Առաջին կուրսի սկզբում մտածում էի, որ 2010-ի սեզոնը իմն է, ես գնալու եմ Ամերիկա, բայց ոչ այն է, ինչ սպասում էի. մայրիկս իր խոսքն ասաց՝ ոչ մի տեղ էլ չես գնա, նախ քննությունները հանձնիր, իսկ հաջորդ տարի կտեսնենք։ Այնպես որ, ամբողջ առաջին կուրսը նստած էի համացանցում, նայում էի նույն լուսանկարներին ու երազում...

Երկրորդ կուրս, օ՜ այո՛, այս տարի ոչինչ չի խանգարի ինձ իրականացնել երազանքս։ Իհարկե, ես գնալու եմ Ամերիկա, դրանում 100% վստահ եմ։ Մայրիկիս հետ պլանավորել էինք գրասենյակ գնալ սեպտեմբերի վերջից, բայց հասանք միայն դեկտեմբերի 5-ին։ Կարծում եմ՝ այդքան ուշանալու մեջ իմ մեղքն էլ կար, շատ էի վախենում հարցազրույցից!!!

Դեկտեմբերի 5. Եկանք գրասենյակ, այնտեղ շատ սիրուն աղջիկներ էին նստած։ Նստեցինք նրանցից մեկի՝ Մարինայի մոտ, սկսեցինք զրուցել, ընտրեցինք Plus ծրագիրը, բայց պարզվեց, որ ընդունելությունն արդեն փակված է։ Փառք Աստծո, խղճացին մեզ ու համաձայնեցին ինձ ընդգրկել այդ ծրագրում այն պայմանով, որ արագ հանձնեմ բոլոր փաստաթղթերը։ Եվ եկավ հարցազրույցի ժամանակը... ափերս քրտնեցին այդ պահին, բայց ամեն ինչ լավ անցավ։ Հարցազրույցը դժվար չէր, սովորական ընդհանուր հարցեր էին, եւ վերջ!!! Ես դարձա ծրագրի մասնակից։ Ուռա, ուռա, ուռա!!!

Քանի որ արտասահմանյան անձնագիր չունեի, խոստացա բերել մինչեւ փետրվարի 1-ը... եւ իհարկե, ինչպե՞ս կարող էի ամեն ինչ ժամանակին անել, չէ՞ որ պետք է ինչ-որ տեղ ձախողեի։ Փաստաթղթերը հանձնեցի միայն հունվարի 24-ին, անձնագիրը բերեցի միայն փետրվարի 25-ին։ Լավ է, որ աղջիկները մտան դրությանս մեջ ու ոչ մի տուգանք չվերցրին։

Դե ինչ, այն ամենը, ինչ պահանջվում էր ինձանից, արեցի։ Փետրվարին արդեն երկրորդ վճարումն էլ էի կատարել, մնացել էր նստել ու սպասել, թե ով կընտրի ինձ ու ուր կգնամ...