Մոսկվան զարմանալի վայր է, բայց նույնքան էլ կեղտոտ, զգացվում են ճարտարապետների եւ Մոսկվայի բնակիչների կայսերական հավակնությունները, դե դա հասկանալի է, քանի որ Ռուսաստանը հենց ինքնին Կայսրություն է (մեծատառով, եւ, այսպես ասած, արեւելքի օրրանը), իսկ Մոսկվան աշխարհի այս ամենամեծ եւ ամենահարուստ երկրի կենտրոնն է։ Զարմացնում է բարձրահարկ շենքերի, ծխախոտի մնացորդների մեծ քանակությունը, աղբամանների փոքր քանակությունը։ Բայց շենքերի մասին խոսակցությունը առանձին է, դրանք կախված են քեզ վրա ինչպես գմբեթներ, ինչպես գետնի տակից աճած քարե բլոկներ եւ քեզ փոքր են դարձնում (թվում է, որ դու փոքր ես այս աշխարհի համեմատ), սա է ամենազարմանալին։ Ես հաճախ եմ լինում Վարշավայում եւ սիրում եմ այդ քաղաքը, բայց Վարշավայում քեզ հարմարավետ եւ հանգիստ ես զգում, իսկ Մոսկվայում... ախ, իսկ Մոսկվայում քեզ զգում ես ոչ թե համակարգի պտուտակ կամ բանալի, այլ թերեւս փոշու հատիկ մեծ քաղաքում։ Այո, այսպես... Անմոռանալի զգացողություն!!!

Զարմացրեց, որ ծխախոտի գները մոտավորապես համեմատելի են մետրոյով մեկ ուղեւորության գների հետ!!! Սա իսկապես անհասկանալի է, քանի որ Վարշավայում ամենաէժան ծխախոտները արժեն 9 zlotych (ամենա-ամենաէժանը), որը հավասար է մոտավորապես 3$-ի, իսկ մետրոյի ուղեւորությունը մոտավորապես արժե 1$, այսինքն՝ մետրոյի գները մոտավորապես հավասար են, իսկ ահա ծխախոտի գների տարբերությունը բավականին զգալի է։ Բելառուսի մասին չեմ խոսի, քանի որ Մինսկում մետրոն արժե մոտավորապես 0,3$, ծխախոտները նույնպես մոտավորապես ինչպես Մոսկվայում, բայց ծխախոտի որակը շատ ավելի բարձր է Մոսկվայում, քան Բելառուսում, այնպես որ ես կշտացա ծխելուց։ Ուրախությունիցս նույնիսկ երկու տուփ ծխեցի։

Մոսկվայում շատ լեհեր կան, նրանք լավ, սիրալիր մարդիկ են։ Մի լեհուհու հետ նույնիսկ խոսեցինք.

• Pszepraszam, czy ma pani zapalniczke? [Ներողություն, արդյոք տիկինը կրակայրիչ ունի՞]
• Tak, prosze :))) [Այո, խնդրեմ]
• Dzienki [Շնորհակալություն]
• Jakie masz pochodzenie? [Ի՞նչ ծագում ունես]
• Jestem Bialorusinem [Ես բելառուս եմ] (եւ այստեղ այնպիսի հպարտություն եւ ժպիտ մինչեւ ականջները :D), mieszkam w Brzesciu, to jest bardzo ladne miasto. A Pani? [Ես բելառուս եմ, ապրում եմ Բրեստում, Բրեստը շատ գեղեցիկ քաղաք է։ Իսկ դուք, տիկին]
• haha, wiem to miasto, jestem z Gdanska, ale dobrze mówiesz po polsku (այստեղ ես հերթական անգամ համոզվում եմ, որ լեհերը լավ դիվանագետներ են, այդ պատճառով էլ նման փաստարկներ են բերում, թեեւ իմ լեհերենը շատ վատ է) [Գիտեմ այդ քաղաքը, ես Գդանսկից եմ, բայց դու լավ ես խոսում լեհերեն]
• O, dziekuje bardzo, no tak troche znam tego jezyka, bardzo czesto bywam w Rzeczypospolitej Polskiej, oprócz tego chetnie zwiedzam ten kraj. [Օ, շատ շնորհակալություն, դե այո, մի քիչ գիտեմ այս լեզուն, շատ հաճախ եմ լինում Լեհաստանի Հանրապետությունում, բացի այդ, սիրով այցելում եմ այդ երկիրը]

Այստեղ տեղի ունեցավ յուրօրինակ եղբայրացում, խոսեցինք “Powazam Palaków, Powazam Bialorusinów” թեմաներով, բայց ես պետք է շտապ վազեի Konsulat-ը փնտրելու, բրրր... )) ԱՄՆ հյուպատոսություն.

• Milo mi bylo pania poznac, ale trzeba isc do Ambassady Stanów Zjednoczonych. Do widzenia Pani! [Հաճելի էր ծանոթանալ ձեզ հետ, տիկին, բայց պետք է գնալ ԱՄՆ դեսպանատուն։ Ցտեսություն, տիկին]
• Do widzenia Panu [Ցտեսություն, պարոն]

Այսպես, լավ, միաժամանակ նաեւ լեհերեն պրակտիկա արեցինք...

