Իրան արդեն գրեթե մեկ շաբաթ է, ինչ մեկնել է Եգիպտոս՝ հանգստանալու եւ մորը տեսնելու։ Ստասն ու Կիրիլը աշխատում էին, ուստի մենք չորսով էինք պատրաստվում բարձրանալ լեռը՝ ես, Նիկը, Կատյան եւ Քրիստինան։ Բայց Քրիստինան երեկ ուշ գիշեր ընկերների հետ ակումբում էր եւ տուն վերադարձավ միայն ժամը հինգ ու կեսին։ Իսկ Կատյան քմահաճություն դրսեւորեց՝ ասելով, որ գագաթը ամբողջությամբ ամպերի մեջ է եւ տեսանելիությունը վատ կլինի։ Արդյունքում, մենք Նիկի հետ երկուսով գնացինք նվաճելու այն։

Հետաքրքիր է, ես գրում եմ «գագաթը ամպերի մեջ»... Ի՞նչ կարելի է հասկանալ այս արտահայտությունից։ Չէ՞ որ աշխարհի տարբեր կետերում տարբեր լեռների վրայի ամպերի վարագույրները տարբեր տեսք ունեն։ Ասենք, Զլատոուստի Տագանայի Պերյա կամ Կրուգլիցա լեռների վրա, մեր ուրալյան լեռների վրա, որոնք իրենց բարձրությամբ չեն զիջում շատ տեղական լեռներին, ես երբեք չեմ տեսել այնպիսի «գագաթ ամպերի մեջ», ինչպիսին հաճախ դիտում եմ Table Mountain-ի, Devil’s Peak-ի եւ Twelve Apostles լեռների վրա (աջ կողմի լուսանկարում)։ Մեզ մոտ այն... ինչ-որ կերպ այլ է։ Ոչ ավելի լավ, ոչ ավելի վատ, այլ յուրովի։

Իսկ այստե՞ղ ինչպես է։ Ամեն անգամ, երբ հաջողվում է տեսնել այս հրաշքը, ինձ մոտ ասոցիացիա է առաջանում հսկայական թաթի հետ, բայց ամպից։ Այդ թաթը հաճախ գագաթից ցածր է լինում։ Ամպը լողում է, բախվում լեռանը, բարձրանում, շրջանցում այն՝ թեթեւ, բայց ձգվող զանգվածով մի փոքր ցած սահելով՝ մինչեւ այն բարձրությունը, որտեղից լողում էր, եւ, կարծես ոչինչ էլ չի եղել, շարունակում է շարժվել առաջ։ Անհավանական տեսարան է։

Այսօր ես նվաճեցի քաղաքի երրորդ գագաթը՝ 350-մետրանոց Signal Hill-ից եւ 670-մետրանոց Lion’s Head-ից հետո։ Մենք բարձրացանք բազմագագաթ լեռան վրա, եւ նրա ամենաբարձր գագաթին՝ Devil’s Peak լեռանը։ Մեկ կիլոմետր դեպի երկինք։

Ճիշտն ասած, այս լեռից ավելի քիչ բան էի սպասում։ Մարդիկ այստեղ այնքան հաճախ չեն բարձրանում, որքան Lion’s Head եւ, հատկապես, Table Mountain՝ այստեղի ամենաբարձր, գեղեցիկ, հայտնի եւ, վերջապես, ամենաքաղաքակիրթ լեռը։ Ասում են՝ նրա գագաթին նույնիսկ ռեստորան կա։ Եվ վերեւ՝ տեղական լեռներից միակը, կարելի է բարձրանալ, իսկ հետո իջնել ֆունիկուլյորով՝ վերելակի խցիկում։ Կարծում եմ՝ դա հուզիչ է։

Ինչո՞ւ ես մինչեւ հիմա չեմ եղել այնտեղ, կհարցնեք դուք։ Իսկ ես ձգձգում եմ հաճույքը։ Ամենահամեղը թողնում եմ «հետոյին»։ Պլանավորում եմ այնտեղ բարձրանալ Վիտկայի հետ, երբ նա գա հունվարին, եթե նրա մոտ ամեն ինչ ստացվի վիզայի հետ։ Իմ հրավերը նրան հասել է, ինքնաթիռի տոմսերը գնել է, հիմա մնացել է միայն փաստաթղթերը ուղարկել Մոսկվա՝ դեսպանատուն, եւ սպասել վիզային։

Վերադառնանք Devil’s Peak-ին. ճանապարհը հոգնեցուցիչ էր եւ երկար։ Նույնիսկ մեքենայով նրա ստորոտին հասնելուց հետո մենք յոթ ժամ ծախսեցինք բարձրանալու եւ իջնելու վրա։ Մկաններս մինչեւ հիմա ցավում են, ոտքերս եւ նույնիսկ ուսերս (դրանց վրա էի կրում ջրով եւ ուտելիքով ուսապարկը) ցավում են։

