Եթե աշխարհում դրախտ կա, ապա դա Սան Ֆրանցիսկոն է, վայ!!!

Այո, մենք վերջապես հասանք դրան։ Երկրի լավագույն քաղաքին։ Ոչ, այն ավելի գեղեցիկ չէ, ոչ էլ ավելի հետաքրքիր, եւ նույնիսկ ավելի հարուստ չէ։ Այն պարզապես այլ է։ Այն ավելի կենդանի է, ավելի պայծառ, ավելի հագեցած։ Կարծես երկար ճանապարհորդությունից հետո ձեր ակնոցը սրբել են։ Կամ դուք վերջապես գտել եք հեռուստացույցի հեռակառավարման վահանակի կոնտրաստի կոճակը։ Կամ ջեռոցից վերջապես հանել են կարմրավուն կարկանդակները, մինչ դուք դրանք միայն պատկերացնում էիք։

Սա միակ Խաղաղօվկիանոսյան քաղաքն է, որը ես բախտ եմ ունեցել տեսնել ԱՄՆ-ում։ Քանի որ ես ինքս Խաղաղ օվկիանոսից եմ, ապա նման քաղաք գտնելը պատվի հարց էր։ Եվ այն գտնվեց։ Եթե աշխարհում լինեին ընդամենը 2 քույր-քաղաքներ, դրանք կլինեին Սան Ֆրանցիսկոն եւ Պետրոպավլովսկ-Կամչատսկին։ Եվ դրանք նման են ոչ թե շենքերով, այլ օդով, ոչ թե մարդկանցով, այլ ջրի գույնով։ Սա ԱՄՆ-ի այն երեք քաղաքներից մեկն է, որտեղ պարզապես ուզում էիր շնչել։ Մի խոսքով, այն հիանալի է)

Եվ ընդհանրապես, այս քաղաքը այնպիսին է, ինչպիսին պետք է լինի։ Ջուրը՝ ոչ թե Մերթլ Բիչի պես, այլ իրական, կապույտ եւ օվկիանոսային, ալիքները՝ ոչ թե Չարլսթոնի պես, այլ հսկայական, ստորջրյա, որոնք չափավոր օրորում են նավակները, օդը՝ ոչ թե սովորական, այլ այնպիսին, ինչպիսին պետք է լինի, որպեսզի դուք ցանկանաք ապրել։

Առաջին օրը մենք եկանք այգու մոտ գտնվող նավամատույց։ Դուրս եկանք եւ կարծես մեզ հարվածեցին։ Այո, սա ՀԵՆՑ ԱՅՆ է։ Այստեղ-այնտեղ վազվզում են կարեւոր տեսուչ-հավալուսնների ջոկատներ, թռչում են ճայեր։ Ամբողջ ծովածոցը ծածկված է ցածր կախված ամպերով, որոնք առանց որեւէ վարվելակերպի հեռանում են ծովածոցից՝ փողոցներով շրջելու։ Քաղաքը իսկապես ամերիկյան լեռնաշղթա է, երբեմն թվում է, որ ճանապարհի թեքության անկյունը 50 աստիճան է, եւ մեքենան ավելի շուտ կընկնի տանիքի վրա, քան կշարունակի ընթանալ)))

Այգում՝ նավամատույցից ոչ հեռու, ընդհանրապես զարմանալի պատկեր է։ Ձախ նայես՝ Ամերիկա է, ուղիղ՝ ինչ-որ Մերձավոր Արեւելք, աջ՝ Աֆրիկա, ինչ-որ թունիսյան ափ, դուրս գաս նավամատույց եւ նայես Ալկատրասի ամրոցին եւ հեռվում գտնվող բլուրներով առագաստանավին՝ մաքուր Միջերկրական ծով։ Դրանցից ոչ մեկում (բացի Ամերիկայից, իհարկե) չեմ եղել, բայց եթե հարցնեն, թե ինչպիսին է, կպատասխանեմ՝ ահա այսպիսին։

