Իսկ դուք, երբ ասում եք «Ամերիկա», ի՞նչ նկատի ունեք։ Մինչ այստեղ գալը ես նկատի ունեի երկնաքերեր, համբուրգերներ եւ հոլիվուդյան բլուրներ։ Բայց հիմա, երբ ասում եմ «Ամերիկա», նկատի ունեմ ժպիտը (կարեւոր չէ՝ կեղծ, թե իրական), քաղաքավարությունը, պիցցերիաները, նրբատախտակից պատրաստված մեկհարկանի տնակները, առանց կոմպլեքսների մարդկանց...
Այսօր խանութում էի եւ հետեւում էի մարդկանց... եւ ապրանքներին)) Շատ-շատ պահածոներ, կիսաֆաբրիկատներով լցված սառնարանների շարքեր, «XXXXX» տուփերով չիպսեր... նկատեցի, թե որքան ճիշտ-ճիշտ են մարդիկ... մինչեւ սրտխառնոց։ Պատկերացրեք՝ հորդառատ անձրեւ է, ջրափոսերը մինչեւ ծնկներս են, դուք սայլակով վազում եք դեպի մեքենան, արագ-արագ փաթեթները բեռնում եք (ընդ որում՝ արդեն գրեթե թրջված, որովհետեւ անձրեւը պատի պես է) եւ... զգուշորեն վերցնում եք սայլակը եւ հետ տանում սայլակների համար նախատեսված տաղավար, եւ նորից շտապում դեպի մեքենան (ընդ որում՝ ձեր ներքնազգեստն արդեն թաց է)։
Տեսա, թե ինչպես են աղցաններ կտրատում բաժնում... չեք հավատա... աղցաններ։))) Ենթադրենք՝ պետք է լցնել կտրատած լոլիկով տուփը (այո-այո, կան հատուկ բջիջներ կտրատած բանջարեղենի եւ մրգերի համար։ Երեւի նրանց համար, ովքեր ընդհանրապես ծույլ են շարժվել... ի դեպ, պանիրն էլ է վաճառվում արդեն քերած)։ Այսպիսով։ Լոլիկներ, վարունգներ, կաղամբ... կարեւոր չէ։ Նրանք կտրում են, կտրում... տուփը լցված է։ Իսկ տախտակի վրա դեռ մնացել են շատ նույնիսկ չդիպչած բանջարեղեններ։ Բայց դրանք բոլորը գնում են աղբարկղը։ Մինչեւ վերջին փշուրը։ Ես հասկանում եմ, որ դա արվում է նրա համար, որ աշխատողի մոտ ցանկություն չառաջանա ինչ-որ կերպ խորամանկել եւ տուն տանել։ Արեւմտյան մենեջմենթը ընդհանրապես թույլ չի տալիս զարգացնել հնարամտությունը, ճարպկությունը եւ խորամանկությունը։
Օ՜, հիշեցի... Նյու Յորքի տղաները պատմում էին.
«Քաղցած, մրսած, գիշերով քայլում ենք Նյու Յորքի կենտրոնում։ Ինչ-որ բուֆետի կամ սրճարանի մոտ խոհանոցի աշխատողները պարզապես սննդով լի սկուտեղները թափում են աղբարկղը։ Մենք վազում ենք գոռալով. «Խելագարվե՞լ եք։ Մեզ տվեք, անիծյալ կապիտալիստներ»։ Իսկ նրանք պնդեցին եւ չտվեցին։ Կամ գնեք սովորական գնով, կամ թափում ենք... եւ իսկապես թափեցին։ Բացատրեք ինձ, թե ինչու։))
