Ես աշխատել եմ Կոլորադոյի մայրաքաղաք Դենվերում)) Շատ գեղեցիկ, մաքուր քաղաք է՝ ամենուր ծաղիկներ, լեռնային օդ, արեւ!!! Առաջին օրերին փողոցում քայլում էի թմրամոլի պես՝ շնչում էի ծաղիկների բույրը, հոտը հիասքանչ էր, եւ ամենուր սկյուռիկներ էին ))) Այդ սկյուռիկները գիշերները իմ տանիքին մրցավազք էին կազմակերպում, իսկ ցերեկը ցատկում էին դեպի իմ փակ պատուհանը, բախվում ապակուն ու սահում ներքեւ՝ ծիծաղից մեռնում էի!!! Հյուրանոցը, որտեղ աշխատում էի, ուներ իր փոքրիկ վարդերի այգին, եւ ամեն երեկո ես սեղանս զարդարում էի ծաղիկներով))) Բայց եւ այնպես, երբ ամեն ինչ շատ կատարյալ է, սկսում ես կարոտել քաոսը։ Ինձ զգում էի ինչպես անիրական աշխարհում, մարդիկ էլ այնքան երջանիկ էին, ուղղակի զոմբիներ))) Ամերիկայում ես հասկացա, թե որքան շատ եմ սիրում իմ երկիրը, թեեւ տեսա նրա բոլոր թերությունները...