Եթե հերթով. Նիկը մեզ Կատյայի հետ վերցրեց Sea Point-ում, մենք շրջանցեցինք կենտրոնը եւ մեքենան թողեցինք Սեսիլ Ռոդսի հուշահամալիրի կայանատեղիում։ Հուշահամալիրը գեղեցիկ է։ Ո՞վ է Սեսիլ Ռոդսը։ Հաստատ հիշատակել եմ նրա մասին, երբ նկարագրում էի Կիրիլի պատմությունը Քիմբերլիի մասին։

Այս մարդը զբաղվում էր ադամանդների որոնմամբ, եւ մեծ փոսում արդյունահանումը արդեն լիովին ավարտված էր նրա ղեկավարությամբ։ Սեսիլ Ռոդսը երկրի տարածքում բազմաթիվ հողեր ուներ, այդ թվում՝ Քեյփթաունում։ Համալսարանական եւ հարակից տարածքները պատկանում էին նրան։ Մահից հետո Ռոդսը իր հարստությունն ու հողերը կտակեց պետությանը։ Նա անպայման այստեղ ազգային հերոս կդառնար, եթե սեւամորթ լիներ։ Իսկ այսպես... դե, միեւնույն է, բոլորը նրան գիտեն եւ հիշում են։

Հուշահամալիրի մոտ Կատյայի հետ բաժանվեցինք։ Նա ասաց, որ լեռը չի բարձրանա, զանգահարեց Ջեյմսին եւ խնդրեց, որ նա իրեն վերցնի։ Իսկ մենք Նիկի հետ շարժվեցինք ճանապարհ։ Տրամադրություն գրեթե մինչեւ գագաթը չկար։ Բարձրանալը դժվար էր եւ ոչ այնքան հետաքրքիր։ Ինչպես պարզվեց, հետաքրքիրը մեզ սպասում էր վերեւում։ Մենք նույնիսկ ոչինչ չէինք լուսանկարում, քանի դեռ չէինք բարձրացել։

Ինչը զարմացրեց, ամենաբարձր կետից մենք նույնիսկ տեսանք «Բարի հույսի հրվանդանը»։ Իսկապես չէի մտածում, որ Քեյփթաունի կենտրոնից, լեռներից մեկից այն կարելի է տեսնել։ Նիկը ընդհանրապես հայտարարեց, որ իր ճաշակով՝ այստեղի տեսարանը նույնիսկ ավելի լավն է, քան Table Mountain-ից։

Ամպերը երբեմն ծածկում էին տեսանելիությունը, երբեմն ցրվում էին, բավականին ուժեղ քամի էր փչում։ Մենք թաքնվեցինք քարի հետեւում, ես պառկեցի խոտի վրա եւ տասնհինգ րոպե հանգստացա։ Ես կարող էի եւ ավելի երկար մնալ, կարող էի եւ նիրհել, բայց ես մենակ չէի, պետք էր հաշվի առնել նաեւ Նիկի կարծիքը։ Իսկ նա այնքան էլ չէր կիսում իմ ձգտումը՝ ոչ մի տեղ չշտապելու եւ այստեղ ավելի երկար մնալու։ Սակայն եղանակը ինձ օգնեց։ Որոշ ժամանակ անց քամին հանդարտվեց, իսկ ամպերը ցրվեցին՝ մեզ բացելով տասն անգամ ավելի հիասքանչ տեսարան, քան մենք տեսել էինք ընդամենը մի քանի րոպե առաջ։

Արդյունքում, մենք լիովին լուսանկարվեցինք, նստեցինք եւ ցատկոտեցինք քարերի վրա եւ միայն հետո սկսեցինք իջնել։ Վերադարձի ճանապարհը այլ ընտրեցինք։ Ինչպես պարզվեց՝ ավելի գեղեցիկ, բայց նաեւ ավելի դժվար։

Ընդհանուր առմամբ, ես գոհ մնացի այսօրվա արշավից։ Լեռը լավն է։ Երեւի անվան պատճառով է, որ քչերն են բարձրանում այն։ Ես էլ, ճիշտն ասած, հենց դրա պատճառով էի, որ չէի շտապում այստեղ։ Միգուցե ընդհանրապես այստեղ չհայտնվեի, եթե ոչ այսօրվա օրը։ Այնպես որ, ես շնորհակալ եմ հանգամանքներին, որ դրանք այնպես դասավորվեցին, որ մենք այնուամենայնիվ այցելեցինք այնտեղ։

Այո, եւ մի զվարճալի բան. մենք վերեւից դիտում էինք ուղղաթիռ, որը թռչում էր մեզանից երեք-չորս հարյուր մետր ցածր։ Դա այնքան անսովոր էր. ես կանգնած եմ գետնին, պինդ հողի վրա, մեր տակ լողում են ամպերը, իսկ ավելի ցածր թռչում է ուղղաթիռը։

23 նոյեմբերի, 2008 թ.