Օգոստոսի 19

Արթնացա նրանից, որ ինչ-որ մեկը աստիճաններով վեր ու վար է անում) Դե, միեւնույն է, քնել չէր լինի։

Էրիկի հետ գնացինք ռազմական դաշտը տեսնելու) Սա կարծես պատմական հուշարձան է, այնքան են պահպանում այս դաշտը) թեեւ այն ամենից, ինչ եղել է, մնացել է ընդամենը մեկ մետր բարձրությամբ պատ) Բայց, այնուամենայնիվ, պատմական հուշարձան է)

Մտանք Ջեսիկայի մոտ, եւ երբ նրան համազգեստով տեսա, ինչ-որ պատճառով անմիջապես հիշեցի ամերիկյան մուլտֆիլմերը, որտեղ անպայման կա անտառապահ-ռեյնջեր) Ճիշտ եւ ճիշտ նույնը) Փորձում էին ինձ համար էքսկուրսիա անցկացնել, բայց ես չեմ սիրում ամեն տեսակ ձանձրալի եւ տաղտկալի պատմություններ) Էրիկն առանց այդ էլ այդ պատերազմի մասին ամեն ինչ պատմել էր ինձ)

Այնպես որ, ես լուռ փախա խանութներով զբոսնելու) ոչ մի առանձնահատուկ բան չգտա, բայց փոխարենը լիքը լուսանկարվեցի)

Էրիկը միեւնույն է գնաց աշխատանքի, իսկ ես քաղաքում թափառելիս պատահաբար հանդիպեցի մի շատ-շատ հին տան։ Տան վրա էլ ցուցանակ՝ «Ներս մտեք, ներսում շատ հետաքրքիր բաներ կան, ինչպես նաեւ բազմաթիվ պատմություններ») Դե, եթե գրել են, ուրեմն կմտնեմ։ Հենց մտա, մի տղամարդ մոտեցավ ինձ եւ սկսեց պատմել այդ տան մասին, որ սա քաղաքի գրեթե ամենահին տունն է, 4 հարկ իջնում են դեպի գետը, եւ որ այս տունը մոտ 20 անգամ հեղեղվել է մինչեւ տանիքը))) Բայց ամենահետաքրքիրն այն է, որ այնտեղ մի ամբողջ ցուցահանդես կա այն ամենի, ինչ հնագետները գտել են ստորին հարկը պեղելիս) Դրանք եւ՛ մետաղադրամներ են, եւ՛ ինչ-որ ընդհանրապես տարօրինակ բաներ) Դե, ես էլ իջա ներքեւ զբոսնելու) Տպավորությունը հաճելի չէր, պարզապես ուրվականներով տուն)։))

Իջա ամենաստորին հարկը, իսկ այնտեղ մի այդպիսի փոքրիկ դուռ - դուրս եմ գալիս - անմիջապես գետն է) Շատ գեղեցիկ է)

Հոգնած գնացի տուն) Եկա, երեւի կես ժամ նստեցի, ձանձրացա եւ գնացի շարունակելու զբոսանքս) Մտածեցի՝ մի քիչ էլ կամպուսում զբոսնեմ) Իսկ հետո նորից մտա ռազմական դաշտ, բայց դա գլխավորը չէ)

Գլխավորն այն է, որ ես այնտեղ ռազմական գերեզմանոց գտա) Պարզապես ինչ-որ աշտարակ տեսա, ուզեցի լուսանկարել, մոտեցա - գերեզմանոց է) Պարզվում է՝ սա քաղաքացիական պատերազմում զոհված զինվորների ամենամեծ գերեզմանոցներից մեկն է։ Այնտեղ ուղիղ համարներ են գրված փոքրիկ տապանաքարերի վրա։ Եվ քանի որ գերեզմանոցը լանդշաֆտային աստիճաններով բարձրանում է վեր, ապա վերեւից բացվում է Վիրջինիա նահանգի անտառների տեսարանը) Ինչքան էլ փորձեցի լուսանկարել այս հրաշքը - չստացվեց, այնպես որ հավատացեք ինձ - դա հիանալի է)

Իսկ երեկոյան Էրիկի եւ Ալեքսի հետ գնացինք լավ սրճարանում նստելու) Ահա այստեղ ես տեսա իսկական ուսանողների - ամբողջ բարի կանգնակը լցված էր ուսանողներով (իհարկե, չափահաս))) Եվ նորից ու նորից հիշվում են ֆիլմերը) Պետք էր ավելի քիչ դիտել)։։։։։։

Հաճելի նստեցինք նրանց հետ, իսկ հետո տանը նրանք ինձ համար նվագեցին իրենց երաժշտությունը) Այնքան լավ է) Ուղիղ հոգուց են նվագում)

Էխ, ես նույնիսկ նրանց կարոտելու եմ)