Իններորդ գլուխ. Չգիտեմ ինչպես անվանել

Ձեռքիս հետ կապված սկզբում մի քիչ ընկճվեցի, քանի որ անանուն մատս ընդհանրապես չէր ծալվում, եւ սարսափելի մտքեր էին գալիս, որ այլեւս երբեք չեմ կարողանա նկարել, կիթառ նվագել... Բայց մոտ չորս օր անց, երբ հոգնեցի մի ձեռքով հեծանիվ քշելուց, լողափում ձանձրանալուց եւ պարզապես հոգնելուց, ասացի «գրողի ծոցը» եւ հանեցի ձեռքիս գիպսը։ Ի վերջո, գիպսով ձեռքով աշխատանքի դիմելը մի տեսակ տարօրինակ է։ Բայց մատիս ամրակը առայժմ մնաց։

Հենց այդ ժամանակ մենք հայտնաբերեցինք մի նոր վայր՝ լի պոտենցիալ աշխատանքով՝ Barefoot Landing, որի մասին ինչ-որ պատճառով պատահաբար իմացանք (եւ ցավոք, մի քիչ ուշ. եթե ժամանելուն պես դիմեինք այնտեղ, ոչ մի խնդիր չէր լինի...)։ Սա մի փոքրիկ քաղաք է՝ մեկհարկանի խանութներով եւ ռեստորաններով, որոնց մեծ մասը գտնվում է փոքրիկ լճի ափին, որի վրայով անցնում են ջրի մակարդակին հավասար հիասքանչ հետիոտնային կամուրջներ։ Այս վայրը մեզ բոլորիս անմիջապես դուր եկավ, եւ մենք ամեն օր գնում էինք այնտեղ՝ հույսով, որ խանութներից մեկը կկոտրվի մեր ճնշման տակ եւ մեզ աշխատանքի կընդունի։ Եվ մենք պարգեւատրվեցինք։ Ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ վայր էր սա։ :)

Մի ռեստորան, որը նվիրված էր մեր սիրելի ըմպելիքին... Root Beer-ին!!!! Մենք առաջին իսկ անգամից սիրահարվեցինք այս վայրին։ Հարմարավետությունը, հին ինտերիերը, պատերին Root Beer-ի վինտաժային գովազդային ցուցանակները, սիրալիր մենեջեր կինը, անվճար, համեղ, բնական (քանի որ պատրաստվում էր բացառապես նրանց արտադրած բնական օշարակներից) գազավորված ըմպելիքը, էկզոտիկ պաղպաղակների առատությունը, բնական(!) նրբերշիկներից պատրաստված հոթ-դոգերը եւ շատ ավելին գրավեցին մեր միտքը։ Այնտեղ տղա եւ աղջիկ էին պետք, քանի որ ընդամենը մեկ օր առաջ նրանք աշխատանքից հեռացրել էին ինչ-որ անշնորհքների, որոնք չէին կարողացել իրենց պատշաճ պահել ԱՅՍՊԻՍԻ աշխատանքում։ Մեզ ընդունեցին։ Եվ մենք, ուրախանալով, որ հաջորդ օրը մեզ կզանգահարեն, մաքուր խղճով տուն գնացինք։

Իսկ հաջորդ օրը (հուլիսի 20-ին) իմ Կիրյուշայի ծննդյան օրն էր։ Սաշայի հետ հնարավորինս շուտ արթնացանք եւ սկսեցինք նրա համար տորթ «թխել»։ Հսկայական ափսեի մեջ մի կույտ փոքրիկ դոնաթներ լցրեցինք, արանքներում փոքր եւ մեծ Marshmellows դրեցինք եւ ամբողջը վրան Hershey's syrup լցրեցինք։ Երբ գլխավոր հերոսը սկսեց արթնանալու առաջին նշանները ցույց տալ, ես նրան նվիրեցի գրեթե իրական լուսնի խաղալիք, որը կախվում է պատից եւ գիշերը փոքրիկ հեռակառավարման վահանակի օգնությամբ կարող է ցույց տալ այնպիսի հնարքներ, ինչպիսիք են լիալուսինը, կիսալուսինը, բարակ մահիկը եւ այլ հատկություններ, որոնք տիրոջը հիացմունքի էին բերում։ Հետո մենք կապեցինք հոբելյարի աչքերը եւ տարանք խոհանոց։ Այնտեղ նրան արդեն սպասում էր տորթը՝ բենգալյան կրակներով, Հոմերի պատկերով բացիկը եւ այլ մանրուքներ։ Կիրակի էր, եւ առավոտյան տատիկիս հետ գնացինք եկեղեցի։ Այնտեղ մի խումբ մարդիկ երգեցին ծննդյան երգը, եւ սիրալիր տատիկները թեթեւակի քաշեցին հոբելյարի այտերը։ Հետո, ինչպես հարկն է, գնացինք ուտելու, եւ տատիկիս ընկերուհիները՝ Բեթին եւ Ալինը, նրան նվիրեցին հսկայական եւ գունավոր տորթ (ցավոք, այնքան էլ համեղ չէր)։ Իսկ տանը մեզ արդեն սպասում էին Root Beer-ի մենեջեր Լորնայի հաղորդագրությունները ձայնային փոստում +) Մենք ընդունվել ենք աշխատանքի եւ վաղվանից սկսում ենք։) Առավոտյան հարցազրույցի ժամանակ Լորնան ասաց, որ երբ առաջին անգամ տեսավ մեզ եւ հրավիրեց աշխատելու, կարծում էր, որ մենք ամերիկացիներ ենք..

