Սիրելի ընթերցողներ, պետք է ներողություն խնդրեմ ձեզանից, բայց հետադարձ ճանապարհի մասին գրելու ցանկություն չունեմ... Իսկ որտեղի՞ց էլ այն լինի: Դատեք ինքներդ.
- Ֆիլադելֆիայում չվերթի ուշացման պատճառով մենք Արլանդա (Շվեդիա) հասանք հենց այն պահին, երբ մեր ինքնաթիռը դեպի Մոսկվա թռչում էր։ (հաջորդին սպասելը, անհանգստությունը...)
- Շերեմետեւո-2-ի անձնագրային հսկողության կետում տիրող համաշխարհային քաոսի անմոռանալի պատկերը։ Հարյուրավոր մարդիկ, որոնք լեփ-լեցուն էին փոքրիկ դահլիճում, ուշաթափվում էին եւ նոպաներ ունենում։ Զայրացած վանկարկումներ, ինչպես մարզադաշտում՝ «Fucking Russia», ոտքերով հարվածներ եւ այլն։ Արդյունքում՝ 2,5 ժամ (!!!!!!!!) միայն անձնագրի ստուգման համար։
- Մեր ողջ ուղեբեռի բացակայությունը։
- Մաքսատանը ուղեբեռի կորստի մասին հայտարարությունների ձեւակերպման ամենահիմար եւ ամենաերկարատեւ գործընթացը։
- Նախորդ բոլոր կետերի հետեւանքով՝ դեպի Կրասնոյարսկ մեր չվերթից ուշանալը։
- Տոմսարկղի «բարեխիղճ» աշխատակցուհու թագադիր արտահայտությունը. «Սա բացառապես ձեր խնդիրներն են, դեպի Կրասնոյարսկ հաջորդ չվերթի տոմսը 32500 ռուբլի է»։
- «Երկար սպասված» նյարդային խանգարումը։
.
.
.
.
Բավակա՞ն է։...
Գաղտնիք ասեմ՝ այն ժամանակ ես ամաչում էի, որ սա իմ երկիրն է, ես անկեղծորեն ցավում էի այն օտարերկրացիների համար, ովքեր ունեին նույն խնդիրները, ինչ մենք, բայց նրանց վիճակը շատ ավելի վատ էր. նրանց ոչ ոք չէր հասկանում: Նույն տոմսարկղում օգնության խնդրանքով դիմած մի չինացու «փայլուն» գանձապահը միայն կրկնում էր առեղծվածային «Yes, yes»...
Իմացեք բոլորդ. դա ամենասարսափելի օրն էր։ Ռուսաստան մեր վերադարձի օրը։
Մեկնաբանություններ · 12