Օրը հենց առավոտից ինչ-որ այն չէր։ Ես 1,5 ժամ ուշացա աշխատանքից... (այսօր աշխատում էի քլինինգում), զարթուցիչը դրել էի 6:40-ին, բայց վերջին ժամանակներս զարթուցիչն ինձ համար առավոտյան հաճելի երաժշտություն է, որը ես չեմ լսում։ Այնպես որ, պատահաբար 8:50-ին արթնանալով՝ հասկացա, որ 10 րոպեից պետք է լինեմ աշխատավայրում, որտեղ հասնելու համար 1,5 ժամ է պետք։ Ես ամբողջ կոսմետիկան լցրեցի պայուսակիս մեջ, բռնեցի ինչ-որ սենդվիչ եւ 13 րոպե անց արդեն կանգնած էի մետրոյի կայարանում։

Երկար մտածում էի, թե ինչու եմ ուշացել, բայց որոշեցի, որ բարի կինը շատ չի բարկանա եւ ճշմարտությունը ասացի։ Նա իսկապես ընդամենը ասաց, որ պետք էր զգուշացնել, որ ուշանում եմ, չէ՞ որ նա անհանգստանում էր, որ հանկարծ ինձ հետ ինչ-որ բան է պատահել!!!))

Իհարկե, քանի որ ուշացել էի, որոշեցի ինձ չզրկել ընդմիջումից, եւ հենց այդ կարճ ժամանակահատվածում հեռախոսը զանգահարեց։ Ամսաթիվը օգոստոսի կեսերն էր։ Զանգում էին ռուսական ռեստորանից (սկզբում միանգամից չկռահեցի, թե որ վայրն է) եւ հրավիրեցին աշխատելու հանգստյան օրերին՝ որպես մատուցողուհի բանկետների ժամանակ։ Որոշեցի, որ պետք է մի քիչ գումար վաստակել եւ համաձայնեցի։ Հետո աղոտ հիշելով բոլոր ռեստորանները, որոնք շրջել էի, մտովի տեղափոխվեցի հունիսի 2-ը, երբ աշխատանք փնտրելու համար քայլում էի Բրուքլինի ամբողջ avenueU-ով... Իսկ ռուսական ռեստորանում ինձ ասացին, որ կգրառեն համարս եւ եթե մարդիկ պետք լինեն, կզանգահարեն (սովորաբար նրանք այցելու մատուցողներին օրական 50 դոլար են վճարում՝ իհարկե շատ չէ, բայց կգնա)։ Ես այնտեղ էի հունիսի սկզբին!! Իսկ նրանք ինձ զանգում են օգոստոսի կեսերին!! Մարկը (ռուսական ռեստորանի տերը) նույնպես ինձ հրավիրեց մշտական աշխատանքի՝ որպես մատուցողուհի, բայց քանի որ ես արդեն պատրաստվում էի ճամփորդել, որոշեցի Մարկի գլուխը չցավեցնել, որովհետեւ նա շատ լավ մարդ դուրս եկավ, ասացի, որ ընդհանրապես շուտով մեկնում եմ եւ կարող եմ հանգստյան օրերին աշխատել։

Ես արդեն գիտեի, թե ինչ է սպասարկման ոլորտում աշխատելը, թե որքան դժվար է դա, եւ ինձ պատրաստել էի ամենավատին, բայց արդյունքում ամեն ինչ այդքան էլ վատ չէր։ Նախ՝ ռեստորանը մեծ չէր՝ տեղավորվում էր 70 հոգի (իսկ քանթրի ակումբում, որտեղ աշխատում էի՝ 300-400), երկրորդ՝ այստեղ պետք չէր յուրաքանչյուրին ուտելիքով ափսե բերել, այլ ընդամենը սեղանին դնել ուտելիքով մեծ ափսե, ինչը զգալիորեն հեշտացնում էր աշխատանքը))

Իհարկե, այս աշխատանքում էլ առանց արկածների չեղավ...

50 դոլարի դիմաց ես աշխատեցի 17 ժամ...

Ես կերա այնպիսի հիանալի ուտելիք!! Երբեք նման բան չէի փորձել Ռուսաստանում))

Ծանոթացա շատ հետաքրքիր երիտասարդների հետ։ Մեզ միանգամից չհասավ, որ մենք բոլորս ռուսերեն ենք խոսում...

Չհասկացա ռուսերեն խոսքը (քանի որ մի երիտասարդ այնքան արագ էր խոսում... նա արդեն 8 տարի է ապրում է Ամերիկայում եւ, երեւի, ամերիկյան խոսքի տեմպը անցել է նաեւ ռուսերենին)

Ծննդյան օրվա հերոսուհին ինձ էր նայում, երբ նրա հրավիրած մարդիկ սկսեցին սիրախաղ անել ինձ հետ))

Ինչ-որ պատճառով ես հայտնվեցի 3 տղաների ձեռքերում, որոնք ինձ ճոճում էին ինչպես ճոճանակի վրա՝ դահլիճի մեջտեղում... Մտածում էի, որ ինձ կհեռացնեն աշխատանքից)))

Հիանալով ինձնով՝ տղամարդը, որը զարդարում էր դահլիճը տոնի համար, ինձ նվիրեց հսկայական ծաղկեփունջ, որը շատ ծանր էր...)))

Ես կորցրեցի ականջօղերիցս մեկը, որը գնել էի 50 դոլարով!! Բայց հետո այն գտան!!

Ես գտա ինչ-որ մեկին... բայց հետո կորցրեցի...

Ես զվարճացա եւ հասցրեցի քնել հատակին՝ բեմի վրա, քանի որ անչափ հոգնել էի։

Ինձ կոնյակ էին առաջարկում, որպեսզի բուժեմ գլուխս, երբ այն սկսեց ցավել։

Իսկ ինչո՞ւ ես հրաժարվեցի????))

Իսկ այդ վայրում աշխատելը ինձ մոտ մի փոքր տխրություն է առաջացնում, այնպես որ չեմ ուզում այլեւս հիշել...

Լուսանկարում քլինինգում իմ աշխատավայրն է։ Ցավոք, ռուսական ռեստորանից լուսանկարներ չկան։

Պարզապես ուրախ եմ, որ աշխատել եմ այնտեղ...