Դե ինչ, տիկնայք եւ պարոնայք, եւ բոլոր նրանք, ովքեր չեն պատկանում վերոնշյալներին։ 12 ժամից իմ հետույքը պետք է սեղմվի ինքնաթիռի նստատեղին եւ 800 կմ/ժ արագությամբ թռչի օվկիանոսի վրայով։ Նյու Յորքում անցկացրած վերջին շաբաթը շատ լարված էր։ Պետք էր «այրել» Մեդիսոնում, ավարտել աշխատանքը (թեեւ ավելի լավ կլիներ պարզապես թքել դրա վրա), բոլորի համար հուշանվերներ գնել եւ, ամենակարեւորը, հավաքել իրերը։ Առաջինի հետ խնդիր չկար։ Ես եկա հենց բացմանը, քանի որ նստատեղ ունեի եւ շտապելու հատուկ տեղ չկար։ Մտնելով դահլիճ՝ առաջին բանը, որ հիշեցի, Օլիմպիական մարզադաշտն էր 7/06/2007, Linkin Park, հսկայական դահլիճ... այո, կարճ ասած՝ նոստալգիա։ Ես նստեցի եւ նայում եմ՝ մարդ չկա։ Նույնիսկ դահլիճի կեսը չէր։ Ընդ որում, հենց նստելուց 5 րոպե անց սկսեցին ելույթ ունենալ Mastodon-ը։ Ի դեպ, հիանալի տղաներ են։ Հետո ամբողջ դահլիճով սկսեցին քայլել գլխներին գարեջուր դրած տղամարդիկ O_o։ Եվ քանի որ ես զբաղված չէի բեմի մոտ գլուխս ցնցելով, մտածեցի՝ նստեմ, գարեջուր խմեմ, լավ երաժշտություն լսեմ։ Ինձ թվում է, որ նրանք գարեջրից ավելի շատ փող են աշխատում, քան տոմսերից՝ 8.25 դոլար 0.5 բաժակի համար, սարսափելի է։ Անկեղծ ասած, դրա մեջ նույնիսկ իր հմայքը կա՝ պարզապես նստել, գարեջուր խմել եւ երաժշտություն լսել... բայց ոչ Deftones-ի ժամանակ։ Ես պետք է այնտեղ լինեի եւ ցավ ու ավերածություն բերեի xDDDD։ Ինչպես է Չինո Մորենոն նիհարել եւ ինչպես էր ցատկում բեմում... երեւի կոմայից հետո նա հասկացավ, որ յուրաքանչյուր համերգ պետք է անցկացնել այնպես, կարծես վերջինն է։ Պարզապես անհնար է փոխանցել։ Նվագում էին գրեթե այն ամենը, ինչ ես ուզում էի լսել։ Դա անիրականորեն հիանալի էր։ Իսկ հեդլայներների դուրս գալուց առաջ միշտ մեծ դադար է լինում։ Ձանձրույթից խուսափելու համար ես գնացի վազելու ամբողջ Մեդիսոնով մեկ։ Պարզվեց, որ ես իսկապես համեմատաբար լավ տեղեր ունեի։ Նույնիսկ Deftones-ի ժամանակ տեսա, որ դահլիճում ասեղ գցելու տեղ չկա՝ ամբողջ Մեդիսոնը լեփ-լեցուն էր, իսկ Alice in Chains-ը դեռ չէր էլ հասցրել դուրս գալ, բայց ամբողջ դահլիճը կանգնած էր։ Մատուցման եւ կատարման որակը բարձր մակարդակի վրա էր։ Երբ վարագույրը իջավ եւ նրանք սկսեցին նվագել, ես անսպասելիորեն հասկացա, որ նրանց անկաշկանդ լսում եմ 3 տարեկանից՝ DooM I-ի սաունդթրեքի երգերից մեկը նրանց երգն է O_o։ Վերջում ժողովուրդն այնքան նյարդայնացավ, որ սկսեցին ծխել հենց դահլիճում։ Ես բարձրացա ամենավերեւը, գտա ամենանյարդայիններին եւ կանգնեցի նրանց հետեւում, կարծես թե շնչելու համար եմ կանգնել xDDDD։ Man in the Box-ը հիանալի կատարվեց։ Եվ ընդհանուր առմամբ ամբողջ համերգը հոյակապ էր։
Տանը ինձ սպասում էր տանտիրուհու բացակայությունը, ինչը, անկասկած, առիթ էր նոութբուքը Playstation-ի վերածելու, մի ծայրը միացնելով հեռուստացույցին, մյուսը՝ ջոյստիկին, եւ գարեջրով ու չիպսերով ավարտել Resident Evil 3-ի անցումը։ Բայց այս ամբողջ զվարճանքից բացի, իմ գլխին կախված էր աշխատանք, որը պետք է ավարտեի։ Ֆիլմը, որը պետը «նկարահանել» էր Ամերիկայով ման գալով։ 8,5 ժամ տեսաշար, նկարահանված ուղղահայաց iPhone-ով, տեղ-տեղ կտրված ձայնով եւ ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ բնապատկերի 10-ական րոպե տեւողությամբ տեսարաններով։ Այս աղբից պետք էր ընտրել լավագույն եւ ամենահետաքրքիր կադրերը, յուրաքանչյուր ֆայլը շրջել 90 աստիճանով, տեղադրել լուսանկարներ, երաժշտություն եւ այլն։ Դժվարությամբ, բայց ես ավարտեցի այն մեկնելուց մեկ օր առաջ, բայց գործընթացն ինքնին շատ ձանձրալի էր։
