Մեր փոքրիկ քաղաքը մեկ գիշերվա մեջ փոխվեց։

Փողոցներում վրաններ եւ վաճառասեղաններ հայտնվեցին։ Որոշ տեղերում մայթերին պլաստիկ աթոռներ են շարում. նույնիսկ աղբամաններ են հայտնվել, թեեւ առանց դրանց էլ ամեն ինչ իդեալական մաքուր էր։ Ի դեպ, պարադոքս է, թե ինչպես՝ անհասկանալի է։ Ամենուր պաստառներ եւ պլակատներ են կախված. նույնիսկ տեղի կաթոլիկ եկեղեցին է ճաշկերույթ կազմակերպում եւ այդ առիթով կամավորներ հավաքագրում։ Մարզադաշտերն այլեւս մարզադաշտ չեն. դրանց մեջ ատրակցիոններ, կարուսելներ եւ բատուտներ են բերել եւ դրել հենց կենտրոնում՝ առայժմ մի քիչ անկանոն։ Նույնը տեղի ունեցավ մարզահրապարակների եւ դաշտերի հետ։ Առայժմ այս ամենը դատարկ է։

Ուրբաթից կիրակի Մեն նահանգի տարբեր անկյուններից մարդիկ կփորձեն տեղավորվել փոքրիկ Յարմութում՝ ամենամյա Clam Fest-ի համար։ Փորձեք երեւակայությամբ ստեղծել մի հատուկ էֆեկտ, ինչպես «Տիտանիկ»-ում, երբ նավի տախտակամածը «կենդանանում է» ներկայից դեպի անցյալ։ Մեկ շաբաթից այս ամենը կլցվի մարդկանցով եւ իմաստ կստանա։

Մեկ շաբաթից՝ կարո՞ղ եք պատկերացնել։ Իսկ նախապատրաստական աշխատանքների մակարդակը հիշեցնում է Քվիդիչի աշխարհի առաջնության եզրափակիչը։

Ամբողջ երկրից մարդկանց այս փոքրիկ քաղաք հավաքվելու պատճառը պարզելու փորձերը ձախողվեցին։ Ես հասկացա, որ դա հենց տոնավաճառի, գնումների, ատրակցիոնների, համեղ ուտելիքի եւ ավանդույթի համար է։ Կտեսնենք, սա խոստանում է հետաքրքիր ռեպորտաժ լինել։

Իսկ աշխատավայրում հունիսից միայն Clam Fest-ի մասին են խոսում։ Աննախադեպ rush է սպասվում, եւ կարտոֆիլ, կարտոֆիլ՝ կարծես մշտապես չորս զամբյուղի մեջ լինի։

Դե ինչ, buena suerte para todos de nosotros.