Հաջորդ կանգառը՝ Վաշինգտոն։ Ինչպե՞ս կարելի է չայցելել մայրաքաղաք։ Չտեսնել Սպիտակ տունը։

Եվ էլի չընկնել արկածների մեջ։

Մենք տոմսեր ունեինք գիշերվա ժամը 3-ին, եւ ահա, մոտենալով greyhound-ին, մենք տեսանք մարդկանց բազմություն մուտքի մոտ... ի՞նչ է սա։ Ոչ ոքի ներս չէին թողնում, նույնիսկ նրանց, ովքեր տոմս ունեին։ Ասացին, որ բոլոր չվերթները չեղարկված են, եւ ոչ ոք չգիտի, թե երբ կգնան ավտոբուսները։ Հիանալի է։ Հետո մենք, այնուամենայնիվ, իմացանք, որ հաջորդ ավտոբուսը դեպի Վաշինգտոն կլինի միայն առավոտյան ժամը 7-ին... ոչ ոք չէր ցանկանում այդքան սպասել։ Եվ ուսանողների մոտ սկսեցին ծնվել ամենատարբեր գաղափարներ... ամենանորմալը տուն գնալն էր։ Քնել։ Բայց ոչ, բոլորը ցանկանում էին գնալ մայրաքաղաք։

Եվ հենց այդ ժամանակ Սվետիկը հիշեց, որ իրեն խորհուրդ էին տվել ճանապարհորդել chinatown-ի ավտոբուսային գծերով, քանի որ դրանք շատ ավելի էժան են... մոտ 2 անգամ։ Մեր չվերադարձվող greyhound տոմսերը արժեին 79-ական դոլար... իսկ chinatown-ի տոմսերը՝ 40 դոլար։ Տարբերություն կա՞։

Մենք որոշեցինք, ինչ էլ որ լինի, վերադարձնել չվերադարձվող տոմսերը, գնալ Chinatown եւ նստել դեպի Վաշինգտոն գնացող ամենամոտ ավտոբուսը եւ տեսնել Սպիտակ տունը եւ մյուս բոլոր տեսարժան վայրերը։

Եվ մենք դա արեցինք։ Մենք գրեթե առանց որեւէ խնդրի հետ ստացանք տոմսերի գումարը... դե, ստիպված եղանք վազվզել ինչ-որ ստորագրությունների համար։

Եվ ահա մենք արդեն թափառում ենք Մանհեթենի փողոցներով՝ չինական ավտոբուսների գրասենյակը փնտրելով։ Իսկ ժամացույցը արդեն ցույց է տալիս առավոտյան 5-ը... Մենք տեսանք ինչ-որ ավտոբուս, կարծես հասցեն համընկնում էր այն բանի հետ, ինչ փնտրում էինք, եւ, օ՜ հրաշք, ավտոբուսը հենց Վաշինգտոն էր գնում եւ կմեկնի 10 րոպեից։ Բայց, դանդաղեցնենք ձիերը։ Այն մեկնեց 40 րոպե անց եւ, ինչպես պարզվեց, դեպի Բալթիմոր։ Ոչ, մենք չհասանք Բալթիմոր, մենք պատահաբար լսեցինք, թե ուր է գնում այդ ավտոբուսը եւ հասցրեցինք տեղափոխվել ճիշտ ավտոբուս... ավելի ճիշտ՝ ընկերության աշխատակիցներն իրենք չգիտեին, թե ուր են գնում այդ ավտոբուսները եւ փորձում էին մեզ նստեցնել յուրաքանչյուրի մեջ։

Բայց արդյունքում մենք հասանք Վաշինգտոն՝ ակնկալելով ամբողջ օրվա քայլք։

Առաջին հերթին, իհարկե, քաղաքի անվճար քարտեզները։ Գնահատելով քաղաքի մասշտաբը, ավելի ճիշտ՝ կենտրոնը եւ տեսարժան վայրերը, որոնք մենք ցանկանում էինք տեսնել, նախանշվեց երկար հետիոտնային զբոսանք, քանի որ այն ամենը, ինչ պետք էր տեսնել, մոտ էր, եւ 5 ժամվա ընթացքում մենք հասցրեցինք տեսնել այն ամենը, ինչի համար եկել էինք։ Զվարճալի է՝ Սպիտակ տունը, Կապիտոլիումը, Օբամայի լիամետրաժ մակետը, Կոնգրեսի գրադարանը, Դատարանի շենքը, Մակքեյնի լիամետրաժ մակետը, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հուշահամալիրը... Այո, մենք նաեւ հայտնվեցինք ինչ-որ բացօթյա համերգի, բայց այդպես էլ չհասկացանք, թե ով էր երգում, բայց մարդիկ ինչ-որ տարօրինակ էին, շատերը կանգնած էին՝ ձեռքը վեր բարձրացրած կամ ինչ-որ խորհրդանշական դիրքերով... այնպիսի զգացողություն, որ կրոնական միջոցառում էր։

Արեւոտ օր էր, մենք 3 լուսանկարչական ապարատ ունեինք եւ եկանք այն եզրակացության, որ Վաշինգտոնը մեծ գյուղ է, չգիտեմ ինչու։ Բայց ես կցանկանայի եւս մեկ անգամ այցելել։