Եվ կրկին մենք դուրս եկանք տապի մեջ՝ այլեւս ոչ հարյուր տոկոսանոց վստահությամբ, որ այսօր աշխատանք եւ կացարան կգտնենք, դե, գոնե կացարան։ Քանի՞ անգամ ենք մենք քայլել արեւի անտանելի շոգի եւ ասֆալտի անտանելի տապի միջով Collins avenue-ով՝ կացարան փնտրելով։ Այս անծանոթ տարածքում մեզ ապաստան էր հարկավոր։ Թող տեղը դրախտի նման լինի, բայց մենք հրեշտակների ընդհանրապես նման չենք։ Մենք ուզում ենք քնել անվտանգության մեջ, ուզում ենք ուտել առանց գիրանալու վախի, ուզում ենք լվացվել ոչ թե հասարակական լվացարանում, ուզում ենք գնալ զուգարան՝ առանց հերթ կանգնելու։ =(

Պարզվում է, որ մենք ընկել ենք քաղաքի ամենաթանկ թաղամասերից մեկը, որտեղ Ford Mustang-ը ավելի հաճախ է հանդիպում, քան VAZ 2106-ը Ռուսաստանի ցանկացած քաղաքում, որտեղ ամերիկացի հորեղբայրներն ու մորաքույրները առանց խնդրի օրական 200$ են ծախսում հյուրանոցի համարի համար, որտեղ բնակարաններ ունեն Ալլա Պուգաչովան, Պավել Բուրեն, որտեղ ռուս ուսանողի գրպանին հարմար է միայն դոշիրակի անալոգը։ =(

#խորհուրդ #7

Անպայման հեռախոս գնեք Ամերիկայում։ Հեռախոսը, որն օգտագործում էիք Ռուսաստանում, այժմ ձեզ կծառայի որպես ժամացույց եւ զարթուցիչ։ =) Մենք հեռախոս ձեռք բերեցինք «MetroPCS» անունով ցանցի խանութներից մեկում՝ 40$ + ամսական 60$ (անսահմանափակ SMS, անսահմանափակ խոսակցություններ երկրի ներսում, անսահմանափակ խոսակցություններ Ռուսաստանի ստացիոնար հեռախոսների հետ)։ Մի խոսքով, բավականին հարմար կապ J1 Visa-ի երջանիկ տերերի համար։ =) Այսպիսով, եթե չեք վախենում, որ ձեզ կզանգահարեն բոլորովին անծանոթ մարդիկ, օրինակ՝ ինչ-որ Խոսե Կառլոս, կամ դուք, մայրիկին տուն զանգահարելիս, կընկնեք ձեր ուղեկցի տատիկի մոտ, կամ եթե ձեզ չեն վախեցնում կապի հաճախակի ընդհատումները, ապա MetroPCS-ը ձեզ համար է։ =) Ներողություն, բայց էժան կապի ծախսերը սրանք են։ Կարելի է համբերել։

Մենք ձեռք բերեցինք կապի հրաշքը, եւ կացարանի որոնումները սկսեցին ավելի արագ առաջանալ։ Արդեն հայտնի Kalinka-ում մենք հայտարարություններ հավաքեցինք։ Արդյունքի հասնելու համար պետք է քիթդ ամենուր խոթել։ Այդպես էլ մենք՝ զանգում էինք ամենուր, խոսում էինք բոլորի հետ, հարցնում էինք ամեն ինչի մասին։ Արդյունքում մենք նույնիսկ ընտրության առաջ հայտնվեցինք։ Մի կողմից՝ կասկածելի, անփող Էդուարդը, որն առաջարկում էր մեզ մի քանի օր ապրել այստեղ, իսկ հետո գուցե տեղափոխվել, գուցե չտեղափոխվել եւ այլն, եւ այլն։ Մյուս կողմից՝ աշխատանքով զբաղված Արկադին, որն առաջարկում էր հանդիպել եւ նայել ոչ վատ տարբերակ։ Խեղճ Էդուարդին ստիպված եղանք լքել եւ հանդիպել Արկադիի հետ։ Եվ մենք չսխալվեցինք։ Ամսական 750$-ով մենք վարձեցինք շատ հարմարավետ Studio՝ օվկիանոսից երեք րոպե քայլելու հեռավորության վրա գտնվող մոթելում։ Ահա եւ գտնվեց մեր սիրելի տունը։

Գնի հարցում մեզ շատ բախտ բերեց։ Գաղտնիք ասեմ՝ նույն մոթելում, բայց ոչ Արկադիի միջոցով, նույնպիսի Studio վարձեցին Մոսկվայից եկած տղաները 900$-ով։ =) Այնպես որ, հաջողության եւս մեկ հատիկ մեր ձեռքերում։ =)