Ես դեսպանատանը եղել եմ հենց երեկ եւ կարող եմ ասել, որ վիզան տվեցին ԲՈԼՈՐԻՆ... նույնիսկ նրանց, ում անգլերենը այն մակարդակի վրա է, երբ դժվարությամբ ես տարբերում where-ը եւ when-ը... Վիզան ես ստացել եմ Եկատերինբուրգում, ինչպես եւ մյուս 70 կամ 80 հոգին, ովքեր նույնպես գալիս էին Ուֆայից... Ամեն ինչ շատ պարզ էր... վերցնում ես քեզ հետ անձնագիրը, ստուգողական գրքույկը, ուսանողական տոմսը։ Բոլոր իրերը թողնում ես բազայում եւ գնում դեսպանի մոտ, փոքր հերթ է գոյանում (երբեմն նաեւ մեծ) եւ մի քանի հոգու կանչում են դեսպանատան շենք մտնելու։ Մտնում ես, ցույց տալիս անձնագիրը, անցնում մետաղորսիչով եւ բարձրանում 4-րդ հարկ, այնտեղ հանում ես վերնազգեստը, նորից դետեկտոր, ցույց ես տալիս անձնագիրը եւ անցնում սպասասրահ։ Մեզ ընդունում էր միայն մի քեռի՝ շատ բարի եւ ուրախ, երանի բոլոր դեսպանները այդպիսին լինեին... դեսպանին մոտենալուց առաջ վերցնում են մատնահետքերը եւ հետո սպասում ես, երբ շատ բարի քեռին կկանչի քո անուն-ազգանունը... նրա մոտ դա բավականին զվարճալի է ստացվում... մի դեպք եղավ, որ նա կանչեց անուն-ազգանունը, իսկ աղջիկը նույնիսկ չհասկացավ, որ դա իր մասին է))) մոտենում ես պատուհանին եւ ասում հելոու, եւ հետո սկսվում է զրույցը։ Անձամբ ինձ հարցրեց 1) ինչպիսին է տրամադրությունս, 2) երբ եմ ավարտում համալսարանը, 3) ինչ մասնագիտություն ունեմ, 4) ուր եմ գնում, 5) ինչով եմ աշխատելու, հետո հաջողություն մաղթեց՝ ասելով have a nice summer! ամեն ինչ վուալյա, գնում ես ժպիտով բազա եւ բոլորին ասում, որ ամեն ինչ շատ պարզ է... մյուսներին էլ մոտավորապես նույն հարցերն էին տալիս... ընդհանուր առմամբ էությունը նրանում է, որ դա հեշտ է... իրոք հեշտ։