Վերջին 3 օրս ընդհանրապես ըստ պլանի չանցավ։ Քի Վեսթում առաջին օրը դեռ հասցրեցի գնալ լողափ եւ զբոսնել կենտրոնում, հանդիպել ռուս զբոսաշրջիկների, արմավենիների վրա աճող բանանների եւ փողոցներում թափառող հավերի)

Բայց երջանկությունը երկար չտեւեց. հաջորդ օրը փոթորիկ եկավ։ Մնացած 2 օրն անցկացրեցի պարզապես տանը նստած, հեռուստացույց դիտելով եւ ինտերնետում թերթվելով։ Հյուրընկալողս փորձում էր գոնե ինչ-որ կերպ զվարճացնել ինձ, բայց, անկեղծ ասած, նա միայն նյարդայնացնում էր ինձ)

Ամենասարսափելին հենց փոթորիկը չէ, այլ այն, որ ես չեմ կարողանա ժամանակին հասնել Նյու Յորք, եւ հետեւաբար՝ ժամանակին թռչել Մոսկվա։ Սա դեռ փաստ չէ, բայց լիովին կարող է պատահել։

Բայց ես նորից բախտս բերեց լավ մարդկանց հետ։ Առավոտյան, երբ պետք է ավտոբուսով գնայի Մայամի, փոթորկի պատճառով բոլոր չվերթները չեղարկվեցին... Եվ հյուրընկալողս ինձ իր մեքենայով տարավ Մայամիի օդանավակայան, իսկ դա 4 ժամվա ճանապարհ է) Կանգառում մենք վերցրեցինք եւս մեկ տղայի, նա նույնպես սպասում էր Մայամիի ավտոբուսին, որոնք այդ օրը չէին աշխատում։

Որքան էլ տարօրինակ է, ճանապարհները չոր էին եւ մաքուր, առանց փլվածքների, ուստի մենք առանց խնդիրների հասանք օդանավակայան։ Հիմա եթե ինքնաթիռը նորմալ թռչի, ապա այսօր ես արդեն Նյու Յորքում կլինեմ, ավելի ճիշտ՝ Լոնգ Այլենդում։ Ես որոշեցի վերջին մի քանի օրը գնալ Վերոնիկայի մոտ, քանի որ Նյու Յորքում հյուրընկալող չգտա։

Հիմա այնպես եմ մտածում, կարծես Մայամիից ՏՈՒՆ եմ թռչում՝ Նյու Յորք) Այս նահանգն ինձ համար հարազատ դարձավ այս ամբողջ ամառվա ընթացքում... Վերջապես ավարտվեց օտար տներում բազմոցներ-մահճակալներ փոխելու շրջանը, եւ այլեւս պետք չէ մտածել, թե ինչպիսին կլինի հաջորդ հյուրընկալողս՝ մոլագար, թե՞ լավ մարդ))