Հյուսիսային Ամերիկան անհավանականորեն բազմազգ տարածաշրջան է: Եթե նայեք երկրագնդին վերեւից եւ այն պատեք համաշխարհային կապերի ցանցով, ապա ԱՄՆ-ը կլինի ամենամեծ հաշվարկային կետը, քանի որ այս երկրի ճյուղերը տանում են դեպի Երկրի բոլոր կետերը: Չափազանց հետաքրքիր եւ տպավորիչ է, երբ Նյու Յորքի ամենահին թաղամասի՝ Բրուքլինի եւ Մանհեթենի միջեւ կամուրջն անցնելիս հայտնվում ես Չայնա-թաունում (Chinatown), որն անցնում է Լիթլ Իտալի (Little Italy), որն էլ իր հերթին անցնում է Իսթ Վիլիջ (East Village)՝ մի թաղամաս, որտեղ ապրում են ուկրաինացիներ եւ այլ ռասաների ոչ աղքատ ներկայացուցիչներ: Եվ սա մեգապոլիսի ընդամենը մի փոքր մասն է, բայց խոսքը դրա մասին չէ:

ԱՄՆ-ի բազմակողմանի հաջողության մեկ այլ բաղադրիչը բազմամակարդակ «բազմաուղեղներն» են: Ասում են, որ Ամերիկան մյուսներից մեկ, երկու, երեք գլուխ բարձր է եւ այլն, բայց իրականում Նահանգները բարձր են ճիշտ այնքան գլխով, որքան մտածող ազգություններ կան իրենց տարածքում, ընդ որում՝ երրորդ աշխարհի երկրներից ոչ ոքի կողմից չգնված, այլ պարզապես լավ վարձատրվող: Մտածող ազգություններ ասելով նկատի են առնվում նրանք, ովքեր ոչ միայն օգտվում են ժամանակակից հասարակության բարիքներից, այլեւ աշխատում են այդ նույն բարիքները ստեղծելու համար: Սա իդեալական, բայց հաստատուն եւ հստակ սահմանում է:

Կարծում եմ՝ ինչ-որ նախապատճառ կար, որը ծնեց նման «Նոյյան տապան 2»-ի ստեղծման գաղափարը, որի տախտակամածին ոչ թե հազվագյուտ կենդանիներ են, այլ աշխարհի տարբեր ազգությունների մարդիկ, որպեսզի հետո նվաճեն ամբողջ աշխարհը: Այդ դեպքում կարելի է ասել մեկ բան. «Երկրորդ Նոյի մոտ ավելի լավ ստացվեց...»