Եվ ահա հասավ «աշխատանքային առաջարկի որոնման» փուլը։ Այս փուլն իսկական փորձություն դարձավ, քանի որ ես մինչեւ թռիչքը աշխատանք չգտա եւ քաղաքում հայտնվելուց հետո էլ եւս երեք շաբաթ չաշխատեցի։ Եվ ճիշտն ասած, մինչ օրս էլ չեմ գտել, աշխատանքն ինքն ինձ գտավ։ Ավելի ճիշտ՝ տանտերը գտավ մի մարդու, որն ինձ աշխատանք առաջարկեց։ Այդ երեք շաբաթվա ընթացքում ես հանգստանում էի, զբոսնում քաղաքում, լողանում եւ ամեն ինչ լուսանկարում։ Դա էլ վատ չէ։ ?Գործատուիս անունը Յանուշ է, լեհ է։ Մոտս անմիջապես Յանուշ Լեոն Վիշնեւսկու հետ ասոցիացիա առաջացավ։ Նա շատ զվարճալի է խոսում։ Ճիշտն ասած, հեռախոսով ոչինչ չեմ հասկանում, բայց կենդանի շփման ժամանակ ամեն ինչ հասկանում եմ։ Եվ ահա ես աշխատում եմ։ Աշխատում եմ որպես տարածքի մաքրող։ Բակապան։ Թեեւ իմ աշխատանքը լավագույնս կարելի է նկարագրել «շաբաթօրյակ» բառով։ Նույն բանն է, պարզապես վարձատրությամբ։ Եվ մտածեք միայն, պլանավորել էի աշխատել երկու ամիս, բայց կստացվի (երեւի կստացվի, Ամերիկայում ամեն ինչ շատ ճկուն է) 5 շաբաթ։ Այսքան կվաստակեմ, սա եմ ուզում։ Եվ ամեն օր ամեն ինչ կարող է փոխվել։ Ամեն ինչ փոխվում է։ Պետք է լինել flexible։