Դուրս եմ գալիս երկար փողոց, ինչպես հասկացա, դա Սադովոյե օղակի մի մասն էր, հետաքրքիր է!!! Ո՞ւր գնալ։ Հարցրեցի անցնող աղջկան (տեղացի չէ, միանգամից երեւում է), պարզվեց՝ նա ինքն էլ է այն փնտրում... Ավելի հետաքրքիր դարձավ... Տեսա մի զույգ՝ տղա եւ աղջիկ, եւ միանգամից ռեֆլեքս՝ բելառուսներ, եղբայրներ!!! Սրանք հաստատ գիտեն.

• Ներողություն, չե՞ք հուշի, թե ինչպես անցնել...
• Օյ, իսկ մենք տեղացի չենք...
• ... (շարունակում եմ) դեպի ԱՄՆ դեսպանատուն։
• Ա, դուք պետք է գնաք այնտեղ, այդ փողոցի երկայնքով, այնտեղ կտեսնեք շենքը։
• Ա, իսկ ինչպե՞ս իմացաք, որ մենք գիտենք, թե որտեղ է ԱՄՆ դեսպանատունը (այդպիսի զարմացած աչքերով 8)) Օօօ???
• Դե ձեր դեմքերին գրված է, որ Բելառուսից եք (Իսկ ինքս մտածում եմ. “Դե, մենք այսպիսին ենք՝ արձագանքող, պայծառ եւ ընդհանրապես, բոլոր առումներով սիրալիր մարդիկ J)))

Գնացի այնտեղ եւ նորից չհասկացա, թե ուր գնալ... (սկսում եմ միացնել ուղեղս... “պիպիպ”... միացված է) Հարցրեցի մի տղայի՝ մոսկվացու, ամեն ինչ շատ մանրամասն բացատրեց... Այսպես, մոսկվացիները նույնպես լինում են հազվադեպ սիրալիր եւ ընդհանրապես, ինչպես լեհերը, մեզ վերաբերվում են որպես փոքր եղբայրների J))), ինչը, անկասկած, շատ եւ շատ ուրախացնում է։ Շնորհակալություն ձեզ, մոսկվացիներ J. Եվ ընդհանրապես զուտ անձնական կարծիք՝ Ռուսաստանը մեզ մայր է, Ուկրաինան եւ Լիտվան (թեեւ ես նրանց լեզուն “չեմ հասկանում”) եղբայրներ են, իսկ Լեհաստանը՝ հայր, որից պետք է սովորել (հատկապես ինձ դուր է գալիս նրանց կրթական համակարգը, հողային հարաբերությունների ոլորտը եւ այն, թե ինչպես են նրանք կարողանում ներդրումներ ներգրավել այլ երկրներից)։

Վերջապես գտա եւ՛ Հյուպատոսությունը, եւ՛ իմ ավտոբուսը, հիանալի!!! Այնտեղ կանգնեցի, ծխեցի, տեղում դոփեցի, նայեցի բնությանը, մի քանի րոպեից մոտեցան առաջին, իսկ հետո նաեւ երկրորդ ավտոբուսի մյուս տղաները։ Մեր կողքով անցնում էին տարբեր ազգությունների մարդիկ, բայց ես ոչինչ չէի հասկանում նրանց խոսակցություններից, անցավ մի լեհուհի՝ ֆոտոխցիկով, երկու մոսկվացիների ուղեկցությամբ, լսեցի միայն.

“ ...Chce wspiac sie na ten gmach...” [...ուզում եմ բարձրանալ այդ շենքի վրա...] (ցույց տվեց հյուպատոսության կողքի այդ բարձր եւ գեղեցիկ շենքը)

Ավելին ես ոչինչ չլսեցի, այնքան էի ուզում տուն, եւ տղաներն էլ արդեն նույնպես... Իսկ զարմացրեց նաեւ այն, որ երբ ավտոբուսում իմ նստատեղի հարեւան Տիմա Կոժանի հետ գնում էինք ջրի, մի կին կանգնեց հետիոտնային անցումի վրա, ոչ ոք նրան չէր բաց թողնում, բայց ամենահետաքրքիրն այն է, որ առաջինը, ով անցավ եւ ուշադրություն չդարձրեց նրան, ճանապարհային ոստիկանն էր???!!! Նա ընդհանրապես ոչ մի կերպ չարձագանքեց ստեղծված իրավիճակին։ Կցանկանայի նաեւ ավելացնել, որ Վարշավան թեեւ կեղտոտ քաղաք է եւ այնտեղ նույնպես երթեւեկում են Lexus-ներով եւ Porsche-ներով, սակայն Մոսկվայի նման կեղտ այնտեղ չկա։ Տարօրինակ է, մարդիկ տեղաշարժվում են թանկարժեք ավտոմեքենաներով, իսկ աղբն ու ծխախոտի մնացորդները թափված են ամենուր... Ահա, այո, եւ աղբամանները կանգնած են յուրաքանչյուր 100 մետրը մեկ, «bardzo daleko», կցանկանայի, որ դնեին յուրաքանչյուր 50 մետրը մեկ, ինչպես Բրեստում, գուցե կեղտն էլ պակասեր եւ հավաքարարի աշխատանքն էլ քչանար։

http://deser.pl/deser/1%2C83453%2C7466666%2CCzlowiek_pajak_chce_wspiac_sie_na_najwyzszy_budynek.html