ՄԱԿԱՐՈՆԸ՝ ԱՍՏԾՈ ԿԵՐԱԿՈՒՐ

Ինչպես երգում է ասվում. «Կարծում եք՝ ես միլիոններ ունե՞մ։ Բայց ես ինչպես սիրում էի մակարոնը, այնպես էլ ողջ կյանքում կսիրեմ այն»։ Հատկապես տապակած երշիկով։ Մմմ, մատներդ կլիզես։

«Գետի վրայի եկեղեցիների ոսկե գմբեթները։

Հասած ելակը թարմ կաթով։

Ես վազում եմ հնձած խոտերի վրայով,

Իսկ գլխիս վերեւում երկինքը այնքա՜ն կապույտ է։

Ես դեռ հինգ տարեկան տղա եմ։

Եվ իմ ուրախությունը երգում է, իսկ երջանկությունս թռչում է

Տատիկիս հեքիաթները սիրո եւ քաջության մասին,

Որտեղ բարին ու ճշմարտությունը պաշտպանում են աշխարհը։

Պապիկին քշեցին Բեռլինից եւ Պրահայից այն կողմ

Եվ գարնանային տոնական հրավառությունը։

Գիտեմ, որ մենք միասին մի ժողովուրդ ենք

Եվ երջանկությունս թռչում է։ Եվ ուրախությունս երգում է։

Սա ամեն ինչ իմն է, հարազատ,

Սա ինչ-որ տեղ խորքում է։

Սա ամենասուրբ բանն է, որ մնացել է իմ մեջ։

Սա պահպանում եւ բուժում է մեզ,

Ինչպես Աստծո շնորհը։

Սա այն է, ինչ չես կարող գնել կամ խլել։

Անտարբեր ժամանակը կանցնի շրջակայքով,

Ջնջելով ինձ համար հարազատ հասցեները։

Մենք կսովորենք շահույթն ու հաշվարկը,

Բայց միմյանց մեջ կդադարենք տեսնել երկինքը։

Եվ երբ ինձ համար դժվար լինի,

Ես նորից կասեմ ինքս ինձ,

Ի հեճուկս բոլոր ժամանակների.

Սա ամեն ինչ իմն է, հարազատ,

Սա ինչ-որ տեղ խորքում է։

Սա ամենասուրբ բանն է, որ մնացել է իմ մեջ։

Սա պահպանում եւ բուժում է մեզ,

Ինչպես Աստծո շնորհը։

Սա այն է, ինչ չես կարող գնել կամ խլել։

Սա այն է, ինչ չես կարող գնել կամ խլել...»

Սերգեյ Տրոֆիմով «Հայրենիք»

Գեղեցիկ երգ է։ Այն ինձ հիշեցնում է հայրենիքիս մասին։

14 հոկտեմբերի, 2008թ. Արեւոտ Քեյփթաուն

ՆԻՆՁՅԱ

Այո, այստեղ մի զույգ եղբայրներ ունեմ՝ Պետրուխան եւ Վասյոկը։ Հետաքրքիր է, թե նրանք այնտեղ ի՞նչ են անում, ինչպե՞ս են ապրում։ Երկու նինձյա։ Եվ ես էլ նրանց հետ միասին մի փոքր նինձյա եմ։ Աշխարհը լի է ամեն տեսակ «նինձյաներով»։

