Մայիսի 23. 06:00 «Ես կարոտելու եմ եւ սիրում եմ ձեզ»։ Շնորհակալություն Տանեչկային, Օլգային, հայրիկին եւ Վիտյա հորեղբորը... որ չստիպեցին ինձ լաց լինել եւ ճանապարհեցին մեծ դրականությամբ... ես սիրում եմ ձեզ... Ինքնաթիռում մեզ հետ գալիս էր, չեք հավատա, իմ սիրելի... RAKU-ն) Դե, իհարկե, ոչ հենց ինքը, բայց շաաատ նման է։ Նաստյայի հետ տեղերը փոխելու խնդրանքին նա պատասխանեց «Ինքներդ գլուխ հանեք», իսկ հետո ամբողջ թռիչքի ընթացքում խանգարում էր Տանյային քնել՝ պարբերաբար հիշեցնելով իր ներկայության մասին արմունկներով հրելով:) Հարազատ համալսարանի հիանալի հիշեցում:) 14:00 (Տմն), 12:00 (Մսկ) «Ցտեսություն, Ռուսաստան։ Թեեւ ոչ, այնուամենայնիվ՝ մինչ հանդիպում»։ Թռչում ենք Փարիզ։ Ինքնաթիռից տեսանք Էյֆելյան աշտարակը։ Հեռվում, ամպերի հետեւում, բայց մենք այն ՏԵՍԱՆՔ։ Երազանքն իրականացավ։ Մեզ հետ նստած կինը հայտնի նկարչի կինն էր։ Թռչում էր Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում նրա ցուցահանդեսը կազմակերպելու։ «Բոհեմական կյանք» - այսպես մենք այն անվանեցինք։ Քիչ էր մնում ինքնաթիռում մեզ համար խելահեղ գնով թարթչաներկ գներ:) Թարթչաներկ չկար։ Էխ, նվերը ձեռքից գնաց... 18:40 (ՆՅ) Ժամանեցինք։ Մշակութային շոկ չեղավ:) Ութժամյա թռիչքից հետո էլ ի՞նչ պետք է լիներ։ Տանյայի ուղեբեռը կորավ։ Իբրեւ ներողություն՝ նրան տվեցին յոթ դոլար, որը մենք հաջողությամբ կերանք Մակդոնալդսում։ (Ես կերա միայն ՊԱՂՊԱՂԱԿ! Ոչ մի վատ բան մի մտածեք) Փորձեցինք զանգահարել ծնողներին։ Ամերիկացուց խնդրեցինք օգնել հեռախոս-ավտոմատի հարցում, նրա մոտ չստացվեց։ Թույլ տվեց զանգահարել իր հեռախոսից! շնորհակալություն, Խալյավուշկա:) Ուղեբեռը Նաստյայի հետ ժամանեց հաջորդ չվերթով։ Ուրախ էինք երկուսի համար էլ:) Տաքսի վերցրինք։ Գնում ենք հյուրանոց։ 23:00 (ՆՅ) Հոսթելը լավն է։ Գումարը չխնայեցինք։ Համար՝ երկու հսկայական մահճակալներով եւ, ինչպես հարկն է, հեռուստացույցով, սուրճի մեքենայով եւ դրա համար անվճար սուրճով, լոգանքի գլխարկով, շամպուններով, օճառով եւ մի շարք հաճելի բաներով։ Մենք հոգնել ենք։ Լոգանք ընդունել եւ ՔՆԵԼ...