Աշխատանքը խանգարում էր վերջին օրերն անհոգ անցկացնելուն։ Այդ պատճառով ես չհասցրեցի այցելել Ազատության արձան, Մետրոպոլիտեն թանգարան, եւս մի տեղ էլ էի ուզում գնալ։ Ես պարզապես վազում էի Մանհեթենով եւ բոլորի համար հուշանվերներ հավաքում։ Սա իմ սիրելի զբաղմունքն է՝ բոլորի համար հուշանվերներ գնել, ընդ որում, երբ քիչ թե շատ փող կա, չխնայելով, լայն թափով, բայց այն գիտակցությամբ, որ օդանավակայանում ավելորդ քաշի համար հուշանվերներով չեն վերցնում։ Բացի ամեն ինչից, փոստը նյարդայնացնում էր իր դանդաղ առաքմամբ այն ամենի, ինչ պետք է գար վերջին օրերին eBay-ից։ Ստացա ամեն ինչ, բացի ականջակալներից։ Չինացիները շա՜տ դանդաղ են առաքման հարցում։ Ստիպված եղա 20 դոլար թողնել Ռոմային եւ խնդրել, որ նա ուղարկի դրանք ինձ տուն, երբ գան։ Հուշանվերների մի մասը եւ ամենամեծ պայուսակը, որ երբեւէ ունեցել եմ, գնել եմ Չայնաթաունում։ Սա ատրակցիոն է։ Այնտեղ իսկապես կան շատ էժան իրեր, թեեւ հիմնականում գները նույնն են, ինչ Թայմս Սքվերում։ Բայց պայուսակը, գրեթե իմ հասակին, հսկայական, ինձ արժեցավ ընդամենը 35 դոլար։ Ման գալիս գտա մի խանութ, որտեղ կա ամեն ինչ մարտարվեստի համար։ Սրեր, կատանաներ, դիմակներ, Բրյուս Լիի պաստառներ, 10 տարի առաջ ես երազում էի հայտնվել նման տեղում։ Փողոցներով վազում են վիշապներ, այնտեղ նաեւ սննդի հետ կապված ինչ-որ փառատոն էր ընթանում։ Ընդհանուր առմամբ, այնտեղ կա ինչ նայելու։ Երբ սկսեցի հավաքել իմ իրերը, պարզապես նստեցի։ Նախ, CIEE-ում մեզ ասում էին, որ ԱՄՆ կարելի է ներմուծել եւ արտահանել 50 կգ։ Իրականում պարզվեց՝ 50 ֆունտ, դա 23 կգ է։ Վերջիվերջո, հիշելով կոմբինատորիկան, ես ամեն ինչ դասավորեցի հնարավորինս գործնական։ Երկու պայուսակ՝ 25 եւ 18 կգ, եւ ձեռքի ուղեբեռում՝ 2 հատ 5 կգ։ Ուղեբեռի երկրորդ պայուսակի համար ստիպված եղա վճարել եւս 50 դոլար, բայց անկեղծ ասած, եթե կպչեին, կարող էին եւս 100 դոլար պոկել։ Երեւի ազգանունս շարունակում է օգնել ինձ։ Երբ այս ամենը միաժամանակ կախված է ինձ վրա, ես ինձ զգում եմ եգիպտական ստրուկի պես, որը քարե բլոկներ է քաշում հերթական բուրգը կառուցելու համար։ Մոսկվայում մի մասը կթողնեմ, բայց ոչ մեծ մասը։ Եվ ինչպես դա քարշ տալ մետրոյով հարյուր հազարավոր մարդկանց միջով, կարճ ասած՝ զվարճանք է սպասվում։
Եվ արդեն օդանավակայանում նստած, թռիչքից մեկուկես ժամ առաջ, ուզում եմ փոքրիկ ամփոփում անել։ Ամերիկան հակադրությունների երկիր է։ Ամենահակադրական քաղաքը Նյու Յորքն է։ Այստեղ կարելի է տեսնել անհամատեղելին, դրա մեջ կա իր հմայքը։ Այլ մարդիկ, այլ մտածելակերպ։ Մի կողմից ափսոս, որ չստացվեց այս ամառն անցկացնել այնպես, ինչպես այն պետք է լիներ բնօրինակում, բայց նման պատմություն հաստատ ոչ ոք չի ունեցել։ Ամենամեծ ուղեբեռը, որ ես տանում եմ, փորձն է։ Աշխարհի մայրաքաղաքում ապրելու փորձը, ծանր կյանքի փորձը։ Կան այստեղ վերադառնալու պլաններ, բայց արդեն ավելի հավակնոտ մտադրություններով։ Երբ կան ծանոթներ, կապեր եւ, ամենակարեւորը, գիտելիք, թե ինչպես է այստեղ ամեն ինչ կազմակերպված, դա շատ ավելի հեշտ է։ Այստեղ կան բոլոր հնարավորությունները՝ ցանկացած բանի համար։ Ես պարզապես տեսա դրանք, հուսով եմ՝ մի օր կհաջողվի օգտվել դրանցից։ Այսքանով հրաժեշտ եմ տալիս, կապիտանը հոգնել է, կապիտանի տուն գնալու ժամանակն է։
