ՎԵՐԱԴԱՐՁ
2008 թվականի դեկտեմբերի 2-ի երեկո։ Միայն թե պետք չէ մտածել, որ «ես շեղվեցի թեմայից»։ Նման կարծիք կարող էր ձեւավորվել՝ կարդալով իմ վերջին երկու գրառումները։ Իրականում, ամեն ինչ թեմայի շրջանակներում է։ Գիրքը կոչվում է «Ճանապարհորդություն դեպի երկրի ծայրն ու ինքս ինձ»։ Այնպես որ, պետք չէ ինձ հարցեր տալ, օրինակ՝
— Դու քո մտքի՞ն ես։
Դե, առայժմ ոչ ոք ինձ նման հարցեր չի տալիս։ Լավ, ես կատակում եմ։ Ահա։ Իսկ «վերադառնալով» թեմային՝
ԱՅՍՕՐ ռուսական «ԱԿԱԴԵՄԻԿ ՖՅՈԴՈՐՈՎ» գիտահետազոտական նավը ԺԱՄԱՆԵԼ Է ՔԵՅՓԹԱՈՒՆԻ ՆԱՎԱՀԱՆԳԻՍՏ!!!
Մենք տեսնվեցինք Կատյայի հետ, նա ասում է, որ Ալեքսեյը նրան արթնացրել է առավոտյան զանգով։
— Ես ասել էի, որ կվերադառնամ!!! — հայտնել է նա Կատյային հեռախոսով։
ՍԻՐԵԼԻ ԳԻՐՔ
Դեկտեմբերի 3։ Նաստյան (ընկերուհիս Կոպեյսկից) այսօր ինձ գրել է մոտավորապես հետեւյալ խոսքերը. «Սեմյոն, կարդում եմ քո գրառումները... Մտածում եմ, ինչո՞ւ ինձ սկսեց դուր գալ այն, ինչ դու գրում ես։ Ինչպես տեսնում եմ, շատ ուրիշներին էլ քո նոր ստեղծագործությունը ավելի է դուր գալիս, քան նախորդը (իմ անձնական կարծիքը)։ Եկել եմ այն եզրակացության. 1. Դու միշտ հորինված պատմություններ էիր գրում։ Իսկ պարզվում է, որ քո կյանքն առանց այդ էլ լի է իրադարձություններով ու հերոսներով։ Եվ քո ստեղծագործական էներգիան «դուրս շպրտելու» համար պետք չէ մտնել գլխիդ խորքերը եւ հորինել, երբեմն տանջվելով ու ուղեղդ բռնաբարելով, որպեսզի հետաքրքիր լինես ընթերցողներին։ Կյանքում ամեն ինչ ավելի պարզ պարզվեց։ 2. Մարդկային հոգեբանությունը, իմ կարծիքով, այսպիսին է. մարդիկ վախենում են բացվել, նրանք փակ են եւ երբեմն միայնակ, այդ պատճառով նրանց հետաքրքիր է «նայել ուրիշի բանալու անցքից» եւ փորձել ապրել այդ րոպեները քեզ հետ միասին, իսկ գուցե, որոշ տեղերում, նաեւ քո փոխարե՞ն»։
Շատ հարցերում նրա հետ համաձայն եմ։ Ամեն ինչ ճիշտ է ասում։ Նաստյան խելացի աղջիկ է։ Վերջին շրջանում ինձ հատկապես ուրախացնում է նրա մեջ հայտնված կենսափորձը, որը, ես ինքս էլ չնկատեցի, թե երբ զարգացավ։ Նախկինում երբեք չէր դրսեւորվել։ Իսկ հիմա, երբեմն, մի բան որ ասում է, ես ուղղակի հիացած եմ։
Այնուամենայնիվ, ուզում եմ ասել, որ իմ կյանքը միշտ չէ, որ այնքան հագեցած ու հետաքրքիր է, որքան հիմա եւ այստեղ։ Ավելին, նույնիսկ հիմա եւ այստեղ ամեն ինչ այնքան հիանալի չէ, որքան կարող է թվալ։