Այսօր երազումս տեսա, որ վարում եմ իմ մեքենան։ Ես այնքան եմ սիրում իմ մեքենան։ Այն այնքան հարմարավետ է, հզոր, արագ եւ ընդհանրապես՝ ամենալավն ու գեղեցիկը։ Գույնը (հենց տեղին է)՝ դեղին ավազի։ Իսկ այստեղ ոչ մի ձախ ղեկով 41-րդ «Մոսկվիչ» չկա։ Պատկերացնո՞ւմ եք։ Ընդհանրապես, այստեղ ոչ մի աջ ղեկով 41-րդ «Մոսկվիչ» էլ չկա։ Եվ ընդհանրապես ոչ մի մոդելի «Մոսկվիչ» չկա։ Որովհետեւ «Մոսկվիչները» վաղուց դադարել են արտադրել, իսկ հիմա մեր մոտ արտադրում են, ներողություն, աղբ։ Այդ պատճառով էլ ոչ մի տեղ մեր նոր մեքենաները չկան։ Եվ փառք Աստծո։ Ասում եք՝ ես հայրենասեր չե՞մ։ Ես ազնիվ հայրենասեր եմ։ Ես միշտ եւ բոլորին ամեն ինչ ասում եմ այնպես, ինչպես զգում, մտածում եւ տեսնում եմ։ Ասենք, ես հաճախ իմ խոսքերով եւ իմ օրինակով հերքում եմ աշխարհում տարածված այն կարծրատիպը, թե ԲՈԼՈՐ ռուսները շատ են սիրում օղի եւ անընդհատ խմում են այն։ Ինձ չի թվում, որ դա հարյուր տոկոսով ճշմարիտ է եւ հատուկ ուշադրության արժանի։ Ինչո՞ւ բոլորին չափել նույն չափանիշով։ Իսկ մեր դրական որակնե՞րը։ Ռուս մարդը աշխարհի ամենախելացի մարդն է։ Դուք պարզապես ուշադրություն դարձրեք... Օրինակ, թե ինչ կայծակնային արագությամբ (ուղղակի անհավանական) մեր ողջ երկիրը հեռախոսաֆիկացվեց եւ համակարգչայնացվեց։ Որտե՞ղ, ո՞ր այլ երկրում եք տեսել, որ հինգ տարվա ընթացքում նման արագ փոփոխություններ տեղի ունենան։ Եվ ընդ որում՝ լիովին կամավոր, խաղաղ ժամանակ, երբ տեսականորեն ոչ մի շտապողականություն չկա։ Միայն Ռուսաստանում։ Որովհետեւ մեր երկիրը աշխարհի ամենալավն է։ Մենք պետք է հպարտանանք, մենք շատ բախտավոր ենք, որ ռուս ենք։ Եվ դա ճշմարտություն է։

Ռուսաստանի հետեւում ապագան է։ Նույնիսկ արեւն է մեզ հետ։ Ծանրակշիռ փաստարկ բերեցի՞։ ? (հին սլավոներենով Ռուսաստանը՝ Ռասեյա է. Ռա-սե-յա՝ արեւ-ես-եմ)։ Այնպես որ մենք բոլորս արեւներ ենք։ Իզուր չէ, որ մեր սիրելիներին արեւներ ենք անվանում։ Մենք նրանց ոչ միայն քնքշորեն ենք անվանում, այլեւ մաքուր ճշմարտությունն ենք ասում։

Հանուն Ռուսաստանի։ Եվ խաղաղություն ամբողջ աշխարհում։ Տոնական հրավառություն։

Ես պարբերաբար քննադատում եմ ԱՄՆ-ն եւ Եվրոպան։ Դուք, հավանաբար, մտածում եք, որ չե՞մ սիրում նրանց։ Դե, առանց դրա չի լինում։ Բայց, անկեղծ ասած, ես շատ հարցերում դրական եմ վերաբերվում նրանց։ Այսօր առավոտյան մտածում էի, որ հաճույքով նորից կգնայի ավտոբուսային շրջագայության Եվրոպայով։ Միայն թե երթուղին կընտրեի ոչ թե 2006-ինը։ Եվ Ամերիկա էլ կգնայի Նիագարայի ջրվեժը տեսնելու։ Ինձ թվում է՝ դա ինձ կտպավորեր (թեեւ շատերից լսել եմ, որ Կանադայի կողմից տեսարանը շատ ավելի լավն է. էհ, ես Կանադա էլ կգնայի...)։ Իսկ ԱՄՆ-ում ես դեմ չէի լինի նաեւ Հոլիվուդում լինել։ Դիսնեյլենդում էլ կարելի էր լինել... Հաստատ այնտեղ էլի ինչ-որ ուշագրավ բաներ կան։ Բայց Նյու Յորքը ինձ ընդհանրապես չտպավորեց։ Նյու Յորքը հիմարություն է, իմ կարծիքով։

Չսիրելը (եթե այն կոնկրետացնենք) հաճախ ուղղված չէ «ինչ-որ երկրի»։ Եվ ոչ էլ այնտեղ ապրող մարդկանց։ Այլ քաղաքական հոսանքներին։ Ճի՞շտ եմ, թե՞ ոչ։ Իսկ մարդիկ ամենուր էլ կան՝ եւ՛ վատ, եւ՛ լավ։

Եվ մեկ մարդու մեջ ինչ-որ կերպ համակեցվում են հակասությունները։

16 հոկտեմբերի, 2008թ.