Ես էլ բլոգ բացեցի։ Նախաբան։

ԱՆՑԱԾ ԱՄԱՌԸ շատ արագ անցավ։ Մնացել են միայն հուշերի կույտ, գրեթե ամբողջ աշխարհով մեկ սփռված ընկերներ, գիգաբայթերով լուսանկարներ ու տեսանյութեր, բայց ոչ մի գրառում։

Հիմա էլ հիշում եմ, թե ինչպես էի նստած վաղեմի ընկերուհուս հետ մոսկովյան MacCafe-ում՝ թռիչքից առաջ, իսկ նա հարցնում է.

• Երկա՞ր ես գնում։
• Գրեթե 3 ամսով։
• 3 ամի՞ս։ Դա այնքան երկար ժամանակ է։ Ի՞նչ ես անելու այնտեղ։
• Չգիտեմ)

Նա միայն հետո կիմանա, որ ես իսկապես չգիտեի։ Կար ձախ job offer, այսինքն՝ փաստացի նորմալ աշխատանք չկար, չկային ընկերներ, որոնց հետ միասին կգնայինք դեպի ամերիկյան երազանք, ոչինչ չկար, եւ ես գնում էի դեպի ոչինչ։

Ոչ... ստում եմ, մի քանի հեռախոսահամար կար՝ Նյու Յորքի ինչ-որ հոսթելի (ամեն դեպքում), իմ լավ ընկերների ընկերոջ, որն արդեն մի քանի շաբաթ այնտեղ էր (հանկարծ հոսթելի հետ չստացվի), եւ այն տղայի, որի հետ նույն չվերթով էինք թռչում (նրա հետ ծանոթացել էինք IEC ֆորումում, դրա համար նրանց առանձին հարգանքներ)։

Ընդհանուր առմամբ, այդ ամառը իմ կյանքի լավագույն ամառներից մեկն էր։ Ամեն ինչ ստացվեց այնպես, ինչպես մոտավորապես ենթադրում էի։ Offer-ի հետ կապված խնդիրները, ժամկետի մեկ շաբաթով տեղափոխումը, գրանցմանը ուշանալը եւ... թռիչքի ժամանակ «ճակատագրական» ծանոթությունը, որը վերջնականապես որոշեց իմ ճակատագիրը առաջիկա ամռան համար։

Երբեք չգիտես, թե ինչ է սպասվում առջեւում, հատկապես, եթե 100%-ով վստահ չես վաղվա օրվա վրա։ ՀԱՎԱՏԱՑԵՔ, նման բան... ՁԵՐ ԱՐԿԱԾՆԵՐՈՒՄ... կլինի... անպայման կլինի!!! )))

ԱՆՀԱՅՏՈՒԹՅՈՒՆ։ Այն ձգում է ինձ, հուսով եմ՝ նաեւ ձեզ։ Այն հուզում եւ անհանգստացնում է, երբեմն վանում, բայց միեւնույն է... ուզում ես ճանաչել եւ նվաճել այն։ Այդ պատճառով էլ ես գնացի... եւ գնում եմ հիմա։

Այս բլոգը 2009-Ի ԱՄՌԱՆ մասին է։ Չեմ ուզում կորցնել այն... չեմ ուզում հիմարի պես նայել լուսանկարներին ու ժպտալ։ Ուզում եմ զգալ եւ ապրել!!!!!!!!!

Սկսենք։

Ես չգիտեմ գրել... կամ գոնե կարծում եմ, որ չգիտեմ... բայց երբ գրիչը վերցնում եմ ձեռքս կամ նստում համակարգչի առաջ, դա ինքնաբերաբար է ստացվում))) Գրում եմ նամակ, թե մեկնաբանում եմ ինչ-որ բան... բառերը տարբեր ձեւով են գալիս գլխիս... երբեմն գեղեցիկ, երբեմն ոչ, բայց դրանք կան... եւ ես ասելիք ունեմ։

Աշխատանքը, եւ հատկապես ուսումը, այս պահին զբաղեցնում են իմ ժամանակի գրեթե ամբողջ մասը։ Պարզապես չի բավականացնում։ Ինձ թվում է՝ միայն ավելի հասուն տարիքում է մարդ սկսում հասկանալ «Ժամանակը փող է» կամ «Ժամանակը անթույլատրելի շքեղություն է» արտահայտությունների իմաստը, ուստի պետք է օգտվել դրանից... քանի դեռ այն կա։ Եվ ես որոշեցի գրել այստեղ, երբ ազատ րոպե է լինում։ Սա ՕԳՏԱԿԱՐ կլինի ինձ համար։

Ես համեմատելու եմ Այս Ամառը անցածի հետ, քանի որ շատ հետաքրքիր է... թե ինչպես ամեն ինչ կստացվի հիմա եւ գիտեմ... թե ինչպես էր այն ժամանակ։