Ես դեռ ունեմ վաղեմի երազանք՝ գրել լավ պատմություն՝ այնուամենայնիվ հորինված կերպարներով։ Բայց որպեսզի այն ստացվի այնքան իրական, որքան կյանքը։ Գրել ԱՅԴՊԻՍԻ գիրք։ Այդպիսի... դե, ինչպես «Հարի Փոթերը»։ Ընդ որում՝ գրել բոլորովին այլ ստեղծագործություն, բայց միեւնույն ժամանակ նույնպիսին։ Չգիտեմ, էլ ինչպես բացատրեմ։ Հետաքրքիր է, արդյոք երբեւէ այդ երկու հակասությունները կմիավորվեն մեկ ՀԱՄԱՁԱՅՆՈՒԹՅԱՆ մեջ։ Բայց ես Երազում եմ։ Եվ արդեն ոչ առաջին օրը, ոչ առաջին ամիսը, ոչ առաջին տարին։
Հիմա ես չեմ պլանավորում նման երկար գրառում գրել Ջոան Ռոուլինգի յոթհատորյակի մասին, որի առջեւ ես խոնարհվում եմ նրա «Հարի Փոթերի» համար ոչ պակաս, քան Սիլվեստր Ստալոնեի առջեւ, թեեւ, իրավամբ, գիրքը արժանի է նրան, որ դրա մասին խոսեն։ Եվ ասելու բան կա։ Բայց գուցե մեկ այլ անգամ։ Այսօր ես միայն կնշեմ, որ սա իմ գրքերից ամենասիրելին է։ Մինչ այդ ես երբեք չեմ ունեցել սիրելի գրական ստեղծագործություն։ Կային բազմաթիվ գործեր, որոնք ինձ հիացնում էին։ Կամ ուրիշներ, որոնք դուր էին գալիս։ Բայց սիրելի չկար։ Իսկ այստեղ հայտնվեց։ Իմ ճանաչած շատ խելացի եւ կրթված մարդիկ թերահավատորեն են վերաբերվում «Հարի Փոթերին»։ Եվ իմ ընկերներից ոմանք նույնպես մտնում են այդ «թերահավատների» թվի մեջ։ Իսկ ինձ համար՝ իզուր։
Իհարկե, եթե մտածես, Ստալոնեի նկատմամբ էլ շատերը թերահավատորեն կվերաբերվեն։ Մարդկանց չեն կարող դուր գալ նույն մարդիկ, ստեղծագործությունները։ Շրջապատողները տարբեր կերպ են վերաբերվում տեղի ունեցող իրադարձություններին, տարբեր կերպ են նայում կյանքին։ Եվ դա նորմալ է։ Այնպես որ, ես չեմ պարտադրում, ես կիսվում եմ։ Կուրախանաք ինձ համար, կծիծաղեք, թե այլ կերպ կարձագանքեք՝ ձեր գործն է։ Բայց «Հարի Փոթերը» իմ սիրելի գիրքն է։ Եվ երբեւէ ես կցանկանայի կարողանալ գրել նույն մակարդակի եւ որակի գրականություն։
ԶՐՈՒՅՑ ԻՆՔՍ ԻՆՁ ՀԵՏ
— Ես երեկ մեծ գործ արեցի։ Հասկանո՞ւմ ես։
— Այո։ Միայն թե դու այն ավելի շուտ ես կատարել։ Իսկ երեկ ընդամենը գագաթնակետային պահերից մեկն էր։
— Հավանաբար... Արցունքներս հոսում էին։ Սիրտս այնքան լավ էր զգում։
— Գիտեմ։ Քեզ ոչ միայն զրույցները, նույնիսկ կինոն, երաժշտությունը, գրքերը՝ ամեն ինչ հուզում է։
— Դա ճիշտ է։ Հուզում է։ Բայց այնտեղ ինձ հուզում է ուրիշինը, իսկ երեկ՝ իմ սեփականը։
— Երեկ քո սեփականը, այո՛։
