Ճկուն տնտեսությունը համընդհանուր քաղաքականության հետ մեկտեղ հարստացնում է պետությունը։ Նույնը չի կարելի ասել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների մասին։ Այստեղ տնտեսությունն ու քաղաքականությունը կապված են ամուսնությունից ավելի ամուր կապերով, թեեւ դա առաջին հայացքից նկատելի չէ։ Ամերիկայի կարգախոսն է՝ «Քաղաքացին առաջին տեղում է», բայց վերջաբանը միշտ կորչում է. «..., բայց նա պարտավոր է վճարել այդ տեղի համար»։ Եվ բառացիորեն քաղաքացին վճարում է ոչ միայն տեղի համար, այլ ամեն ինչի համար։ «Թափանցիկ եւ մարդասիրական տնտեսություն»՝ այսպես են սովորեցնում երեխաներին դպրոցական տարիքից, այդ պատճառով էլ ժառանգական ամերիկացիները դրանում ոչ մի տարօրինակ բան չեն տեսնում։ Իսկ իրականում ամեն ինչ պտտվում է ջրանիշներով կանաչ գույնի ստանդարտ թռուցիկի շուրջ, եւ մարդիկ եռակի վճարում են այն բանի համար, որ ապրում են ամենահարուստ երկրում։

Վերցնենք, օրինակ, կայանման տուգանքները. միայն Նյու Յորքում 1 քառակուսի մետրին բաժին է ընկնում 28 ավտոմեքենա։ Այս քաղաքում ամեն րոպե գրվում է առնվազն 50 տուգանք՝ 115 դոլարից սկսած։ Պետք չեն բարդ բանաձեւեր կամ հաշվարկներ հասկանալու համար, որ միայն կայանման տոմսերը ամսական հարյուրավոր միլիոնավոր դոլարներ են բերում գանձարան, իսկ «տոմսերը»՝ տուգանքները, գոյություն ունեն բառացիորեն ամեն ինչի համար։

ԱՄՆ-ի ազգային գանձը նրա բնակիչներն են։ Ամեն հանճարեղ բան պարզ է, իսկ մարդիկ դեռ շնորհակալություն կհայտնեն պետությանը, որ իրենց դեռ շատ չեն պատժել։

Ունիվերսալ եւ ճկուն տնտեսությունը՝ անկիրթ հասարակության հետ համատեղ, մի ուժ է, որին տիրապետում է ամբողջ մայրցամաքի հյուսիսը, մի ուժ, որի մասին երազում է ցանկացած երրորդ աշխարհի երկիր։