Այնտեղ արդեն աշխատում էին ուրախ աղջիկ Կարեսը եւ ռուս Օքսանան (նա մեզ նույնպես այնքան էլ դուր չեկավ, որովհետեւ նայում էր մեզ այնպես, ինչպես Subway-ի մարդիկ, բայց մեր բախտից նա աշխատում էր միայն մինչեւ 5-ը, իսկ մենք՝ հինգից մինչեւ 12-ի փակումը)։ Մեր աշխատանքը բաղկացած էր գազավորված ըմպելիք լցնելուց, ֆլոթներ (գազավորված ըմպելիք պաղպաղակով), կաթնային կոկտեյլներ, սմուզիներ, հոթ-դոգեր, սենդվիչներ, ռեփեր (սա մսից կամ ձկից եւ թարմ բանջարեղենից պատրաստված հիանալի համեղ ուտեստ է, որը փաթաթվում է բարակ լավաշի մեջ) պատրաստելուց։ Սկզբում դժվարությամբ էինք հիշում անունները եւ բաղադրիչները, բայց շուտով ամեն ինչ կարգավորվեց, վեցից տասը հսկայական հերթեր էին գոյանում, մենք վազվզում էինք ինչպես ավելներ, մեծ արագությամբ եւ օպերատիվությամբ միաժամանակ կարողանում էինք պատրաստել առաջարկվող բոլոր ապրանքները, մարդիկ բաժակի մեջ թեյավճար էին նետում (Կարեսի հետ երեքով երբեմն 40$ էր ստացվում, սա իհարկե մեծ գումար չէ, բայց շաբաթական 250$ աշխատավարձի դիմաց օրական 10$ թեյավճարը մեզ շատ էր օգնում), մեզնից գոհ էին, եւ մենք ինքներս երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էինք։ Մենք համեղ ուտում էինք, խմում կաթնային կոկտեյլներ, սիրելի գազավորված ըմպելիքներ, զվարճանում Կարեսի հետ եւ դեռ գումար էլ ստանում։ Օրվա առաջին կեսը ազատ էր, եւ մինչեւ 5:30-ը ժամանակը անցկացնում էինք լողափում, գնում խանութներ, գնում թանկարժեք հագուստ, սկսեցինք ավելի լավ սնվել։ Սաշան աշխատանքի անցավ հսկայական հյուրանոցում որպես housekeeper, մեզանից ավելի շատ էր ստանում, բայց նրա աշխատանքը մերինից շատ ավելի ծանր էր։ 100% հաճույքների ժամանակը անցնում էր։

Մենք աշխատանքից գալիս էինք գիշերը ժամը մեկին, գրպաններից թափում թեյավճարները, փոխվում եւ գնում լողափ։ Գիշերը օվկիանոսը բոլորովին այլ է, ավազը փափուկ-սառը, երկնքում հսկայական լուսին, որը օվկիանոսի վրա աստվածային գեղեցիկ ճանապարհ է գցում մինչեւ հորիզոն։ Մենք զանգահարում էինք ծնողներին, որոնց մոտ օրվա թեժ պահն էր, պատմում նորությունները, սքիմ-բորդով սահում ալիքների վրայով, նստում լողափի փրկարարների բարձր աթոռներին (կամ չգիտեմ ինչպես անվանել) եւ նայում մեր սիրելի օվկիանոսին։