենդանիներ, ինտերնետ, տեղի խուլիգաններ... առվակներ, կեչիներ»։

Նաեւ տնից հեռագրում են՝ «ի՞նչ ես դեռ անում այնտեղ, շուտ տուն թռիր»։ Որոշումը հեշտ չէ, բայց ոմանց համար միակն է։ Ընդ որում, նահանգներից մեկնելու ամսաթիվը փոխելը նույնպես գումար արժե՝ 50 եվրո (65 դոլար), եւ ձեզ մեկնումը կնշանակեն ոչ թե վաղվա համար, այլ այն ժամանակ, երբ ազատ տեղեր կլինեն։ Հետեւաբար, եթե դուք առողջության հետ լուրջ խնդիրներ ունեք՝ նույնիսկ մի փորձեք նվաճել/պատժել Ամերիկան։

Այս գրառումը գրելու պահին ջեդայ Պաբլոն հաջողությամբ հասցվել է Մոսկվա՝ Միլանի միջոցով 6 ժամ ուշացումով։ Առջեւում դեռ Տյումեն թռչող ինքնաթիռն է։

Կապիտանին նույնպես փորձում էին համոզել արտաքսվել հայրենիք, բայց կապիտանը մինչ օրս չի հասկանում, ինչպե՞ս կարելի է մեկ տարի սպասել, այս գործի մեջ 3 հազար դոլար դնել եւ մեկ ամիս անց հեռանալ։ Այդ գումարով կարելի էր մինչեւ օգոստոսի վերջ պառկել Թուրքիայի կամ Կիպրոսի 5-աստղանի հյուրանոցում։ Կապիտանը երկաթյա մարդ է, նա կարող է չուտել, չքնել, գործել բացառապես թեյի, ծխախոտի եւ դոշիրակի վրա առնվազն 3 ամիս (բայց ծխախոտը այստեղ թանկ է, իսկ դոշիրակները՝ փոքր եւ ոչ համեղ)։

I like to move it, move it...

Հաջող պատահականությամբ, մեր հարեւաններին նույնպես տնից դուրս են շպրտել, եւ նրանք հաջորդ օրը արդեն տեղափոխվել են։ Կապիտանը չփորձեց ճակատագիրը եւ նրանց հետ միասին գտավ իր ապաստանը։

Մանհեթեն Բիչը հիանալի հանգիստ թաղամաս է, Բրայթոնից ոչ հեռու, մետրո գնալը 15 րոպե է։ Մասնավոր տուն, մեզ տվեցին կիսանկուղային հարկ՝ երկու սենյակով, լոգարանով եւ խոհանոցով։ Տեղը առայժմ հերիքում է, գլխավոր մաքրություն արեցինք, մնաց սառնարանը ինչ-որ բանով լցնել։

Կահույքի վերաբերյալ։ Սկզբում տանը կար միայն 2 բազմոց։ Հատակին քնել չէի ուզում։ Երբ կապիտանը ապրում էր իր վերջին օրերը շենքում, մենք գնացինք լվացքատուն, եւ Օ ՀՐԱՇՔ։ Ինչ-որ մեկը դուրս էր նետել 2 բազմոց, բազկաթոռներ եւ սոֆա։ Իսկ սոֆան լավն էր, մեկտեղանոց, ծալովի, միայն պետք էր ոտքերը մի փոքր ուղղել (դրանք չկային)։ Երկար չմտածելով՝ մենք այն բարձրացրինք 10-րդ հարկ եւ թողեցինք լավ ժամանակների համար։ Երբ այդ ժամանակները եկան, մենք այդ իրը քարշ տվեցինք Մանհեթեն Բիչ։ Քարշ տվեցինք, որովհետեւ փոխադրողների ծառայությունները արժեն 50-ից 100 դոլար։ Աղբը, այսինքն՝ սոֆան, ծանր էր, եւ մենք այն քարշ տվեցինք կտորներով։ Մի կտորը մնաց հարեւան տան կայանատեղիում, եւ երբ մենք անցանք ճանապարհի կեսը, երկրորդ կտորն էլ նետեցինք, քանի որ գտանք բավականին լավ ծալովի մահճակալ՝ լայն, երկար, բայց դրանից պակասում էր 2 անիվ։ Այդ ծալովի մահճակալը քարշ տալիս, անցնելով ճանապարհի եւս մեկ երրորդը, որտեղ սկսվում են արդեն բավականին հարուստ թաղամասերը, ինչ-որ մեկը դուրս էր նետել հսկայական նկար՝ շքեղ շրջանակով, եւ վեց հիանալի աթոռ։ Այստեղ մենք ավելի քիչ մտածեցինք՝ նկարը ծալովի մահճակալի վրա եւ վազքով։ Հետո եւս 2 անգամ գնալով՝ տարանք բոլոր աթոռները։ Ճանապարհին կա փողոցային ռեստորան, դե նրանք 2-րդ անգամից հետո սկսեցին ծիծաղել մեզ վրա, իսկ մենք էլ բաց չթողեցինք տրոլինգ անելու հնարավորությունը, ամեն անգամ, երբ անցնում էինք նրանց կողքով, սկսում էինք երգել «I like to move it, move it»։ Մի խոսքով՝ բնակարանը կահավորեցինք, բայց ես զգում եմ, որ սա դեռ ամենը չէ... ասում են՝ այստեղ փողոցներում լավ նոթբուքներ են գտնում։

p.s. ՋԵԴԱՅՆԵՐԻՆ՝ ՓԱՍՏԱԹՂԹԵՐԻ ԹԱՐԳՄԱՆՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Կապիտանը չի քնում։ Այսօր, փոստով իմ ատեստատի ՎԱՎԵՐԱՑՎԱԾ պատճենները ստանալուց հետո, ես տպեցի դրանք (մեկ դոլարով) եւ տարա Բրայթոնի նոտարական գրասենյակ։ Գները հետեւյալն են՝ եթե ձեր ամբողջ ատեստատը բաղկացած է մեկ թերթից, որտեղ գրված է ամեն ինչ, ապա թարգմանությունը արժե 25 դոլար, եթե դուք ունեք առանձին կազմ եւ առանձին գնահատականների թերթիկ՝ 40 դոլար։ Ընդհանուր առմամբ թանկ չէ, հաշվի առնելով, որ ինչ-որ տեղ դա անում են հարյուր եւ ավելի, եւ առավել եւս դա փող չէ, եթե դրանից հետո հնարավորություն կլինի նորմալ աշխատանքի տեղավորվել։ ԲԱՅՑ ԿԱՊԻՏԱՆԸ ԱՐԳԵԼՈՒՄ Է գլխապատառ ժամանելուն պես վազել այդ ամենը անել, քանի դեռ նա հրաման չի տվել։ Սխեման նոր է, դեռ չփորձարկված։