Երբ երկրորդ օրը եկանք, նորից դուրս եկանք նույն նավամատույց եւ ապշեցինք, որ տպավորությունները ճշգրիտ կրկնվեցին։ Նման բան ընդհանրապես չի լինում!!! Առաջին անգամը ամենալավն է։ Բայց ոչ այստեղ։ Այստեղ հույզերը չեն մարում, որքան էլ դրանք կերակրես։

Երբ կանգնած էինք նավամատույցին, հանկարծ աչքի պոչով թվաց, թե ինչ-որ մեկը ջրից նայում է մեզ։ Շրջվում ենք՝ ոչ ոք չկա։ Մեկ րոպե անցավ՝ նորից նույնը։ Հետո եւս մեկ անգամ։ Այդ ժամանակ շրջվում ենք եւ սկսում ենք նայել ջրին։ Եվ հանկարծ, մեզանից երեք մետր հեռավորության վրա ջրից դուրս է գալիս մորթոտ եւ աչքերով ԾՈՎԱՅԻՆ ԿԱՏՈՒ։ Հենց այնպես, իրական։ Փռշտում է եւ գործնականորեն սուզվում առաջ։ Հետո էլի եւ էլի, արդեն ուրիշները։ Եվ միայն ավելի ուշ իմացանք, որ այստեղ քաղաքում նրանց ամբողջ հանգստավայրը կա մոտակա նավամատույցների մոտ...

Այգում հանդիպեցինք մի տղամարդու, որը նույնպես շրջել էր ամբողջ աշխարհը, արվեստաբան, որն աշխատել էր Լուվրում, իսկ հետո Դաունթաունն էր։

Կենտրոնը։ Քաղաքը ապրում է, աշխատում է, բայց ամեն ինչ ինչ-որ յուրահատուկ ձեւով, երբեմն մի քիչ խաղալիքի պես, երբեմն տարօրինակ, բայց շա՜տ պայծառ։ Լսել եմ, որ այստեղ համասեռամոլներն ավելի շատ են, քան ուրիշ ցանկացած տեղ։ Դե, եթե դա այդպես է, ապա տղաները գոնե ճաշակ ունեն..)) Կենտրոնից հետո՝ պրեսբիտերական տաճարը անհեթեթ վիտրաժներով, եվրոպանման պատմական կենտրոնում քաղաքապետարանի եւ օպերային թատրոնի հզոր շենքերը, հետո Չայնա-թաունը չինացիներով, Ճապոնական թաղամասը՝ ճապոնացիներով եւ այլն։

Քաղաքում առանձին տողով կանգնած է Գոլդեն Գեյթ կամուրջը։ Այն քաղաքի մաքուր խորհրդանիշն է։ Նրբագեղ, հիացնող եւ անկրկնելի։ Մենք տեսել ենք այն եւ՛ մառախուղի մեջ, եւ՛ արեւի տակ, եւ՛ ցերեկը, եւ՛ գիշերը։ Եվ այն միշտ այն է, ինչ ձգում է հայացքը, որտեղ էլ որ լինեք...

Իսկ ի՞նչ մեր մասին։)

Մեր հյուրանոցը այս 4 օրվա ընթացքում Սիլիկոնային հովտում էր, անմիջապես Սթենֆորդի հետազոտական մասնաշենքի մոտ եւ օդանավակայանից ոչ հեռու։ Այնտեղ գտնվելու ընթացքում մենք ճանապարհեցինք Պոլինային եւ Դաշային, խելահեղ գումարով գնեցինք կուրսային աշխատանք, այն հանձնեցինք ժամկետից ուշ, միայն մեր համակուրսեցի Օլյա Ակուլիչի շնորհիվ չհեռացվեցինք համալսարանից, հավատացինք ապագային, լիաթոք շնչեցինք եւ, սիրահարվելով Սան Ֆրանցիսկոյին, շարժվեցինք առաջ...