Երեւի, երբ այլ երկրում ես, սկսում ես ավելի ուժեղ կապվել մարդկանց հետ... Վերջին երկու ամիսն անցկացրել եմ Վիկայի հետ՝ Սանկտ Պետերբուրգից մի աղջիկ, ով ինձ գտել էր այս բլոգի միջոցով։ Իր առաջին հաղորդագրության մեջ նա հարցրեց, թե որքանով է վտանգավոր Քեյփթաունը, եւ ես պատասխանեցի, որ անվտանգ է... Ես չէի մտածում, որ երբ նա հեռանա Քեյփթաունից, այսքան դատարկ կզգամ...

Բայց նա էլ առանց արկածների չհեռացավ։

Մենք հանդիպեցինք առավոտյան մեր սիրելի սրճարանում, ինչպես միշտ համացանցում նստեցինք, եւ հանկարծ պարզվեց, որ մեզ օդանավակայան տանող չկա... 30 րոպեից պետք է դուրս գայինք... Հենց այդ սրճարանում պայմանավորվեցինք մի տղայի հետ, որ նա մեզ տանի... Բախտներս բերեց, աշխարհն առանց բարի մարդկանց չէ։ Վազեցինք տներով, վերցրինք իրերը, նստեցինք մեքենան, մտանք լցակայան եւ... մեզ բենզինի փոխարեն դիզել լցրին... ուփս... պատահում է... Կանգնած ենք լցակայանում ճամպրուկով եւ չգիտենք՝ ինչ անել... եւ հանկարծ հիշում եմ աշխատանքի իմ PR մենեջերին... Երբ նա պատասխանեց, հասկացա, որ դեռ քնած է... բայց թռիչքին մեկուկես ժամ էր մնացել, այնպես որ այլ ելք չկար... միայն նա։ 10 րոպե անց մենք արդեն մեքենայի մեջ էինք եւ գնում էինք դեպի օդանավակայան... Այսքանով մեր արկածներն ավարտվեցին, եթե չհաշվենք իմ հիստերիան օդանավակայանում եւ օրվա մնացած մասին... Աշխատանքի վայրում բոլորը շոկի մեջ էին, որ ես կարող եմ ոչ միայն ժպտալ, այլեւ լաց լինել... Խոհարարը նույնիսկ հարցրեց՝ արդյոք լեսբուհի չեմ պատահաբար :)

Այնպես որ, կարող եմ ասել, այո... Քեյփթաունը վտանգավոր է։

Վտանգավոր է նրանով, թե որքան ուժեղ ես կապվում այստեղ ամեն ինչին...