Յո՛, արդեն 3 շաբաթ է՝ այստեղ եմ։ Կարելի է խելագարվել։ Շուտով մեկ ամիս կլինի, կարելի է միջանկյալ արդյունքներ ամփոփել։ Այսօր իմ հանգիստ քունը ընդհատվեց «հեյ» գոռոցներով։ Սաշան էր։ «Արի՛, գնացինք»։ «Ո՞ւր»։ «Դաունթաուն (կենտրոն)»։ Ամեն ինչ այնքան խորհրդավոր էր, անհասկանալի, կարծես հեղափոխություն էինք ծրագրում։ Պարզվեց՝ գնացել ենք Coca-Cola-ի թանգարան։ Այնտեղ մոտ 2 ժամ անցկացրինք, 15 դոլար ծախսեցի, խմեցի աշխարհի տարբեր ծայրերից բերված տարբեր կոլաներ (Ռուսաստանինը, իհարկե, չկար)։ Բայց ամեն ինչ հերթով։ Coca-Cola-ն հորինել է Ատլանտա քաղաքի դեղագործ Ջոն Ս. Պեմբերտոնը 1886 թվականին։ Այդ ժամանակից ի վեր այն անընդհատ նվաճում էր իր դիրքերը ամբողջ աշխարհում։ Առաջին իսկ դահլիճում մեզ սպասում էին Coca-Cola-ի տարբեր տարիների գովազդները, որոնցից ամենահինը 1886 թվականի զանգի պատկերն էր, որը կոչ էր անում խմել «սա» 5 ցենտով։ Այնուհետեւ մեզ սպասում էր մուլտ-գովազդը (Happiness Factory), այն նույնը, որը հիմա կոլան ցույց է տալիս հեռուստացույցով տարբեր այլանդակներով։ Զվարճալի, ուրախ մուլտֆիլմ, որը պատմում է այն մասին, թե ինչ է կատարվում շշերի վաճառքի ավտոմատի ներսում։ Հիմնական ուղերձը՝ կոլան հիանալի է, մենք բոլորս սիրում ենք մեր աշխատանքը, մենք ամբողջի մի մասն ենք, հոգի ենք դնում յուրաքանչյուր շշի մեջ։ Հետո լոբբին էր, որտեղ կարելի էր լուսանկարվել սպիտակ արջի հետ (հիանալի աշխատանք է, նստում ես, բերանդ բացում, բոլորը գոհ են), ինչը ես արեցի, լուսանկարներն ու տեսանյութերը հետագայում կտեղադրեմ։ Հետո կոլայի պատմությունն էր։ Բայց այն այնքան էլ շատ տեղ չի զբաղեցնում, հիմնականում նկարներ, տեսանյութեր, չէ՞ որ ավելի շատ զվարճանք է պետք, ձանձրալի պատմությունը «չի անցնում»։ Մյուս կողմից, ըմպելիքի մասին շատ բան չես իմանա, քանի որ շեղվում ես բոլոր տեսակի այլ բաների վրա։ Դրանից հետո մեզ ցույց տվեցին կոնվեյեր, իբր թե իրական, իբր թե այնպես, ինչպես իրենց գործարանում է։ Բոլորի ուշադրությունը գրավեց տեսախցիկը, որին բոլորը նայում էին (ես մի քանի դեմք արեցի ոստիկանության դոսյեի համար) եւ լուսանկարվում էին։ Երկրորդ հարկը՝ 4D կինոթատրոն (մեզ տվեցին պաթոսային ակնոցներ, նայիր ալբոմում), ըմպելիքի հաջողության 4 գաղտնի բաղադրիչների մասին (շաքար, կոկաինի փոշի, մի քիչ նավթ, լիցքավորված ջուր)։ Իսկապե՞ս։ Ես էլ չէի հավատա, եթե նրանք դա ասեին։ Նրանք էլ չասացին։ Ամեն ինչ ավելի պարզ է՝ անկրկնելի համ, հարմար շիշ, լայն ժողովրդականություն եւ, իհարկե, մենք՝ ձեզ հետ միասին։ Հիանալի էր, դիտման ժամանակ աթոռները դողում էին, ջուր էր լցվում մեր վրա, մեջքից զսպանակով հարվածում էին, ցատկում էինք, երեխաները դահլիճում քիչ էր մնում տաբատները թրջեին։ Նման բանից հետո պետք էր նայել Ուորհոլին եւ նրա ընկալումը կոլայի մասին եւ, անշուշտ, փորձել այն ամբողջ աղբը, որը թողարկում է այս ընկերությունը ամբողջ աշխարհում։ Կար 5 սյուն (Ասիա, Եվրոպա, Աֆրիկա, Լատինական Ամերիկա, Հյուսիսային Ամերիկա), յուրաքանչյուրի մոտ կարելի էր փորձել 6-7 տարբեր համեր։ Որոշներում բացահայտ աղբ էր, որոշ տեղերում նույնիսկ վատ չէր (Հնդկաստանը ինձ դուր եկավ, արքայախնձոր-ընկույզ համը)։ Վերջում ես հավաքեցի 3 շիշ կոլա, ինչի պատճառով ինձ վախեցած նայեցին եւ ասացին՝ միայն մեկը կարելի է։

Դրանից հետո ուղիղ աշխատանքի։ Օրը շատ դանդաղ էր, 77 մարդ։ Ստիպված եղա այս անգամ էլ թղթիկներ քաշել, եւ ես քաշեցի մեր պետից առաջ, ուստի նա գնաց տուն, քանի որ մնացածը նշված էր։ Օրը մի քիչ «փչացրեց» մենեջեր Դեյվիդը։ Ինչ-որ անօթեւան կին հագնվել էր լաթերով եւ սկսել ցատկոտել պատուհանից այն կողմ, նա ինձ ասում է. «Օ՜, Նիկոլայ, այնտեղ քո ընկերուհին է սպասում»։ Վայ, ես ոնց բորբոքվեցի, աչքերս երեւի այնքան չարացան, որ նա մի քիչ ապշեց եւ միանգամից. «Կատակում եմ, կատակում եմ, հանգստացի՛ր, ընկեր»։ «Կարծում եմ՝ դու պետք է դուրս գաս նրա մոտ, նա, այնուամենայնիվ, ՔԵԶ է սպասում», - ասացի ես նրան։ «Դե լավ, ամեն ինչ հիանալի է, սա ընդամենը կատակ է»։ Դե, մեր հարաբերությունները Դեյվիդի հետ լավ չեն դասավորվում։ Դե ինչ, գոնե նա հազվադեպ է գալիս մեզ մոտ, եւ այդ պատճառով ես նրան տեսնում եմ օրական մոտ 3 անգամ։