Համակարգիչը ստացա, այնպես որ ավարտում եմ։

Իմ մեջ ամեն ինչ փոխվել է՝ արտաքինը (նիհարել եմ, արեւայրուք ստացել), քայլվածքը (դարձել եմ ավելի վստահ եւ ինչ-որ տեղ նույնիսկ ինքնավստահ... երեւի դա այնքան էլ լավ չէ, բայց այնուամենայնիվ), խոսելաձեւը (հոգնել եմ շրջանցելուց, ուստի անցնում եմ անմիջապես գործին), մտածելակերպը (ես տեսնում եմ մարդկանց շահը։ Եվ վստահում եմ նրանց, ում համար ինձ հետ համագործակցության շահը գերազանցում է կեղծ «ես ամեն ինչ անում եմ մարդկանց համար, անվճար, ես ալտրուիստ եմ» արտահայտությունը), եւ ընդհանրապես ես դարձել եմ ավելի վստահ (թեեւ դեռեւս համարներին թակում եմ իմ մանկական ձայնով եւ ամաչկոտ հարցնում՝ հելո՞ւ)։

Ես երբեք նախկինում չէի համարձակվի գոռալ ղեկավարիս վրա կամ վիճել մեծ սեւամորթ մայրիկի հետ։ Ա՜, չե՞մ պատմել։

Դե, ընդհանուր առմամբ, ես աշխատում էի լվացքատանը։ Այնտեղ աշխատում է մի կին՝ մեծ ու սեւամորթ (թեեւ այնտեղ բոլորն էլ մեծ են ու սեւամորթ) եւ միշտ ամեն ինչից դժգոհ։ Մեզ մոտ միշտ միացված է 100.5 ռադիոն։ Այնտեղ հնչում են ուրախ, հայտնի երգեր, որոնց ներքո աշխատելն այնքան էլ ձանձրալի չէ։ Եվ ահա ես հյուրանոցից գալիս եմ լվացքատուն եւ տեսնում տխուր դեմքեր։ Բոլորը լուռ սավաններ ու սրբիչներ են արդուկում, իսկ Պամելան կանգնած է ռադիոյի մոտ ու ճոճվում է։ Պարզվեց, որ նրանք առավոտից (ես եկել եմ ոչ շուտ, քան 3-4-ը) լսում են 20-30-ականների ինչ-որ մեղեդիներ... Որովհետեւ Պամն ասել է, որ ինքն այդպես է ուզում։ Սկսեցի աշխատել եւ իսկապես ձանձրալի էր։ Բոլորը լուռ են, ոչ ոք չի ծափահարում... Ես մոտեցա եւ հարցրեցի՝ կարելի՞ է փոխել, որովհետեւ ձանձրալի է ու լուռ։ Ինչին ստացա բացարձակ միանշանակ պատասխան՝ Երբեք։ Հոգնել եմ ձեր պարերից, հիմա կլսեմ այն, ինչ ինձ է դուր գալիս։

Ես դեռ չէի միացրել «նոր Մաշային» եւ, ինչպես միշտ, պարզապես ասացի «լավ» եւ մի կողմ քաշվեցի։ 10 րոպեն թվաց ավելի երկար, քան երբեւէ։ Տխուր ռադիոյի եւ լվացքատան լռության ներքո աշխատելը պարզապես անհնար է։ Սպասեցի, մինչեւ Պամը գնա եւ փոխեցի կայանը։ Գործը ավելի ուրախ ընթացավ։ Բայց հետո վերադարձավ ֆուրիան եւ սկսեց պարզել հարաբերությունները՝ ո՞վ է այդքան համարձակ եւ ո՞ւմ ատամներն են բավականաչափ սուր՝ իր կայանը փոխելու համար։ Ես շրջվում եմ եւ պարզապես ասում, որ քանի որ գրեթե ամբողջ օրը մի կայան էր հնչում, բոլորը հոգնել էին, ուստի ես ինձ թույլ տվեցի փոխել այն։ Եվ ահա տեսնում եմ, որ ինձ վրա է շարժվում որովայնը՝ կրծքերով... երկար ժամանակ լողում էր ինձ վրա, պատեց ինձ եւ կանգ առավ հենց իմ դեմքի մոտ։ Եվ տեղի ունեցավ այսպիսի երկխոսություն՝ Նա՝ ուրեմն, լակոտ, ո՞վ թույլ տվեց քեզ այստեղ հրամայել։

Ես՝ ես լակոտ չեմ, ես Մարիան եմ։ Հետաքրքիր է, թե ինչու ես կարող եմ հիշել քո անունը, իսկ դու իմը՝ ոչ։ Ես փոխեցի կայանը պարզապես այն պատճառով, որ մյուսը ինձ դուր չի գալիս։

Նա՝ կարծում ես, եթե միսս Ֆիլիսը շատ բան է ներում քեզ, ապա ինձ հետ էլ նույնը կլինի՞։ Դժոխքի մեջ։ Հիմա՛ իսկ փոխիր այս ֆաքինգ կայանը, թե չէ կզղջաս։

Ես՝ ոչինչ չեմ փոխելու։ Դու այստեղ նույն պայմաններում ես, ինչ ես։ Ոչ մի սանտիմետր ավելի բարձր, եւ մի՛ համարձակվիր գոռալ ինձ վրա, դա քեզ ավելի խելացի կամ գեղեցիկ չի դարձնում։ Ոչինչ չեմ փոխելու, որովհետեւ ոչ միայն ես եմ այդպես ուզում։ Խոսակցությունն ավարտված է։ նա բարձրացրեց ցուցամատը եւ սկսեց գոռալ իսպաներենով, որ այս օտարերկրացիները խելագարվել են եւ ընդհանրապես... հետո ես զղջացի, որ իսպաներեն սովորել եմ ընդամենը մի քանի ամիս, թեեւ տոնից ամեն ինչ հասկանալի էր դրանից հետո ինձ մոտեցան մի քանի կանայք՝ ավելի ադեկվատ, եւ շնորհակալություն հայտնեցին, որ հակահարված տվեցի Պամին... նա արդեն չափն անցել էր։ Միշտ ամեն ինչից դժգոհ, գոռում է, ցույց տալիս, եւ ոչ ոք չի հասկանում՝ ինչու։

Ղեկավարի հետ պատմությունը տեղի է ունեցել ընդամենը մի քանի օր առաջ։

Ես, որպես տիկին սպասուհի, աշխատում եմ լվացքատանը կամավոր-հարկադիր հիմունքներով։ Այսինքն՝ եթե ուզում եմ՝ գնում եմ, եթե ոչ՝ կարող եմ հեռանալ անհավանության հայացքների ներքո, բայց ոչ ոք ոչինչ չի ասի։ Եվ ահա մի օր աշխատում եմ լվացքատանը մինչեւ երեկոյան 6-ը (ինչը բնորոշ չէ ինձ, եւ ընդհանրապես այս պատմությունը կարելի է այստեղ ավարտել)։ Մոտավորապես 5.56-ին հեռախոսս զանգում է, եւ ես, պատասխանելով, արդեն գնում եմ հագուստս փոխելու եւ հեռանալու։ Այստեղ ինձ բռնում է իմ Տրակը (հիշեցնեմ, որ սա իմ մենեջերն է՝ մեծ, գեր, ոչ սեւամորթ-ոչ մեքսիկացի-ոչ պանամացի) եւ սկսում է սովորության համաձայն գոռալ դեմքիս (սա ոչ միայն ինձ, այլ ընդհանրապես նրա խոսելաձեւն է՝ գոռալ դեմքիդ իր սարսափելի շեշտադրմամբ եւ պարբերաբար թքելով լրացուցիչ էֆեկտի համար)

Նա՝ ՄԱՐԻԱ ԿՈՒԴԱԿՈՎԱ՛։ ՀԵԼ ՈՉ (երբեք) ԴՈՒ ՉԵՍ ԽՈՍԵԼՈՒ ՀԵՌԱԽՈՍՈՎ ԱՇԽԱՏԱՆՔԱՅԻՆ ԺԱՄԵՐԻՆ։

Ես՝ Տրակ, ամեն ինչ նորմալ է, ես արդեն գնում եմ, եւ սա կարեւոր զանգ է (Մագան զանգում էր բնակարանի, փողի եւ վարձակալության մասին... իսկապես կարեւոր է)։

Նա՝ ոչ, ոչ, ոչ!!! չի կարելի!! Ես ասացի՝ չի կարելի խոսել հեռախոսով!! Ես մարդկանց ազատում եմ աշխատանքից դրա համար!!

Ես՝ Տրակ, դադարի՛ր գոռալ դեմքիս!!!!!

Նա՝ Մարիա՛!! դու ի՞նչ է, ուզում ես ազատվել աշխատանքից?!! Ես կազատեմ քեզ!! շնորհակալություն ասա, որ ընդհանրապես վարձել եմ քեզ լավ աշխատանքի համար!! Մի՛ համարձակվիր խոսել հեռախոսով!! Ես մարդկանց ազատել եմ դրա համար!!

Ես՝ դե ազատի՛ր ինձ!!! Ազատի՛ր հենց հիմա, եւ ես ստիպված չեմ լինի ամեն օր հանդուրժել քո գոռոցները դեմքիս եւ ականջներիս! Ազատի՛ր ինձ հենց հիմա, եւ վաղը դու ինքդ կանես իմ բոլոր սենյակները։

Նա՝ վերջ! դու ազատված ես! կլոկ-աութ արա եւ հեռացի՛ր! կլոկ-աութը համակարգ է, որը ֆիքսում է մեր գալն ու գնալը աշխատավայրից, որպեսզի իմանան, թե ով քանի ժամ է աշխատել եւ համապատասխանաբար վճարեն աշխատավարձը

Ես կլոկ-աութ արեցի եւ ցուցադրաբար անցա նրանից 10 սանտիմետր հեռավորության վրա՝ արդեն մտածելով, որ այս ամիսը կապրեմ ինչպես հանգստավայրում՝ բնակարանի համար արդեն վճարել եմ, այնպես որ գրեթե օվկիանոսի տեսարանով հյուրանոց է եւ լիքը ազատ ժամանակ։

Հաջորդ առավոտ իմանում եմ, որ ոչ ոք ինձ չի ազատել, որովհետեւ իմ սուպերվայզերը (միսս Ֆիլիսը... 60 տարեկան տատիկ, որը հյուրանոցում աշխատել է 27 տարի... նա իբր նույնպես ենթարկվում է Տրակին, բայց իրականում ամեն ինչ հակառակն է) Տրակին ասել է այն ամենը, ինչ մտածում է նրա մասին, եւ հայտարարել է, որ ինձ երբեք չի ազատի, նույնիսկ եթե ես մեկ շաբաթ չհայտնվեմ աշխատանքի եւ վիճեմ ամբողջ անձնակազմի հետ։ Այնպես որ, ես անազատելի եմ, ինչը, ընդհանուր առմամբ, հաճելիորեն շոյեց ինքնասիրությունս։

Բոլորը, ովքեր գոնե մի քիչ ճանաչում են ինձ, կարող են նշել, որ ես կյանքում երբեք նման բան չէի անի... Մինչ Ամերիկան։ Իսկ հիմա ես ընդհանրապես չեմ վախենում հակահարված տալ (բայց դեռեւս մշակութային ձեւով եմ սկսում դա անել) ցանկացած մեկին՝ լինի դա մենեջեր, թե «չարաճճի»։ Ինձ համար ավելի հեշտ է դարձել փողոցում մոտենալ մարդուն եւ ինչ-որ բան հարցնել։