Մինչեւ վերջին օրը Ամերիկա ուղեւորությունը ինձ անիրական եւ ֆանտաստիկ մի բան էր թվում։ Ես վազվզում էի համալսարանում քննական թերթիկով, ստանում էի ստուգարքներ ու քննություններ, հավաքում էի ճամպրուկներս, բայց ինձ թվում էր, թե այդ ամենը իրականում չի կատարվում... Ես հասկացա, որ հետդարձի ճանապարհ չկա, միայն այն ժամանակ, երբ մենք հատեցինք լեհական սահմանը։ Ես հետ նայեցի եւ մտածեցի, որ վերջ... սա վերջն է։ Բայց դա վերջը չէր, այլ միայն սկիզբը։

Առաջին անգամ մեկնողների համար, հատկապես նրանց համար, ովքեր հաճախ չեն ճանապարհորդում, խորհուրդ կտամ ուշադրություն դարձնել որոշ մանր, բայց կարեւոր դետալների։ Նախ՝ ձեզ հետ շատ իրեր մի վերցրեք։ Հավանաբար յուրաքանչյուրը, ով եղել է Ամերիկայում, կստորագրի այս խորհրդի տակ։ Դե մի՛ քարշ տվեք ձեզ հետ շամպունների, օծանելիքի եւ կոսմետիկայի լիտրեր։ Ամեն ինչ գնեք այնտեղ։ Ընդ որում, ուզում եմ նշել, որ Ամերիկայում կոսմետիկայի եւ շամպունների որակը մի կարգով բարձր է ռուսականից։ Այնպես որ, լցրեք ինչ-որ փոքր տարայի մեջ մի քիչ շամպուն եւ լոգանքի գել, որպեսզի լվացվեք 2-3 անգամ, դա առավելագույնն է, ինչ ձեզ հարկավոր է։ Ծանր պայուսակներ մի հավաքեք, ձեզ սպասվում է շատ ժամանակ անցկացնել դրանց ընկերակցությամբ։ Նույնը պետք է ասել հագուստի մասին։ Աղջիկներ, ձեզ հետ մի՛ քարշ տվեք ձեր ամբողջ զգեստապահարանը։ Վերցրեք միայն ամենաանհրաժեշտը (որքան էլ դժվար լինի սիրելի տաք սվիտերը տանը թողնելը, դժվար թե այն ձեզ պետք գա, եթե մեկնում եք Ֆլորիդա)։ Թեեւ, իհարկե, մի քանի տաք իր վերցնել արժե, հատկապես եթե պատրաստվում եք ճանապարհորդել ավտոբուսով։ Այնտեղի օդորակիչները պարզապես սպանող են։ Ես նստած էի սվիտերով եւ պուլովերով, ընդ որում՝ փաթաթված սրբիչով, ինչպես ծածկոցով։ Եվ միեւնույն է՝ մրսեցի։ Լավ, այն մասին, թե ինչպես է ավելի լավ տեղաշարժվել Ամերիկայում, կպատմեմ մի փոքր ուշ։

Ճանապարհորդությունից առաջ նաեւ լավ կլինի հոգ տանել Նյու Յորքում կացարանի մասին, եթե դուք չեք մեկնում full service-ով, եւ նախապես վերցնել տոմսեր այնտեղ, ուր ձեզ հարկավոր կլինի հասնել։ Պարզապես բազմաթիվ տրանսֆերներից, փոխանցումներից եւ 9-ժամյա թռիչքից հետո ձեզ մոտ դժվար թե մնան ուժեր եւ ցանկություն ինչ-որ բան փնտրելու, շատ ավելի հեշտ է գնալ պատրաստի տեղ։ Հնարավոր է՝ ինչ-որ մեկը կհամարի, որ ես հիմա ակնհայտ բաներ եմ գրում, բայց եթե գտնվի գոնե մեկ մարդ, ում դա կօգնի, ուրեմն ես իզուր չեմ ջանացել։

Ի դեպ։ Ոչ մի դեպքում ձեռքի ուղեբեռում հեղուկներ մի վերցրեք։ Ընդհանրապես ոչ մի։ Չպետք է լինի ոչ ջուր, ոչ գելեր, ոչ շամպուններ, ոչ օծանելիք։ Նաեւ պետք է բացառել լաքերը, մկրատները (նույնիսկ մանիկյուրի), խարտոցները եւ, բնականաբար, դանակները։ Ամեն ինչ կվերցնեն զննման ժամանակ եւ կնետեն, հետո շատ ցավալի կլինի։ Ես վաղուց գիտեմ այս կանոնը, բայց ինչ-որ պատճառով մոռացել էի պայուսակ տեղափոխել դեմքը լվանալու գելը, ճիշտ է, ինձ հանդիպեց շատ սիրալիր լեհ, որը տեսնելով իմ տխուր դեմքը՝ թույլ տվեց թողնել տուբիկը։ Բայց ես կարծում եմ, որ դա շատ հազվադեպ բացառություն է, եւ դրա վրա պետք է հույս դնեն միայն աղջիկները։

Ի՞նչ կա հետո... ) գրանցումից, ուղեբեռը հանձնելուց եւ մաքսային զննումից հետո մեզ սպասում է duty free-ն եւ երկար սպասված ինքնաթիռը։ Էհ... Միջմայրցամաքային ինքնաթիռները մի ուրիշ բան են... Տանից բուտերբրոդներ քարշ տալ պետք չէ, նախ՝ որովհետեւ դրանք կարող են վերցնել զննման ժամանակ, եւ երկրորդ՝ որովհետեւ ինքնաթիռում շատ շքեղ են կերակրում։ Հենց այն պահին, երբ դու ուտում ես չիզքեյք, խմում ես սպիտակ գինի (այո-այո, ալկոհոլն այնտեղ անվճար է եւ տալիս են 18 տարեկանից, համենայնդեպս գերմանական ավիաընկերության մոտ հենց այդպիսի կանոններ էին) եւ նայում ես իլյումինատորից ներքեւ տարածվող անվերջ Ատլանտյան օվկիանոսին, հասկանում ես, որ կյանքը, ընդհանուր առմամբ, վատ բան չէ... Մենք թռիչքից միայն դրական տպավորություններ ունեցանք, որովհետեւ մենք միայն ուտում եւ քնում էինք։ Բացի այդ, ես պարզապես պաշտում եմ երկինքը։ Եվ պատվո երեք շրջանները, որոնք մենք կատարեցինք Նյու Յորքի վրայով, մինչ սպասում էինք վայրէջքի համար ազատ թռիչքուղու, ինձ ծով հաճույք պատճառեցին։ Հաջողվեց նույնիսկ տեսնել Ազատության արձանը, որը միայնակ կանգնած էր կղզում, եւ Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգը։