Գրեթե մեկ ամիս է, ինչ մենք ապրում ենք Նյու Յորք նահանգի հյուսիսում՝ Բուֆալոյի մոտակայքում գտնվող Վիլյամսվիլ փոքրիկ քաղաքում։ Մեր գրպանները դատարկ են, աչքերը՝ քաղցած, բայց գլուխները լի են հարցերով ու պատասխաններով։
Փորձեմ ամեն ինչ դասավորել իր տեղը։
- Լեզվի մասին։
Ամերիկայում ապրելու առաջին կանոնը՝ առնվազն մեկ շաբաթ դուք ոչինչ չեք հասկանա։
Ամերիկայում ապրելու երկրորդ կանոնը՝ առնվազն մեկ շաբաթ դուք ԲԱՑԱՐՁԱԿԱՊԵՍ ՈՉԻՆՉ չեք հասկանա՝ ընդհուպ մինչեւ խուճապային նոպաներ։
Սա միայն լեզվին չի վերաբերում։
Լեզուն պարզապես անգլերեն չէ, այլ անգլերեն՝ առանց գլխի մեջ ներարկված հնչյունաբանության եւ քերականության բոլոր կանոնների։ Լեզուն այնքան է պարզեցված, որ հարցական նախադասություններում բառերի հերթականությունը չի փոխվում, բոլոր հնարավոր գործողությունների նկարագրությունը հանգում է կարճ բարդ ձեւերի։ Միայն թվում է, թե հեշտ է։ Ոչ։
Հուշում տանտիրուհուն. ուղեւորությունից առաջ թարմացրեք ամերիկանիզմների բառարանը։ Տարբերվում են եւ՛ բառերը, եւ՛ դրանց արտասանությունը. մեծ է հավանականությունը, որ ձեզ չեն հասկանա պարզապես այն պատճառով, որ դուք բառը սովորականից տարբեր եք արտասանում։ Կամ ընդհանրապես սխալ բառ եք ընտրել։
Քերականությունը գլխավոր խնդիրը չէ։ Ամերիկացիները, որպես կանոն, խոսում են հստակ եւ դանդաղ։ Իմ խնդիրները սկսվեցին մեծ քաղաքում (մասնավորապես՝ Նյու Յորքում), երբ հաղորդակցվելիս ստիպված էի ամեն անգամ հաղթահարել ամենատարբեր սարսափելի շեշտադրումները։
Բայց երբ սովորում ես «ամերիկանիշի» նրբություններին եւ առօրյա խոսակցական անգլերենի հնչողությանը՝ հանուն անհավանական հաճելի զգացողության՝ հասկանալ փողոցում պատահաբար լսված օտար երկխոսության մի կտոր եւ արդեն ուշացած փորձել հասկանալ՝ այն ռուսերե՞ն էր, թե՞ անգլերեն։ Դա հիանալի է։
